Keşke Rüya Olmasaydı – 3. BÖLÜM

Malatya… Tarihiyle, kültürüyle, kimliğiyle yeniden ayağa kalktı!

Şehrin hafızasını oluşturan yapılar, modern restorasyon teknikleriyle aslına uygun şekilde inşa edildi. Akpınar’da, Kapalı Çarşı’nın küçük bir örneği yapıldı. 1730’dan kalma bu yapı, Malatya’nın ticaret hafızasını yaşatmaya devam ediyor. Esnaf, taş duvarların arasındaki dükkânlarında ata mirası zanaatları sürdürüyor.

Ve en güzeli, turistler Malatya’ya hayran!

Tarihî çarşının ortasında, şadırvanlı avlu eski günlerini aratmıyor. Yabancı ve yerli ziyaretçiler, Osmanlı mimarisinin en güzel örneklerinden biri olan Bedesten’de nostaljik bir yolculuğa çıkıyor. Malatya, tarihî dokusuyla anılıyor, ruhunu kaybetmeden modernleşiyor.

Şehrin sembol yapıları da yok olmaktan kurtuldu. Eski Çınarlı Camii, 1627’deki ihtişamıyla tekrar yükseldi. 1763 yılında Vilayet-i Ayan Reisi Hacı Bektaş tarafından yaptırılan Söğütlü Camii, vakıf arazisinde, aslına sadık kalarak yeniden inşa edildi. Caminin önüne gölge düşüren, görüntüsünü kapatan kaçak yapılar mı? Onlara asla izin verilmedi!

Üstelik Malatya’nın tarihî çehresi, sadece restore edilmekle kalmadı. Şehir planlamacıları, modern yapıların tarihî dokuyla bütünleşmesini sağladı. Estetikten yoksun, kimliksiz, soğuk binalar artık yok! Malatya’nın her caddesi, her sokağı şehrin hafızasını taşıyor.

Ne mutlu bize… Kültürel mirasımız yok olmadı, aksine canlandı.

Derin bir nefes alıyorum…

Ama bir tuhaflık var…

Kapalı Çarşı’nın önüne geldiğimde, büyük bir moloz yığınıyla karşılaşıyorum. Şadırvanın olduğu avluda, koca bir boşluk… Tarihî çarşının duvarları yıkılmış, taşlar gelişigüzel yığılmış.

Turistler mi? Eskisi gibi gelmiyorlar. Esnaflar mı? Kimisi gitti, kimisi mecburen AVM’lerde çalışıyor.

Gözlerimi ovuşturuyorum…

Ve anlıyorum…

Keşke rüya olmasaydı.

(Devam edecek…)