Doğan DAĞ / Malatya'nın Ortasındaki Suç Abidesi: Bu Heykel Artık Kaldırılmalıdır!

Tarih, yalnızca geçmişin bir dökümü değil; milletlerin ruhunu, şehirlerin ise kendi hafızasını ve karakterini koruma mücadelesidir. 

Anadolu’nun kadim irfan merkezlerinden, manevi şuurun ve köklü ahlak anlayışının sarsılmaz kalelerinden biri olan Malatya, bugün kimliğini yaralayan derin bir çelişkiyle karşı karşıyadır. 

Şehrin tam kalbinde, 

Orduevi ile Atatürk Evi’nin karşısında yükselen o malum anıt, 

1945-1947 yılları arasında dönemin tek parti iktidarı ve mahalli idarecilerinin kararıyla, heykeltıraşlar Nejat Sirel ile Hakkı Atamulu'ya yaptırılmıştır. 

Ancak Viyana’daki veya Batı’daki estetik incelikten mahrum, tamamen uydurma bir zihniyetin ürünü olan bu eser; sanatla uzaktan yakından ilgisi olmayan, zevkssiz ve beceriksiz bir döküm kusmuğu...

Floransa, Viyana sokaklarındaki klasisizmin gülünç bir takliti ile ortaya konulan bu garabet...

Anadolu gerçeğinden tamamen kopuk, sözde bir sanat faciasıdır.
Resmi törenler yapılan bu heykel yeltenişi...

Ögrencilik bayramlarindan hatirlarim, hep bir utanç ve tahammülsüzlük duyguları ile önünde kerhen durdurulduğumuz çirkinliktir olmustur. 

Bu mesele, sadece basit bir estetik tercih meselesi değildir. 

Bu; bir şehrin inancına, tarihine ve ruhuna çekilen operasyona karşı yükselen haklı bir varoluş direnişidir.

Geleneksel İklim ve örfün Süzgecinden... 

Teşhirci Anlayışın Malatyali gönlünde reddi...

Anadolu’nun sanat ve ahlak anlayışı, Batı’nın maddeci ve dışa dönük estetiğinden tamamen ayrılır. 

Antik Mısır, Roma ve Yunan geleneklerinde insan bedeninin kamusal alanda idealize edilerek sergilenmesi tanrısal uyum sayılırken; 

İslam-Türk sentezi bedeni mahremiyet, edep ve ilahi birer emanet olarak koruma altına almıştır.

Zanaat ile hikmetin buluştuğu 
Malatya gibi köklü bir irfan şehrinde, kamusal alanın orta yerine dikilen o döküm yığını çıplak figür asla bir özgürlük simgesi olmamıştır. 

Bu toprakların insanı için bu manzara, edep sınırlarının ihlali ve toplumsal ahlaka vurulmuş açık bir darbedir.

İşte size
Bir zor soru!

Bir Tasfiye Operasyonu mu? Atatürk’ü İtibarsızlaştırma Anıtı mı?

1945-1947 yılları arasında İsmet İnönü’nün baskın otoritesiyle Malatya’ya dayatılan bu anıtlar masum değildir. 

Atatürk’ün vefatının ardından başlatılan "İnönüleştirme" süreçleri taşrada da karşılık bulmuştur. 

İnönü’nün memleketinde, bir siyasi liderin anısının yanına halkın inancında "edep dışı" kabul edilen çıplak bir figürün konulması; Atatürk algısını halkın nezdinde itibarsızlaştırma girişimidir.

Eğer amaç kurucu liderin hatırasını yüceltmek olsaydı, o toplumun en hassas inanç sınırlarını ihlal eden bir figür onunla yan yana getirilmezdi. 

Bu heykel, o dönemin halkına yabancı dayatmacı politikasının ve kurucu figürü halkın inancıyla çatıştırarak saibeli hale getiren sinsi bir tasfiye planının ürünüdür.

Şehir Ahlakına Yapılan Nispet ve bastırılmış Toplumsal İnfial!

Malatya meydanlarında yankılanan ses şudur: 

Bu kompozisyon, halkın manevi şuuruna karşı adeta "Sizin ahlakınızı tanımıyoruz" dercesine dikilmiş bir nispettir.

Yıllardır örülen tepkiler, çınar yapraklarıyla kapatma çabaları, bu yapay dayatmanın bu şehir tarafından asla benimsenmediğinin kanıtıdır. 

Bir kentin kimliği, insanını utandıran ucube döküm yığınlarıyla rehin alınamaz.

Bir de  şu var!
Asıl Gündem Aldatmacası: 

"Başka Gündeminiz (işiniz) Yok mu?"

Bu heykelin kaldırılması dillendirildiğinde, zihni konforundan ödün vermeyenlerin arkasına sığındığı ezbere bir savunma vardır: 

"Başka gündeminiz yok mu? Bunlarla mı uğraşıyorsunuz?"

Bu sığ yaklaşım, toplumu uyutmak için kullanılan klasik bir manipülasyondur. 

Oysa Kur'an-ı Kerim'de müminlerin vasfı kötülüğü (münkeri) değiştirmektir. 

Hz. İbrahim'e de putları kırdığında "Başka işin yok mu?" demişlerdi. 

...

YAZININ DEVAMI BURADA