Mevhum Rablikten Kulluğa: Enaniyetin Oruca Yenilişi

İnsan, kendisine verilen cüzler ile büyüdü…
Küçük bir iradesi vardı, ama kendi hükmünü icra eden bir sultan gibi yaşadı.
Az bir ilmi vardı, ama kainatı anladığını zannetti.
Bir parça kudreti vardı, ama her şeyi kendi yaptığını vehmetti.

Ve gün geldi…

Kendini malik sandı.
Rablik iddia etti.
Her şeyin kendisine ait olduğunu düşündü.

Ama Ramazan geldi…

Yemeğe uzanan elini durduran bir emir vardı.
İçmek isteyen dudağına bir yasak konulmuştu.

Ve anladı ki…

Malik değilim.
Kendi kendime yeten değilim.
Her şey, ancak izin verildiğinde bana ait.

Oruç, enaniyetin perdesini yırttı.
Oruç, insanın sahte Rabliğini kırdı.
Oruç, nefsin en büyük vehmini altüst etti.

Ve insan, oruçla öğrendi ki:

Asıl sahip, yalnızca O’dur.
O ne derse, o olur.
O izin vermezse, nimet bile bir lokma edilmez.

İşte Ramazan, insanı sahte malik olmaktan, hakiki kul olmaya götüren büyük bir derstir