Ebuzer AYDIN / Beni Şaşırtan Başkan Mikail Sülük!..

Yarım asra yakındır siyasetin içindeyim. Yaklaşık kırk yıldır yazıyor, çiziyor, otuz dört yıldır da gazetecilik ve televizyonculuk yapıyorum. Bu süre içerisinde çok sayıda siyasetçi, belediye başkanı ve yerel yönetici gördüm. Kimi başarılı oldu, kimi beklentileri karşılayamadı, kimi ise zaman içerisinde unutulup gitti.

Ama bugün açık yüreklilikle söyleyebilirim ki, beni yaptıklarıyla şaşırtan, küçük bir ilçenin imkânlarını büyük bir hizmet vizyonuna dönüştüren tek belediye başkanı, Pütürge Belediye Başkanı Sayın Mikail Sülük’tür.

Bu değerlendirmeyi yıllardır Malatya siyasetini izleyen ve yerel yönetimleri yakından takip eden bir gazeteci olarak yapıyorum.

Mikail Başkanın hikâyesi klasik bir belediye başkanlığı hikâyesi değil.

O, siyasete belediye başkanlığı makamından başlamış bir isim değil. Ticaret hayatının içerisinden gelen, İstanbul’da iş yapan, ekonomik açıdan önemli bir ticari hayat kurmuş bir insan. Önünde kendi işine, ticaretine ve ailesine ayırabileceği bir hayat varken, memleketine hizmet etmeyi tercih etti.

Üstelik bunun ciddi bir bedeli olduğunu bilerek...

Ticaretini ikinci plana itti. Ailesinden, işinden ve alıştığı hayat düzeninden fedakârlık yaptı. Pütürge’ye geldi ve kendisini memleket hizmetine adadı.

Önce ilçe teşkilatında görev aldı. Ardından belediye başkan adayı oldu. İlk dönemini tamamladı ve ikinci dönem için yeniden vatandaşın karşısına çıktı.

Ve Pütürge halkı kendisine yeniden “devam” dedi.

Bunun elbette bir anlamı var.

Çünkü vatandaş, verilen sözden çok yapılan işe bakar.

Başkanlık koltuğuna oturmak başka, o koltuğu doldurmak başka

Yerel yönetimlerde çok önemli bir ayrım vardır:

Bazı insanlar başkanlık koltuğuna oturur. Bazı insanlar ise oturduğu koltuğa değer katar.

Mikail Başkanı benim açımdan farklılaştıran nokta tam da budur.

Başkanlığı bir makam olarak değil, bir sorumluluk alanı olarak gördü.

Kendisine bir konum, bir unvan, bir prestij kazandırmak için değil; Pütürge’ye yeni bir kimlik kazandırmak için çalıştı.

Bugün Pütürge’ye baktığımızda bunun izlerini görmek mümkün.

Yollarda, yapılarda, sosyal projelerde, konutlarda, belediye hizmetlerinde, kamu yatırımlarında ve ilçenin genel çehresinde bir değişim var.

Pütürge’nin kaderine razı olmayan bir yönetim anlayışı ortaya çıktı.
Pütürge artık sadece geçmişiyle konuşulmuyor

Pütürge’nin çok güçlü bir insan kaynağı var. İstanbul başta olmak üzere Türkiye’nin farklı şehirlerinde yaşayan binlerce Pütürgeli, memleketleriyle bağlarını hiç bir zaman koparmadı.

Ancak gurbetçinin memlekete dönüşü sadece sıla özlemiyle olmaz.
İnsan doğduğu yere geldiğinde değişim görmek ister.

“Memleketim ne olmuş?” diye bakar.
Yoluna bakar.
Sokağına bakar.
Binalara bakar.
Yeni yapılan konutlara bakar.
Belediye hizmetlerine bakar.
Çevre düzenlemesine bakar.
İlçenin sosyal hayatına bakar...

Ve bütün bunların sonunda, “Burada bir şeyler değişmiş” diyebiliyorsa, yerel yönetimin yaptığı işin karşılığı vardır.

Bugün Pütürge’ye gelen birçok insanın yaşadığı duygu tam da budur.

İstanbul’dan, başka şehirlerden, hatta farklı ülkelerden memleketine gelen Pütürgeliler; ilçedeki değişimi gözleriyle görüyor.

TOKİ konutlarına, devam eden inşaatlara, belediye yatırımlarına, yollara, köylüye sağlanan avantajlara ve yapılan diğer hizmetlere bakıyor.

Bu, bir belediye başkanı açısından küçümsenecek bir başarı değildir.

Büyük işler yapmak için büyükşehir belediyesi olmak gerekmiyor

Bazen yerel siyasette şöyle bir yanılgıya kapılırız:

“Büyükşehir belediyesi büyük iş yapar, küçük ilçe belediyesi ancak kendi sınırları içerisinde birkaç rutin hizmeti yürütür.”

Başkan Mikail Sülük örneği bunun böyle olmak zorunda olmadığını gösteriyor.

Pütürge gibi coğrafi şartları ağır, nüfusu sınırlı ve kaynakları büyükşehirlerle kıyaslanamayacak bir ilçede büyük hedefler koymak ve bunları hayata geçirmek ciddi bir yönetim iradesi gerektirir.

Mesele yalnızca bütçe değildir.
Mesele vizyondur.
Mesele takipçilik ve ısrardır.
Mesele Ankara’nın, kurumların, yatırımcıların ve devlet imkânlarının kapısını çalabilmektir.

Mesele “Benim ilçem küçük, imkânlarım sınırlı” deyip mazeret üretmek yerine, “Benim ilçem küçük olabilir ama hedeflerim küçük olmayacak” diyebilmektir.

Ben Sayın Mikail Sülük’te özellikle bunu gördüm.

Elbette başka başarılı başkanlar da var.
Malatya’da başarılı işler yapan başka belediye başkanlarımız da vardır. Onların emeklerini ve hizmetlerini yok saymak ne doğru olur ne de hakkaniyetli.

Fakat bu yazının konusu Pütürge ve Sayın Mikail Sülük’tür.
Malatya siyasetini takip eden biri olarak beni şaşırtan husus, imkânları daha sınırlı bir ilçenin başında bulunan bir belediye başkanının ortaya koyduğu hizmet performansıdır.

Siyasette makamlar geçicidir. İnsanların hafızasında kalan da çoğu zaman unvan değil, hizmettir.

Bir insan makamdan mı şeref alıyor, yoksa o makamı mı şereflendiriyor?
Benim kanaatim, Sayın Mikail Sülük’ün ikinci grupta olduğudur.

Başkanlık koltuğunu kişisel bir statü aracı olarak kullanmak yerine, o koltuğun sorumluluğunu taşımaya çalıştı.

Başkan Mikail Sülük’ün hikâyesinde benim özellikle önemsediğim bir başka nokta daha var:

Ticaret hayatında belli bir noktaya gelmiş bir insanın, kendi düzenini bırakıp memleketine dönmesi ve yerel siyasetin zahmetli tarafını üstlenmesi kolay değildir.

Çünkü belediye başkanlığı dışarıdan bakıldığında makamdır.
İçeriden bakıldığında ise ağır bir sorumluluktur.
Gece gündüz telefonların çalmasıdır.
Vatandaşın derdini dinlemektir.
Eleştiriyi göğüslemektir.
Yatırım için mücadele etmektir.
Bazen kendi hayatından fedakârlık etmektir.

Sayın Başkanın bu bedelleri ödediğini biliyoruz.
Ödediği bedeller de, ortaya koyduğu hizmetlerle anlam kazanmış.

Bir ilçeyi yönetmek sadece bugünün sorunlarını çözmek değildir.
Bir ilçenin insanlarına “Burada yaşanabilir, burada üretilebilir, burada çocuk büyütülebilir, burada yeniden hayat kurulabilir” duygusunu verebilmek çok değerlidir.

Gurbette yaşayan Pütürgelinin memleketine dönme arzusunu güçlendiren de tam olarak budur.

Başkan Mikail Sülük, 
Küçük bir ilçede büyük işler yapılabileceğini göstermiştir.

Memleket hizmetinin fedakârlık istediğini yaşayarak ortaya koymuştur.

...

YAZININ DEVAMI BURADA