Murat ÇETİN / Amin’e Tokat Atan Dindarlık

Kırgızistan’da bir cami…

Saflar dolu.

İmam Fâtiha’yı bitiriyor.

Cemaatten biri, alışkanlıkla, içinden geldiği gibi söylüyor:

“Amin.”

Ve olan oluyor.

Yanındaki “çok mezhepli” kardeş,

“mezhebime muhalefet ettin” diyerek

adamın ağzına bir tokat yapıştırıyor.

Sebep?

Sesli “amin”.

İnsan sormadan edemiyor:

Bu nasıl iman, ya Rabbi?

Bu nasıl dindarlık?

Mezhep mi bu,

yoksa tahammülsüzlüğün fıkhı mı?

Bakın, mesele mezhep meselesi değil.

Mesele mezhepçilik.

Bir Müslüman,

sırf kendi mezhebinden değil diye

başka bir Müslümana el kaldırıyorsa,

orada din bitmiş, kabilecilik başlamıştır.

Evet, İslam âleminde kronik bir hastalık bu.

Adı da belli:

Nifak.

Şikak.

Kin.

Adavet.

Üstelik çoğu zaman “en dindar” görünen yerlerden çıkar.

Evet, bir insan amelde

İmam-ı Âzam Ebû Hanîfe’ye tâbi olabilir.

Bu, bir tercihtir.

Bir zenginliktir.

Ama Hanefî mezhebine tabi olmak ayrı,

Hanefîcilik ayrı şeydir.

İmam-ı Âzam’ın hayatında

“benim mezhebim” diye insan dövmek yoktur.

Aksine,

“yanlışsa terk edin” diyecek kadar

tevazu vardır.

Ama bugün ne var?

Mezhep var, merhamet yok.

Usul var, ahlak yok.

Fıkıh var, feraset yok.

Bu zihniyeti küçük dairelerde de görürsünüz.

Cemaatçilik afişi altında kurulan

mini örgütlenmeler bunun en bariz örneğidir.

Herkes çağırır.

Ama nereye?

Kimi kendi hocasına,

kimi kendi şeyhine,

kimi kendi grubuna…

Peki Müslüman’ın asıl davası neydi?

Ezan.

Evet, sadece ezan.

Bir Müslüman’ın davası,

ezandaki davetten başka bir şey olamaz.

Eğer o davetin yerine

kişiyi, grubu, mezhebi koyuyorsan;

farkında olmadan

ezana muhalefet ediyorsun.

Ve tokat atılan şey

aslında “amin” değil.

Tokatlanan şey

İslam’ın ruhu.

Selam ve dua ile

Fiemanillah

KAYNAK: DİRİLİŞ POSTASI GAZETESİ