Ramazan’da Hakikati Anlamak: Sen Kimsin ki Sahipleniyorsun?

İnsan gözüyle görür. Peki, gözü kim yaptı?

Bir dostuma sordum: “Gözün ana maddesi nedir?”

Düşündü… “Yağ,” dedi.

“Peki, yağa görme kabiliyetini kim verdi?”

Sustu… “Ben değilim,” dedi.

“Ama görmek bir nimet, değil mi? Sana fayda sağlıyor, değil mi?”

Başını salladı: “Evet.”

İşte mesele tam da burada. O yağın görmesi bir sanattır. O sanattan faydalanmak ise bir nimettir.

Ve Allah, sanatına karşı iman, nimetlerine karşı ibadet ister.

Ama insan ne yapar?

Sanatı çalar.

Nimeti sahiplenir.

Göz benim der, kulak benim der, akıl benim der…

Oysa…

Duyan kulaktaki kemik senin mi?

Gören gözdeki sinirleri sen mi yaptın?

Konuşan diline sen mi kelime yükledin?

İnsan kendisini bir icraat sahibi zanneder. Oysa yalnızca bir tablacıdır.

Berber zahiren tıraş eder.

Ama hakikatte tıraşı da saçın uzamasını sağlayan Allah yapar.

Çiftçi zahiren tohumu eker.

Ama hakikatte tohumu filizlendiren, toprağı bereketlendiren Allah’tır.

Mühendis zahiren araba yapar.

Ama hakikatte o arabayı var eden, demiri yaratan, hareket etmesini sağlayan Allah’tır.

İnsan ve âlem hiçbir fonksiyon sahibi değildir.

İnsanda ve âlemde icraat sahibi olan tek zat, yalnızca Allah’tır.

Ama insan bunu anlamaz.

Ben yaptım, ben ettim, ben başardım, ben kazandım der.

Oysa Ramazan-ı Şerif, insanın gafletini kırmak için gelir.

Önce serbestçe yiyip içtiği nimetleri bir anlığına elinden alır.

Sonra ona der ki: Bak, senin hiçbir şeye hükmün yok.

Oruç tutarsın, aç kalırsın.

Önceden dilediğin gibi yiyip içtiğin sofradan, efendin olan Allah’ın emriyle uzak durursun.

O “Ye” derse yersin.

O “Bekle” derse beklersin.

Ve işte o zaman anlarsın:

Bu dünya senin değil.

Bu nimetler senin değil.

Bu vücut senin değil.

Sen sadece bir kul, bir emanetçisin.

Ama insan gaflete dalar.

Kendi üzerinde görünen icraatları kendine, kainatta görünenleri ise sebeplere verir.

Oysa hiçbir icraat ne kainatındır ne insanındır.

Her şey bir tablacıdır.

Ve bütün icraat Allah’a aittir.

Ramazan işte bunu anlaman için gelir.

Seni silkeler.

Sana kim olduğunu hatırlatır.

Ve der ki: Sen kimsin ki sahipleniyorsun?

Bediüzzaman Said Nursi’nin Ramazan Risalesi’nden Dersler