Sevgi BERK / Bir Şehir Sustu: 6 Şubat’ta Malatya’da Ne Kaldı?

Saat 04.17…
Malatya’da gecenin en derin yerinde, herkes uykudayken bir şehir uyandırıldı. Ama bu bir uyanış değildi. Bu, hayattan koparılıştı.
O an Malatya’da duvarlar çatlamadı sadece…
Annelerin yüreği yarıldı.
Babaların omuzları çöktü.
Çocukların rüyaları enkaz altında kaldı.

Bir ev yıkıldığında sadece beton düşmez.
Bir ev yıkıldığında, bir sofra dağılır.
Bir ev yıkıldığında, bir babanın “kızım” deyişi yarım kalır.
Bir ev yıkıldığında, bir annenin saç okşaması sonsuza kadar biter.

Malatya’da o sabah binlerce insan, pijamalarıyla, karanlıkta kaldı. Soğuk vardı. Bir enkazın başında bekleyen bir anne…
“Ses ver oğlum” diye bağıran bir baba…
Cevap gelmeyen dakikalar…

Kimileri kardeşini çıkardı enkazdan.
Kimileri sadece ayakkabısını buldu.
Kimileri hiçbir şey bulamadı.
Malatya’da sabah oldu ama güneş doğmadı o gün.  Çünkü güneş, enkazın altındaydı.

Üç yıl geçti diyorlar…
Ama Malatya için zaman durdu.
Hâlâ her siren sesiyle irkilen insanlar var.
Hâlâ gece uyurken ışığı kapatamayanlar var.
Hâlâ “ya yine olursa” korkusuyla yaşayanlar var.

Bir şehir düşün…
Mezarlıkları genişledi.
Çocuk parkları sessizleşti.
Komşular eksildi.
Sokaklar tanıdık ama yüzler yok.
Malatya’da artık “orada biri yaşardı” cümlesi çok kullanılıyor.
“Burada bir aile vardı.”
“Bu binada çocuk sesleri olurdu.”
Artık yok.

...

YAZININ DEVAMI BURADA