Doğan DAĞ / Sözden Sofraya: Emekli Bekliyor
ÖZEL HABERDoğan DAĞ yazdı.
Reis yine bir kadirşinaslik yaptı!
Emeklilere adil bir düzenleme yapacağız dedi!
Pandemi
6 Şubat depremi
Küresel kriz
Savaşlar
Aslında hiç mevsimi değil emekli artışının...
Anacak kaçınılmaz bir trajik gerçek !!!
Yaşama sınırında soluksuz kalmış emekli!
Ve artık;
Emekli meselesi şu sıralar Ankara'nın en sıcak başlığı.
En hassas, en yakıcı, en ertelenemez başlığı.
Neden?
Çünkü hayat pahalılığı emeklinin nefesini daralttı. Alım gücü eridikçe...
Emekli kendini çalıya düşmüş kuş gibi hissediyor.
Bakın, bu artık bir maaş meselesi değil. Bir kırgınlık meselesi.
Ve bu kırgınlığı uzatmanın kimseye faydası yok.
Toplumsal huzur için bir emekli barışı lazım.
Reis söz verdi mi? Verdi.
Emekli inanıyor mu? İnanıyor.
Bekliyor mu? Hem de nasıl bekliyor.
Çünkü o sözde yalnızca bir rakam yok. Yılların emeğine gösterilen vefa var. Sahiplenme var.
Şimdi gelelim işin gerçekçi tarafına.
Bütçe disiplini önemli mi? Elbette önemli.
Enflasyon hedefleri göz ardı edilebilir mi? Edilemez.
Ama tabloların, grafiklerin, rakamların arkasında bir ömür vermiş insanlar var. Üstelik bu insanlar ömürlerinin en verimli çağında bu ülkenin taşını taşa koyan, vergisini veren, çarkı döndüren asıl kadro.
Şunu da unutmayalım.
Erbakan'ın o efsane zamları bugün hâlâ emeklinin hafızasında.
%50 ile %320 ye varan artışlar idi
O artışlar...
Neden?
Çünkü o zam bir maaş artışı değildi.
Bir hak teslimi ve vefa gösterisiydi.
Bir bereket hatırasıydı.
Bugün de kuru bir maaş hesabı yetmiyor. Yeni, sahici, ayağı yere basan sosyal destek modelleri lazım.
Peki nasıl bir zam yürekleri soğutur?
Kağıt üzerinde şık duran oranlar, pazar filesi dolmuyorsa pek bir anlam ifade etmiyor.
Yürekleri soğutacak formül şudur: Kira, gıda, ulaşım ve sağlık gibi temel giderlerde gerçek bir nefes aldıran, en düşük maaşla geçinmeye çalışanı koruyan, taban ve kademe dengesini gözeten bir düzenleme.
Öyle ki ay sonunu getirme kaygısı azalsın. Kimseye muhtaç olmadan, kendi evinde, kendi düzeninde yaşama onuru korunsun.
Bütçe dengesiyle insani ihtiyaç arasındaki o ince çizgi tutturulduğunda kırgınlık yerini güvene bırakır.
Burada işin bir de görünmeyen tarafı var.
Emekliye verilen para yastık altına gitmez. Dolar alınıp kasaya konulmaz. O para aynı gün bakkala gider, manava gider, fırına gider.
Yani emekliye yapılan artış, enflasyonu azdıran bir para değil, yerel esnafı ayakta tutan bir paradır. Bu bir maliyet değil, bir can suyudur.
Emekliyi eve kapatmak ise devlete daha pahalıya patlıyor.
Yalnız kalan, sosyalleşemeyen, depresyona giren emekli daha çok hastalanıyor. Daha çok hastane kapısı çalıyor.
Oysa emekliyi hayata bağlarsan, koruyucu hekimlik yapmış olursun. Hastane yükü hafifler.
Bir de şu var. Emekli sadece bir seçmen değil. Her evde bir kanaat önderi.
Harçlık veren
Güçlü duran bir dede;
Torununa, oğluna, gelinine ne derse o oluyor.
Emekliyi küstürürsen bir kişiyi değil, bir sülaleyi küstürürsün. Emekli barışı, aslında aile barışıdır.
Şimdi somut tekliflere gelelim.
Bir:
Tarım Kredi Kooperatif marketlerinde emekli indirimi gibi kalıcı, erişilebilir indirim mecraları oluşturulmalı. Temel gıda ve ihtiyaç ürünlerinde indirim kapıları açılsa, emekli market reyonlarında hesap yaparken yorulmasa fena mı olur?
İki:
Millet bahçelerinde kıdemli hemşehri köşeleri, şöyle vakur bir aksakallı makamı açılsa ne güzel olur. Ama buralar boş oturma alanları olmasın. Üniversitelerin ilgili bölümlerinin tasarladığı programlarla canlı tutulsun.
...
İlginizi Çekebilir