Murat ÇETİN / Yumurtanın Tuzu

Bizim mahallede Hacı Amca vardı.

Benim hac arkadaşımdı.

Babamın dostu değildi.

Manevi kardeşiydi.

Önce Zeynep Abla vefat etti.

Bir hafta sonra Hacı Amca.

Mahalleli günlerce bunu konuştu.

Kimi aşk dedi.

Kimi muhabbet.

Kimi sadakat.

Babam ise uzun süre aynı cümleyi kurdu:

“İnşallah biz de onlar gibi gideriz.”

Annem sustu.

Ben üzerinde durmadım.

Meğer dua ediyormuş.

Önce babam gitti.

Sonra annem.

Aralarında bir ömür değil…

Sadece 23 gün vardı.

Doktorlar damar anlattı.

Kalp anlattı.

Stent anlattı.

Anjiyo anlattı.

Ben başka bir şey gördüm.

Bazı insanlar aynı evde yaşamıyor sadece…

Aynı hasretle de ölüyor.

Babam vefat ettiğinde ev sessizleşti.

Annem vefat ettiğinde ev kapandı.

Bunu mezarlıkta anlamadım.

Taziyede de anlamadım.

Kalabalık anlatmadı.

Sessizlik anlattı.

18 Haziran sabahı uyandım.

Ev aynı evdi.

Mutfak aynı mutfaktı.

Masa aynı masaydı.

Ama bir şey eksikti.

Her sabah annem benden önce kalkardı.

Çayı demlerdi.

Kahvaltıyı hazırlardı.

Sonra bir tabakta haşlanmış yumurta getirirdi.

Tabağa koyardı.

Tuzunu serperdi.

Önüme bırakırdı.

Yetmiş altı yaşındaydı.

Ben elli yaşına ulaşmış bir adamdım.

Ama anneler yaş hesabı yapmıyor.

Saçın ağarıyor.

Torunların oluyor.

Belin bükülüyor.

Ama annenin gözünde hâlâ çocuksun.

Beş kardeştik.

Tek oğuldum.

Annem bunu hiç unutmadı.

Ben de…

Belli etmezdim.

Ama annemin yanında bazen çocuklaşırdım.

Bazen nazlanırdım.

Bazen şımarırdım.

Sonra anladım.

İnsan annesini büyük olaylarda kaybetmiyor.

Cenazede kaybetmiyor.

Mezarlıkta kaybetmiyor.

İnsan annesini küçük alışkanlıklarda kaybediyor.

Bir bardak çayda…

Bir tabak yumurtada…

Bir tutam tuzda…

Babamı mezarlıkta bıraktım.

Annemi mutfakta.

Yetimlik nüfus kayıtlarında başlamıyor.

Yetimlik bazen sabah kahvaltısında başlıyor.

Mahalle yıllar önce Hacı Amca ile Zeynep Abla’yı konuşmuştu.

Şimdi de annemle babamı konuşuyor.

Demek ki bazı insanlar aynı evde yaşamıyor sadece.

Aynı hasretle de ölüyor.

Ama bütün bunlara rağmen…

Yarın sabah en çok neyi özleyeceğimi biliyorum.

Ne hastane koridorlarını…

Ne taziyeyi…

Ne de kalabalıkları…

Yarın sabah yine en çok yumurtanın tuzu eksik gelecek bana.

Selam ve dua ile

Fiemanillah

KAYNAK: DİRİLİŞ POSTASI GAZETESİ