Ebuzer AYDIN / Kadın Hürriyeti Dediler, Nesebini de Elinden Aldılar!

ÖZEL HABER

Geçtiğimiz hafta kaleme aldığım “Nesebin Korunması ve Soy-adı” başlıklı makalemde, insanın soyunun ve aile aidiyetinin korunmasını ele almıştım.

Bu yazımda ise uzun yıllardır tartışılan “Kadın Hürriyeti” meselesine değinmek istiyorum.

Kadın hürriyeti dediler, kadını özgürleştirdiklerini söylediler.

Peki, kadın neden ve kimden özgürleştiriliyor? 
İnancından mı, başörtüsünden mi, iffetinden mi, anneliğinden mi, yoksa ailesinden ve nesebinden mi?

Özgürlük adına kadının bedenini teşhir etmeyi çağdaşlık, mahremiyetinden uzaklaşmasını ilericilik, kendi değerlerinden koparılmasını ise medeniyet olarak sunan bir anlayış, önce özgürlüğün ne olduğunu sorgulamalıdır.

Oysa İslam, kadının bir başkasının mülkü olarak görülmesini reddetmiş; onun şahsiyetini, mülkiyet ve miras haklarını güvence altına almıştır.

Kadının mirastan mahrum bırakıldığı, kimi toplumlarda bir eşya gibi görüldüğü, hatta kız çocuklarının diri diri toprağa gömüldüğü bir dönemde İslam, kadının insan olarak değerini ve haklarını ortaya koymuştur.

Nitekim Rabbimiz şöyle buyurur:

“Ana babanın ve yakınların bıraktıklarından erkeklere bir pay vardır. Ana babanın ve yakınların bıraktıklarından kadınlara da bir pay vardır.” (Nisâ/7)

Kadının haklarını insanların keyfine bırakmayan Yüce Allah, bu meseleyi doğrudan ilahî hükümlere bağlamıştır:

“Senden kadınlar hakkında fetva istiyorlar. De ki: Onlar hakkında size hükmü Allah açıklıyor.” (Nisâ/127)

Kur'an-ı Kerim'de Nisâ, Talâk, Tahrîm ve Meryem surelerinin bulunması da kadın, aile, evlilik, boşanma, annelik ve ahlaki sorumluluk meselelerine verilen önemin açık göstergesidir.

Allah, insanı kadın ve erkek olarak yaratmış, Kur'an-ı Kerim'de bu yaratılış üzerine yemin etmiştir:

“Erkeği ve dişiyi yaratana yemin olsun!” (Leyl/3)

Peki, bütün bunlara rağmen kadını hangi esaretten kurtarmaya çalışıyoruz?

Kadın hürriyeti savunulurken, evlenen kadının kocasının soyadını almasını zorunlu gören anlayış uzun yıllar sorgulanmadı. Kadının kendi ailesinden gelen soyadını ikinci plana iten bu uygulama, nesep ve kimlik açısından sorgulanmalıdır.

Oysa evlilik, kadının soyunu, nesebini, atalarını ve mensup olduğu aileyi değiştirmez.

Kadın, evlilikle bir erkeğin eşi olur, ancak onun nesebine mensup olmaz.

Kur'an-ı Kerim'de Rabbimiz şöyle buyurur:

“Onları babalarına nispet ederek çağırın. Bu, Allah katında daha adaletlidir.” (Ahzâb/5)

Bu ayet, nesebin korunmasına ilişkin ilahî ölçüyü açıkça ortaya koymaktadır. Soyadı ile nesep aynı hukukî kavramlar değildir. Ancak kadının evlilik sonrasında kendi aile kimliğini koruması da bu çerçevede önem taşımaktadır.

Kadın, evlenmekle bir başkasının mülkü hâline gelmez. Ailesi, soyu, nesebi ve geçmişi ortadan kalkmaz. Evlilik, iki insanın aile kurmasıdır, bir insanın başka bir aileye devredilmesi değildir.

Kuran'da kadın, imanın da inkârın da örneğidir. Kadının toplumdaki yerini anlamak için Kur'an'ın verdiği örneklere bakmak yeterlidir.

Yüce Allah, inkâr edenlere Hz. Nuh ve Hz. Lut'un eşlerini örnek göstermiştir:

“Allah, inkâr edenlere Nuh'un karısı ile Lut'un karısını örnek verdi.” (Tahrîm/10)

İman edenlere ise Firavun'un eşini örnek göstermiştir:

“Rabbim! Bana katında, cennette bir ev yap. Beni Firavun'dan ve onun yaptıklarından kurtar. Beni zalimler topluluğundan kurtar.” (Tahrîm/11)

Ardından iffetini koruyan Hz. Meryem'i örnek göstermiştir:

“İffetini koruyan İmran kızı Meryem'i de örnek verdi.” (Tahrîm/12)

Burada son derece önemli bir hakikat vardır:

Allah, hem inkârı hem imanı kadınlar üzerinden örneklendirerek insanın değerinin cinsiyetine, eşine veya ailesine değil, kendi imanına ve davranışlarına bağlı olduğunu ortaya koymuştur.

Firavun'un eşi, zalim bir hükümdarın sarayında yaşamasına rağmen imanını korumuştur. Hz. Meryem ise iffeti, teslimiyeti ve şahsiyetiyle insanlığa örnek olmuştur.

Demek ki kadın, yalnızca bir erkeğin eşi veya bir ailenin mensubu olarak değil, kendi iradesi ve sorumluluğuyla da değerlendirilmelidir.

Kadın, toplumun yarısı, diğer yarısının annesi ve geleceğin mimarıdır.

Kadın, nesilleri yetiştiren, şahsiyetleri şekillendiren ve medeniyetlerin inşasında temel rol üstlenen asli unsurdur. Kadının yozlaşması, aileden topluma, toplumdan medeniyete uzanan bir çözülmenin başlangıcıdır.

Hz. Hatice ticareti ve fedakârlığıyla, Hz. Âişe ilmiyle, Hz. Meryem iffetiyle tarihe iz bırakmıştır.

Halid bin Velid gibi nice kumandanları, âlimleri ve devlet adamlarını yetiştiren anneler de birer kadındı.

Kadının çalışması, ilim öğrenmesi, ticaret yapması veya toplumsal hayatta sorumluluk üstlenmesi onun değerini azaltmaz. Asıl mesele, bütün bunları yaparken şahsiyetini, inancını, onurunu ve ahlakını koruyabilmesidir.

Kadını değerli kılan bedeninin teşhiri değil, insan olarak sahip olduğu haysiyeti, iradesi, ahlakı ve şahsiyetidir.

Kadını başörtüsünden, dininden, ailesinden ve kendi değerlerinden uzaklaştırmayı özgürlük olarak sunmak ne kadar yanlışsa, onu iradesinden, eğitiminden, mülkiyetinden ve meşru haklarından mahrum bırakmak da o kadar yanlıştır.

Kadın ne erkeğin mülküdür ne de çağdaşlık adına dayatılan bir hayat tarzının esiri olmak zorundadır.

Kadın hürriyeti, kadının kimliğini değiştirmek, nesebini unutturmak veya değerlerinden koparmak değildir.

Gerçek hürriyet, kadının kendi şahsiyetini, aile aidiyetini, inancını, onurunu ve meşru haklarını koruyarak yaşayabilmesidir.

...

YAZININ DEVAMI BURADA