Murat ÇETİN / Güneş dürüldüğünde, zâhir fâni olur!

“İzâ’ş-şemsu kuwwirat.”

“Güneş dürüldüğünde…” (Tekvîr, 81/1)

Kıyâmet sahnesinin ilk satırı…

Semânın kandili olan güneş, dürülüyor.

Varlığıyla geceyi sabaha, karanlığı ziyâya çeviren o muazzam mevcûd, bir emr-i ilâhî ile artık perde arkasına çekiliyor.

Zâhirde bu bir kozmik inkılâptır.

Lâkin işârî manâsı, daha derin ve daha çarpıcıdır.

Zira güneş, yalnızca semânın değil, zamanın da simgesidir.

Her devrin bir “güneş”i olur; zamanın ruhuna yön veren, kavimleri peşinden sürükleyen, akılları celbeden zâhirî parıltılar…

Lâkin zaman gelir…

O parlak zâhirler, içindeki lekelerle beraber dürülür.

Yaldızlı sözler, iddialı bakışlar, sahte vakarlar…

Hepsi bir bir söner.

Çünkü hak nûru doğunca, nefsin icâdı olan sönük parıltılar fânî olur.

Evet…

Hakikat zuhur ettiğinde, bâtıl zâten zâil olmaya mecburdur.

Ve o bâtıllar ki devleti temsil eder, cemaati yönlendirir, milleti sürükler…

Hepsi birer “güneş” gibi görünür ama hakikatte dumanlı bir kandilden öteye gidemezler.

Bu âyet, sadece kıyameti haber vermiyor.

Her çağda, her toplumda tecellî eden bir sünnetullahı hatırlatıyor: Hak gelince bâtıl silinir.

Nûr tecellî edince zulmet kaybolur.

Ve her dürülen güneş, bize hakikî nûrun yalnız Allah’a ait olduğunu fısıldar.

Selam ve dua ile

Fiemanillah

KAYNAK: DİRİLİŞ POSTASI GAZETESİ 

LİNK: https://www.dirilispostasi.com/gunes-duruldugunde-zahir-fani-olur