“Defilede” değil, “deprem bölgesi”ndeyiz, Sayın Hatice Özdemir!..

“Deprem fırtınası”nın arasında kalan Malatya’da, 48 günü geride bıraktık.

Bu süreçte, “yardımlar” yapıldı, “enkazlar” kaldırıldı-kaldırılıyor, “yaralar” sarılıyor ve hayatın normale dönmesi için, “adımlar atıldığı söyleniyor.

“Söyleniyor” diyorum. 

Çünkü maalesef normalleşme (!) adına atılan adımlara baktığımız zaman, sanki adımlar “geriye doğru atılıyor”. 

Mesela, çocuklarımızın “eğitimiyle” ilgili atılan, doğru dürüst bir adım göremiyorum. 

Bir kaç tane “konteyner kampüs” yapıldı diye, normalleşme adımı atılmış olmuyor.

Normalleşme demek, “konteyner kampüs” kurmakla, onun içine “öğretmenleri” ve “eğitim araçlarını” doldurmakla da (!) olmuyor.

 Öğretmenlerin büyük bir kısmında, bir “bıkkınlık”, bir “bezginlik” seziyorum.

 Eğitim camiasının “yılmaz nefer”leri “yılmış” gibi görünüyor.

 “Tayinim çıksa da gitsem…” der gibi bakıyorlar insanın yüzüne. 

İyi niyetle, içindeki “eğitim heyecanı”nı yüzüne yansıtıp, çocuklarımızla ilgilenen kardeşlerimi “tenzih” ediyorum. 

Lakin baktığımız zaman, durum Malatya’da  böyle maalesef. 

...

YAZININ DEVAMINI OKUMAK İÇİN LÜTFEN BURAYA > TIKLAYINIZ.