Necati GÜNGÖR / Şu bizim Kasaplar Çarşısı

Çocukluğumun, ilk gençlik çağımın önemli bir bölümü, bu çarşıda geçmişti. Babamın dükkânında... Özellikle de yaz tatillerinde. Fırat İlkokulu'ndan çıkar çıkmaz Yeni Cami'nin avlusundan vurur, Şark Sinema'nın bulunduğu sokağa sapar, oradan Kasap Pazarı'na gelirdim. Bizim çarşı esnafı, yani kasaplar, okuyan çocuklara hep sevecenlikle bakardı. Onların bu bakışını hep üzerimde duyumsardım.  Tatil aylarındaysa banliyö tren yolunu aşıp Davar Pazarı, Arabacı Pazarı, Saman Pazarı'nı geçip Hal Binası'nı bir boy adımlayıp Kasap Pazarı'na gelirdim. Sabahın erken saatlerinde çarşı esnafı henüz dükkânını açardı. Demirci Pazarı, Şire Pazarı, Buğday Pazarı yeni yeni canlanırdı. Çarşı - pazara mal getiren köylülerin kalabalığı özellikle 1960 sonrasında artış göstermişti. Demirciler ocaklarını yakar, köylülere tarım aletleri yaparlardı. Berber dükkânları, köyüne dönmeden önce tıraş olmayı zorunlu gören müşterilerle dolardı. Şire Pazarı, özellikle yaz sonuna doğru yeni ürünlerle dolup taşardı: Kuru kayısı, kabuk, çekirdek, ceviz, dut bastığı, kayısı bastığı, kesmece, ceviz sucuğu, kuru üzüm, bal, pekmez...  adeta göz doyururdu!

...

YAZININ DEVAMINI OKUMAK İÇİN LÜTFEN BURAYA > TIKLAYINIZ.