Murat ÇETİN / KHK Torpili: Hukuk Var, Adalet Yok

Yeşilyurt ve Battalgazi Belediyesinde tablo aynı.
Yıllardır belediyenin yükünü çekenler kenarda.
Üç-beş ay önce kapıdan girenler içeride.

Adı KHK.
Ama ruhu torpil.

15–20 yıldır çalışan, maaşını gecikmeyle alan, her seçimde “sabreden” insanlar kadro beklerken; başkana, başkan yardımcısına yakın olanlar bir çırpıda KHK’lı oluyor.
Bu sadece adaletsizlik değil.
Bu, emeğin yüzüne kapıyı çarpmaktır.
Bu, kul hakkıdır.

Üstelik mesele sadece vicdan değil, hukuk da var.
375 sayılı KHK’nın 20. maddesi açık:
Belediyeler işçi alımını kafasına göre yapamaz.
Personel, ancak personel çalıştırma şirketi üzerinden alınır.
Başka şirketlerden aktarma yapılamaz.
Yakınlıkla, hızla, gizlice hiç yapılamaz.

Peki ne yapıldı?
Kanun varmış gibi yapıldı.
Adalet yokmuş gibi davranıldı.

Daha vahimi şu:
Eğer bu tabloyu muhalefet belediyeleri çizseydi, bugün kelime değişirdi.
“Kadro” denmezdi.
“Skandal” denirdi.
Soruşturma konuşulurdu.
Kayyum fısıltısı dolaşırdı.

Ama iktidar olunca;
hukuk esniyor,
kanun susuyor,
adalet izin alıyor.

Sorulması gereken soru basit:
Bu KHK’lar liyakatle mi verildi, yakınlıkla mı?

Cevap daha basit:
Emeği değil, çevreyi ödüllendiren yerde;
ne hukuk kalır,
ne adalet,
ne de vicdan.

SEVDA BİTTİ, AJANS KALDI

Bir zamanlar Malatya’da bir isim vardı.
Söylenince insanlar başını sallardı.
“İyi adamdır” derlerdi.
“İş bilir” derlerdi.
“Bu yapar” derlerdi.

Sonra ne olduysa oldu.

İki yıl dolmadan,
aynı isim için bu defa fısıltı başladı.
Yüksek sesle değil.
İçten içe.
Sessiz sessiz.

En tehlikelisi de budur zaten.

Bakın bu şehir öfkeyle adam silmez.
Sessizlikle siler.

Soruyorum şimdi:
Bir insan bu kadar sevilirken,
bu kadar kısa sürede nasıl bu hâle gelir?

Muhalefet mi yaptı bunu?
Deprem mi?
Eski defterler mi?

Yok.

Bunu yapan,
yanında taşıdığı adamlardır.

Şehri bilmeyen,
insanı tanımayan,
sokağı Google’dan okuyan bir ekip…

İki video çekelim,
üç mont giydirelim,
bir fon koyalım,
tamamdır sananlar…

Basını düşman belle,
vatandaşı istatistik san,
bürokratı harca,
sonra da “Niye sevilmiyorum?” diye sor.

Bu şehir böyle sevmez.
Bu şehir böyle ikna olmaz.

Malatya’da imaj ajansla düzelmez.
Malatya’da imaj,
sokağa çıkınca anlaşılır.

Bugün gelinen yer şunu söylüyor:
Sorun sadece adamda değil.
Sorun aynı zamanda adamın etrafında.

Ve hâlâ vakit varken,
o etraf daraltılmazsa,
bu şehir yarın başkasını sever.

Çünkü Malatya boşluk sevmez.
Boşluk buldu mu doldurur.

Hem de sessizce.

KILLIK YAPMAK SİYASET DEĞİLDİR

Özgür Özel Malatya’ya geldi.
Eleştireyim dedi.
Ama eleştiri değil, kıllık yaptı.

Ortada bir gerçek var.
Adı: Murat Kurum.
Rakamı da var: 104 bin bağımsız bölüm.
Betonu dökülmüş, anahtarı konuşulan, kapısı görünen konutlar.

Ama Özgür Özel ne dedi?
“Aidat var… Su var… Elektrik var…”

Yani?
Devlet ev yapmasın mı?
Vatandaş karanlıkta mı otursun?
Musluğu açmasın mı?
Elektriği mumdan mı alsın?

Bu, eleştiri değil.
Bu, vatandaşın aklıyla alay.

Hani bir hikâye vardır.
Uçakta karga düğmeye basar, hostes gelir.
“Bir şey mi istediniz?”
“Yok, kıllığına bastım.”

Sonra tilki basar.
Kaptan gelir.
İkisini de uçaktan atar.

Karga sorar:
“Uçmayı biliyor musun?”
Tilki cevap verir:
“Hayır.”
“O zaman,” der karga,
“neden kıllığına basıyorsun?”

Özgür Özel’in yaptığı tam olarak bu.
Uçmayı bilmiyor.
Ama düğmeye basıyor.

Muhalefet, itiraz etmek demektir.
Kıllık yapmak değil.
Alternatif üretmek demektir.
Vatandaşı “yardıma muhtaç” pozuna sokmak değil.

Devlet dediğin şey, soyut bir bina değildir.
Devlet, vatandaştır.
Vatandaş elini taşın altına koymazsa,
o taş zaten düşer.

Malatya bunu görüyor.
Betonu görüyor.
Anahtarı bekliyor.
Kıllığı değil, çözümü alkışlıyor.

Mamafih:
Eleştiri uçurur.
Kıllık yere çakar.
Ve Malatya, kimin uçtuğunu da kimin düştüğünü de gayet iyi biliyor.

...

YAZININ DEVAMI BURADA