Molla Muhammed Hocam anlatıyor…
İşçileri görmüş, harcın içinde.
Ama harçta kaybolan sadece elleri değilmiş.
Benizleri solmuş, dilleri susmuş, secdeleri unutmuşlar.

Demiş ki hocam:
“Madem dünya saadetiniz yok…
Hiç olmazsa namazınızı kılın da ahiretinizi kurtarın!”

O kadar doğru, o kadar çıplak, o kadar net bir çağrı ki bu…
Harç makinesinin başında dökülen terler değil yalnızca,
O harcın içine gömülmüş vicdanlar, umutlar, secdeler…

Beş kuruş para için harcın içinde boğulan adam…
Namaz kılmıyorsa, neyini kurtarıyor bu hayatta?

Bugün plazalarda da aynı çığlık yankılanıyor…
Bir farkla…
Kravatlı harç yok ama ruh yine betona karışmış.

Molla Muhammed Hocam, sadece inşaat ustasına değil,
Bu çağın bütün “yoğrulan” insanlarına sesleniyor aslında.
“Hiç olmazsa namaz kıl…
Zira başka hiçbir yatırım, sana sonsuzluk kazandırmaz.”

Vicdanınıza beton dökmeden,
Bu sesi bir kez daha okuyun.
O harcın içinden bir insan çıkar belki…
Belki de sizsiniz.

Selam ve duayla. Fî emânillah.

Sene 2025.
Yine bir bilge.
Yine bir şahsiyet.
Yine bir gönül adamı.
Ve yine aynı zihniyet…
Bugün Said Nursî Hazretleri’nin yolunda yürüyen Hoca Ağabey’i susturmak için artık zabıta değil, ekran başında sahte hesaplar, iftiralar, itibar suikastları devrede.
O gün sokakta olanlar, bugün sosyal medyada.
O gün ‘irtica’ bahanesiyle susturmaya çalışanlar, bugün ‘mehdilik’ bahanesiyle saldırıyor.
Ve hâlâ aynı ezber:
“Bu şahıs tehlikeli.”
“Bu kişi halkı etkiliyor.”
“Bu insan yalnız değil.”

Sahi siz neye düşmansınız?
Kitaba mı?
Hakikate mi?
Mücadeleye mi?
Yoksa susturamadıklarınıza mı?

Bir asır geçti.
Ama hâlâ susturamadınız.
Sustu sandıklarınız bugün binlerle konuşuyor.
Ve siz hâlâ aynı korku…
Aynı panik…
Aynı vesvese…
Zabıta yetersiz kaldı.
Şimdi tweetle, iftirayla, sahte profille bastırmaya çalışıyorsunuz.

Ama bilin ki:
“Zabıtayla susturamadığınız bir hakikati, klavyeyle hiç susturamazsınız!”

Yani neymiş?
Bediüzzaman, Kur’an hakikatlerini anlatmaya kalkınca, suçlanmak için ‘Mehdi dedirttiriyor’ iftirası bulunmuş.

VE ŞİMDİ…
Aradan 90 sene geçti.
Takvim 2025.
Ama zihniyet 1935!

Şimdi de aynı iftira Hoca Ağabey’e yöneltiliyor.
Yine “Mehdi dedirtiyor, insanları kandırıyor” diye fısıltı gazetesi çalışıyor.
Yine “önünü kesin, konuşturmayın” diyenler, perde arkasında hizaya geçmiş bekliyor.

FARK NE?
Tek fark:
O zaman daktilo vardı, şimdi dijital klavye var.
O zaman vilayet yazısıydı, şimdi Twitter paylaşımı…

ÇÜNKÜ…
Kur’an’ı anlatanlara tahammül edemeyen kafa hiç değişmedi.
Risale-i Nur’un sırlarını çözenlere hâlâ alerjisi olanlar var.
Ve ne acıdır ki, Mehdi iftirasını atanlar da bir zamanlar bu hakikat sofralarında diz çökmüş kimseler!

AMA UNUTTUKLARI BİR ŞEY VAR:
Tarih, her zaman iftiracıyı değil, hakikati yazanları hatırlar.
1935’te “Mehdi” deyip susturmak isteyenler şimdi mezarda,
ama Said Nursî hâlâ konuşuyor.

Şimdi de konuşan Hoca Ağabey olacak…
Ve kim ne derse desin, hakikat bir gün mutlaka kazanacak.

Selam ve dua ile
Fiemanillah

Yine mikrofonu kapmış,
Yine el kol hareketleri havada uçuşuyor,
Yine ses tonunu megafonla karıştırıyor…

Ders anlatmıyor,
Anlatıyor gibi yapıyor!

Neden?

Çünkü hitabeti karizma sanıyor.
Bağırmayı ikna zannediyor.
Sesini yükselttikçe tesirinin arttığını sanıyor.

Ama bilmiyor ki, insanın sesi yükseldikçe,
anlatmak istediği mana alçalıyor!

Hoca Ağabey uyarıyor:
“Vaaz etmeyin, ders yapın!”

Niye?

Çünkü 21. Söz’ün şerhinde Hoca Ağabey ne diyor?

Namazın ehemmiyetinden bahsederken vaizlerin bu dersi, bu hakikati anlayamadığından dem vuruyor. O muazzam derste “vaaz” değil, “ders” yapılmalı diyor.

Ama bizimkiler,
hitabeti mananın önüne koyuyor.
Mikrofonu kalemin yerine geçiriyor.
Sesini yükseltip vicdanı bastırıyor.

Ve maalesef…

Kalbe değil,
kulak zarına hitap ediyor!

Oysa ders dediğin şey,
bağırmak değil, anlamaktır.

Kalbe nakşetmektir.
Zihne yerleştirmektir.

Çünkü ders, bir ihtiramdır.
Bir tefekkürdür.
Bir edeptir.

Bağıran dersi bozar.
Şov yapan anlamı kaçırır.

Peki dersi ne yaparız?

Kendimizde yerleştirir,
sonra da “usulünce” başkalarına taşırız.

Bağırarak değil…
Taşır gibi…
Bir bardak suyu taşır gibi…
Damlatmadan…
Sıçratmadan…

Kendimiz anladık mı?
Kalbimize indirdik mi?
Zihnimize yerleştirdik mi?
İşte mesele bu.

Vaaz, kalabalık sever.
Ders, yalnızlığı.

Vaaz, “kaç kişi vardı?” diye sorar.
Ders, “kaç kişi anladı?” diye…

İşte bu yüzden Hoca Ağabey diyor ki:

“Vaaz değil, ders yapın!”

Yani öyle bağırarak, çağırarak, salonu inletip sosyal medyada ‘duygulu konuştu’ paylaşımlarıyla değil…

Anlatarak, açarak, sindirerek…

O halde bir daha soralım:

Bağırmaya mı geldik?
Anlamaya mı?

Murat Çetin

Allah peygamberi insanların içinden seçmiş; yani melek değil, insan. Tâ ki biz ona uyabilelim. Onun da kuvve-i şeheviyesi, kuvve-i akliyesi, kuvve-i gadabiyesi vardır. Onda da bu üç kuvvenin ifratı, vasatı, tefridi vardır. Onda da nefis vardır. Ona iblis musallat olmak ister. Uzaktan da olsa telkin ve vesvese verebilir.

Onda da acıkma, hasta olma, üzülme, unutma, yanılma olabilir. Çünkü beşerdir. Şahsî itibariyle acz ve fakr diye iki yarası vardır.

İşte böyle bir zâtı içimizden Allah seçer; O terbiye eder. Bütün kuvve ve istidatlarını kemale çıkarır. Onu masumiyet, ismet sıfatları ile teçhiz eder. Hata ve yanılma olursa, Cibril aleyhisselam ile uyarır, düzeltir. Onda görülen bütün kemalat, ilim ve hikmet Allah’a aittir. O, önce bilmezdi; Allah öğretti. O, cahildi; Allah hikmetle donattı. O, önce zulüm yapmaya kabiliyetliydi; nefsi itibariyle vardı. Allah onu terbiye etti.

Beşer içinde Allah’ın terbiyesine, rahmetine, ilmine ve hikmetine en fazla mazhar olan peygamberlerdir. Beşerin bunlara yetişmesi mümkün değildir. Kıyamete kadar beşere rehber olmaları için, beşeriyet icabı hata yapsalar da Allah’a tazarru ve niyazlarını Rabb’leri kabul etmiş, hatalarını düzeltmiş, affetmiş, rahmetine mazhar etmiştir.

Yunus Peygamber’in duasında “İnni kuntü mine’z-zalimin” demesi, Yusuf aleyhisselam’ın “İnne’n-nefse le-emmâretün bis-sû” demesi… vs. Bütün bu müracaatlarda bunu görürüz.

Bu peygamberler, beşer içinde şeriatı tatbik ettiklerinden, beşerî muamelelerde “Ali’nin mülkü, Veli’nin malı, Ahmet’in eli, gözü” demişlerdir. Tevhid-i hakiki noktasında bu âlemde bütün mülk Allah’ındır. Kimse onun mülkünü kendine alamaz. Fakat beşer bundan kurtulması mümkün olmadığından, bunu yaparken mülk-ü hakikiyi sahiplenmeyi kastetmeyerek söylediklerinden, tevbe ve istiğfar ile affedilmişlerdir.

Bu şekilde beşerle peygamberler konuştuklarından, günde yüz defa istiğfar etmişlerdir.

Allah’ın fazlı ve rahmeti olmadan cennete girilmez buyurulunca, Peygamber aleyhisselam’a sahabe “Sen de mi?” diye sormuş; “Evet, ben de” demiştir. Onun için günde 70 veya 100 defa istiğfar etmiştir.

Bu konu böyle açıkken, Malatya “İlim Fitne Merkezi” cerbeze yaparak insanları aldatmaya çalışıyor.

Molla Muhammed’in yeni telif ettiği “Evsaf-ı Muhammediye (asm)” eserini okuyun! Bu eserden daha tatlı ve güzel Peygamberimizi anlatan bir eser göremezsiniz.

Abdest almasını bilmeyenler, 75 yılını Kur’an ilmine vermiş bir zâtı tekfir etmeye kalkıyorlar. Bin nefrin sizin akılsız başınıza!

Allah, sahte, yalancı, cerbezeci, hain FETÖ taklitçilerinin şerrinden ümmeti muhafaza etsin.

Bu adam her gün kahvehaneye gider, satranç oynarmış.

Bir gün masadakilerden biri sormuş:

“Yahu, Cumhurbaşkanı şu an ne yapıyordur sence?”

Adam elindeki taşı tahtaya vurmuş, şöyle bir düşünüp cevap vermiş:

“Ne yapacak? O da bizim gibi satranç oynuyordur!”

Çünkü adamın dünyası satranca sıkışmış.

Başka bir ihtimali bile düşünemiyor.

Vizyonu bu kadar.

Düşünme kabiliyeti bu kadar.

Aynı bunun gibi…

Malatya’daki bazı arkadaşlar da ne hikmetse “Yakup’un oğlu” olduğunu iddia eden Yusuf’tan başkasını göremiyor.

Ne zaman bir mesele açılsa, dönüp dolaşıp ona bağlıyorlar.

Sanki dünyada başka kimse yok.

Bunu söyleyince de “Kıskanıyorsun” diyorlar.

Peki, kıskanmak gibi bir niyetim olsaydı…

İstanbul’daki medresemi ona teslim eder miydim?

Yanımdaki tüm arkadaşlarımı ona emanet eder miydim?

Öyle olsaydı…

Yanında sessizce oturup, dediklerini papağan gibi tekrar etmezdim.

Ama ne oldu?

Hoca Ağabey’i yakından tanıdım.

Onun ilminin yanında, bu adamın aslında ne kadar sığ olduğunu fark ettim.

Onun iradesinin yanında, bu adamın ne kadar basit olduğunu gördüm.

Ve sorgulamaya başladım.

Mesela…

Bu adam zamanın mahluk olmadığını söylüyordu.

Ama zaman mahluktur.

Bu adam nefsi sadece cesetten ibaret sanıyordu.

Ama öyle değil.

Bu adam Cüz’ü Layetecezza meselesini habire anlatıp duruyordu.

Ama bildikleri yarım yamalaktı.

Hele o Yedinci Söz’ü sarhoş ağzıyla okuyup tiyatro gösterisi gibi sunması tam bir skandal!

Yedinci Söz’ün anlattığıyla yaptığı gösteri arasındaki uçurum, Everest’le Malatya’nın rakım farkı kadar barizdi.

Verdiği fetvalar yanlıştı.

Hatta vaazlarında yaptığı şerhler bile göstermelikti.

Dostlar pazarda görsün hesabı.

Bugün şerhler okuyoruz.

Gerçek ilmin nasıl bir şey olduğunu görüyoruz.

Ve yıllardır çözemediğimiz meseleleri çözüyoruz.

Şimdi geriye dönüp bakıyorum ve diyorum ki:

Biz satranç oynayan değil, oyunu çözenlerden olmamız gerekiyormuş…

Fiemanillah

Bunları görünce çocukluktan kalma bir hikâye geldi aklıma…

Malatya’nın meşhurlarından biri vardı, lakabı “17’li”. Neden mi? Çünkü tam tamına 17 gün askerlik yapmıştı. Sonra bir şekilde terhis olmuş, ama lakabı baki kalmıştı. Herkes ona “17’liii!” diye seslenirdi. O da her seferinde ağız dolusu küfürler savurur, ama ardından hiçbir şey olmamış gibi gider namazını kılardı. Malatya esnafı da bunun farkında… Ramazan ayında daha fazla küfüre maruz kalmamak için bir karar alıyorlar. “17’li” yokmuş gibi davranmaya başlıyorlar.

Bizim 17’li bir süre sabrediyor, bekliyor, bakıyor kimse umursamıyor… Daha fazla dayanamıyor, en sonunda “Şşş! Beni hatırladınız mı? Ben 17’li!” diyerek kendini hatırlatıyor.

İşte bugün de bazı tipler var, aynı 17’li gibi…

Ömrünü FETÖ’ye karşı mücadeleyle geçiren, iftiralara rağmen geri adım atmayan, “Tahşiye” kumpasının mağduru olmuş ama dimdik ayakta kalmış hocamıza karşı, şimdilerde “Avaneleri” harekete geçmiş. Amaç belli: Gürültü çıkar, kaos yap, dikkat çek…

Çünkü bunlar görmezden gelindiklerinde daha da deliye dönüyorlar!

Şşş! Sizi hatırladık… Hem de çok iyi hatırladık!

Ama endişelenmeyin, tarih sizi unutmayacak! Hatta yedi sülaleniz sizden utanacak. Torunlarınız belki soyadlarını değiştirecek, sizinle aynı anılmamak için. Çünkü tarih, kara lekeleri unutmaz…

Madem öyle, size bir iyilik yapayım:

“Şşş! Sizi hatırladık ve hatırlatacağız! Zaten unutmamıştık ki…”

Bağırıyorlar!
Küfrediyorlar!
Hakaret ediyorlar!

Ama Hocaabi ne diyor?
“Ben çocuk muyum ki bunların kendi başlarına hareket edip bana sövdüğüne inanayım?”

Bunu söylerken bir gerçeği haykırıyor. Hocaabi, sadece kendisinin değil, Hacı Hulusi Bey’in de aynı oyunlara maruz kaldığını hatırlatıyor.

Vaktiyle Hacı Hulusi Bey’in karşısına medrese açanlar, bir yandan da elini öpüp “Efendim, gece namazına devam ediyor musunuz?” diye ikiyüzlü bir nezaket sergiliyorlardı.

Hacı Hulusi Bey de bunların riyakârlığını tek cümlede bitirdi:
“Bende koklayacağınız tek şey beş vakit farz namaz ve bu derslerdir.”

Ama Hocaabi’nin dikkat çektiği asıl mesele şu:

Bu saldırılar münferit değil…
Bu küfürler şahsi öfkenin ürünü değil…
Bu hakaretlerin arkasında besleyici bir el var…

Evet, birileri düğmeye basmış!

Hocaabi diyor ki:
“Kimlerin para verdiğini, kimlerin tahrik ettiğini biliyorum. Ama bunları açıklamayı haysiyetime yakıştıramam.”

Çünkü işin içinde para var!

Bugün birilerine küfür ettiriyorlar…
Yarın aynı adamlara bir başkasını sövdürüyorlar…
Kim daha fazla verirse, hedef o oluyor!

Ve asıl soru şu:
Hâlâ bunların saf olduğuna mı inanıyorsunuz?
Gerçekten, öyle bir anda “aydınlanıp” Hocaabi’ye küfür etmeye başladıklarını mı sanıyorsunuz?

Eğer öyleyse, sizin de kandırılmaya razı bir aklınız var demektir.

Çünkü satılmış kelimeler, ancak parayı verenin çıkarına çalışır!

Selam ve dua ile
Fiemanillah

Masada bir adam oturuyordu. Mehmet Nuri Turan.

Karşısında Ali Fuat Ağabey.

Ama Ali Fuat huzursuzdu.

İlk başta kendimden rahatsız oldu sandım.

Sonra fark ettim ki asıl huzursuzluk masada oturan kişidenmiş.

Bir sohbet başlatayım dedim.

Telvihat-ı Tisa’yı okudun mu? diye sordum.

Cevap ne mi oldu?

“İnsan kendi yazdığı kitabı okumaz mı?”

Bak sen şu işe!

Kendi yazdığı kitapmış!

Tabii o zamanlar safız ya…

Biz bunu şahs-ı manevinin bir ifadesi zannettik.

Biz dedik ki şahs-ı manevi, bir vücuttur.

Molla Muhammed yazsa da hepimizin kalemidir.

Ama meğer öyle değilmiş!

Meğer Mehmet Nuri Turan, o yayın evini sinsice ele geçirme derdindeymiş.

Sonra da Risale-i Nur’a yapılan şerhleri tahrif etme planları varmış.

İyi de bu adam kimdi?

Hocaabi’nin yanında, kendini iki numaralı adam diye pazarlayan biriydi.

Ama yanlışlıkla (!) hapse atıldı.

FETÖ, kendi adamlarını içeri atmazdı ya…

Bir illüzyon kazası yaşandı!

Ve şimdi…

Bu şahıs, Hocaabiye itibar suikastı yapmak için var gücüyle çalışıyor!

Adam yanlışlıkla hapse düşmüş ama, şimdi intikamını doğruları saptırarak almaya çalışıyor.

İşte size büyük illüzyon ustası!

Hapisten çıkan adam, iftira kazanını kaynatıyor!

Ama unutma…

Gerçekler bir gün herkesin gözüne batar.

Ve o gün geldiğinde,

kim kimin davasında, kim hangi maskeyle yürüdü, herkes görecek!

Hoca Ağabey hakkında türlü türlü cerbezeler, manipülasyonlar…

Bir bilen yok mu?

Var.

Adı Molla Lütfi.

Anlattı. Ama nasıl anlattı!

Bir şey var, adı Şirki Hafi.

İlahi iradeye karşı insanın iradesini kullanması demek.

Ne olmuş yani?

Kur’an’a göre, peygamberler bile nefsine zulmetmiş bu noktada.

Beşeri halleri var, hata yapabilirler ama tevbe ederler.

Bunu İslam âlimleri asırlarca anlatmış.

Ama bizim fıkıh influencerları (!) yeni keşfetmiş gibi…

Hani şu, kulaktan dolma bilgilerle sosyal medyada ahkâm kesenler.

Önce Hoca Ağabey hakkında manipülasyon yaptılar.

Sonra bu işin uzmanına meydan okumaya kalktılar.

Molla Lütfi, sabır taşı gibi dinledi.

Sonra inmi cevabı verdi!

Ve?

Cerbeze ustaları için film bitti.

Bundan sonrası?

Susmak bilmeyenlerin sustuğu an.

Dosya burada kapanmıştır.

Gerçekten işi gücü bırakıp Hoca Abi’nin kafir olmasını bekleyen bir grup var.

Evet, bildiğiniz oturmuşlar, ellerini ovuşturarak “Hoca ne zaman küfre girer?” diye hesap yapıyorlar.

Hani neredeyse bir köşeye geçip dua edecekler:

“Allah’ım ne olur Hoca Abi bir şey söylesin de biz de onu küfre sokalım, sonra da zil takıp oynayalım!”

Şimdi durun…

Molla Lütfü Karadağ diyor ki:

“Bir Müslümanın içki içmesini istemek, o günahı işlemek demektir. Bir Müslümanın zina etmesini istemek, o zinayı işlemek demektir. Bir Müslümanın tekfir edilmesini, küfre düşmesini istemek de insanın bizzat küfre girmesi demektir.”

Yani?

Sen Hoca Abi’nin küfre düşmesini istiyorsan, o günahı sen işliyorsun.

Sen Hoca Abi’nin dalalete sapmasını dört gözle bekliyorsan, kendin sapıyorsun.

Şimdi şöyle bir sahne hayal edin:

Bir grup adam var…

Gece gündüz Hoca Abi’yi takip ediyorlar.

Ne dedi, nasıl dedi, hangi kelimeyi kullandı?

Kelimeyi cımbızlıyorlar, kırpıyorlar, eğip büküyorlar.

Sonra dönüp birbirlerine bakıyorlar:

— “Küfre girdi mi?”

— “Yok, ama az kaldı!”

— “Olsun, biraz daha uğraşalım.”

Peki dünyada başka hiçbir mesele kalmadı mı?

Hani şu Amerika vardı ya…

Hani şu Yahudiler vardı ya…

Hani şu İslam’ı yıkmaya çalışanlar, Müslümanların kanını emenler vardı ya…

Onlar yok!

Tüm küfrü, tüm zulmü, tüm sapıklıkları bir kenara bırakmışlar, Hoca Abi’nin tek bir kelimesini bekliyorlar!

Sonra da çıkıp Müslümanlık dersi veriyorlar.

Ey muhteremler!

Eğer bir insanın günaha girmesini, küfre sapmasını, delalete düşmesini istiyorsanız, önce kendi defterinize bakın!

Çünkü siz Hoca Abi’yi tekfir etmek için uğraşırken, kendinizi bataklığın ortasına atıyorsunuz.

Ne diyelim…

Müfterilerin yeri bellidir.

Ama bir insan, kendi kendini ateşe atıyorsa, onu oradan kim çıkarabilir ki?

Ne yapsak, ne etsek de Hoca Ağabey’i küfre düşürsek diye hesap yapıyorlar. Günlerce, aylarca düşünüyorlar… Düşünmek şart tabii!

Birinin aklına “Açıkça günah işlesin, sonra biz de teşhir edelim” fikri geliyor. Büyük deha!

Bir diğeri “Direkt kafir ilan edelim” diyor. Olmaz diyorlar, tutmaz. Önce küçük adımlarla ilerlemek lazım…

Başka biri “Ağzından bir şey kaçırmasını bekleyelim” diyor. Beklemeye koyuluyorlar. Pusuda… Avcı gibi…

Hoca Ağabey bir hata yapsa da fırsat bulsak!

Fakat olmayınca olmuyor… Herkesin bildiği kitapları açıyorlar, satır satır okuyorlar. Peygamberler hata eder mi etmez mi? Cumhur ne demiş, alimler ne söylemiş… Tefsirler, şerhler, risaleler…

Baktılar ki kaynaklar Hoca Ağabey’i doğruluyor.

Kendi okuduklarını da inkâr edemediler.

E ne yapsınlar? “Hoca Ağabey’i anlamıyoruz ama yine de itiraz edelim” diye karar aldılar. Koca koca adamlar…

Ve başladılar saldırmaya…

•“Bu adam sapık!”

•“Bu adam dalalet ehli!”

•“Bu adam yanılıyor!”

•“Bu adam bidatçi!”

Peki, Hoca Ağabey ne yapıyor?

O, ilimle konuşuyor, kaynak gösteriyor, delil koyuyor. Onlar?

Bağırıyorlar…

Bağırınca haklı olunuyor ya hani!

Ne diyelim?

Siz bir alimden ders alıp sonra onu hançerleyenlerdensiniz. Bir müderrisin ilmini dinleyip sonra onu taşlayanlardansınız.

Ama ne yaparsanız yapın… Hoca Ağabey’in ilmi, sizin cahilliğinize ağır geliyor.

Ve bu yüzden onu değil, kendinizi rezil ediyorsunuz.

Kur’an var, hadis var, Şerh-ül Akâid var, İmam-ül Haremeyn var… Ama yok, bizimki yine bildiğini okuyor!

Hoca Ağabey çıkıyor, “Bak kardeşim, Ehl-i Sünnet âlimleri diyor ki…” diye başlıyor, önüne kitap koyuyor, ayet gösteriyor.

Adam ne diyor?

“Bu nereden çıktı?”

E güzel kardeşim, ayet var!

Hz. Adem (as) diyor ki:

“Ey Rabbimiz! Biz kendimize zulmettik. Bizi bağışlamazsan kaybedenlerden oluruz.”

(A’raf, 23)

Hz. Yunus (as) diyor ki:

“Ben zalimlerden oldum!”

(Enbiya, 87)

Hz. Musa (as) diyor ki:

“Rabbim, ben kendime zulmettim, beni bağışla!”

(Kasas, 16)

Ama bizim muterizler diyor ki:

“Yok canım, öyle şey olur mu?”

Bak sen şu işe! Demek ki ayetleri bile beğenmemeye başladılar!

Bunlar “Peygamber hata yapmaz” deyip duruyor ama Kur’an’ın bizzat kendisi Peygamberlerin Allah’a istiğfar ettiğini söylüyor!

O zaman şimdi soralım:

1. Hoca Ağabey’e saldırmadan önce bir zahmet Kur’an’ı da mı reddediyorsunuz?

2. Yoksa “Peygamber hata yapmaz” diyecek kadar, Kur’an’dan daha mı bilgilisiniz?

3. Ayetleri görmezden gelip, “Yok öyle bir şey” demek, sizi hangi ilmî makama çıkarıyor?

Bunları izleyip izleyip Molla Lütfü’ye “Bunlara cevap ver” diye yükleniyoruz ama adamcağız ayeti mi öğretsin, Ehl-i Sünnet’in en temel kaynaklarını mı anlatsın, yoksa “Kendi kafanızdan din uydurmayın” diye ayrı bir ders mi açsın?

Gerçekten zor iş…

Hoca Ağabey’in delillerine ilmî cevap veremeyenler, bağırarak hüküm veriyor.

Çünkü ilim yetmeyince ses yükselir!

E buyurun, şimdi konuşun da görelim…

Hocaabi dizinin dibine oturtmuş, ilim veriyordu.

Kalem tutmayı bile bilmeyenler, onun sayesinde bir şeyler öğreniyordu.

Hocaabi sofraya koyuyordu, onlar kaşıklıyordu.

Sonra…

Ne olduysa oldu!

İlim aldıkları Hocaabi’yi hedefe koydular.

Bir anda ahkâm kesmeye, dillerine dolamaya başladılar.

Bir bakıyorsun, düne kadar Hocaabi’nin gölgesinde yürüyenler, bugün onu sapkın ilan etmeye çalışıyor.

Ne değişti?

Hocaabi mi değişti?

Hayır.

Onlar değişti!

Çünkü Hocaabi durduğu yerde duruyor.

Ama onlar menfaatleri için kıble değiştirdi.

Dün Hocaabi’nin dizinin dibinde oturanlar, bugün masanın diğer tarafına geçti.

Dün “Efendim, ne buyurursunuz?” diyenler, bugün “Hocaabi yanlış söylüyor” diye caka satıyor.

Bir de çıkmış, meydan okuyorlar:

“Hocaabi yanılıyor.”

Peki, beyefendiler…

Siz kimsiniz?

Hadi bakalım…

Madem Hocaabi’nin bildiğinden daha fazlasını biliyorsunuz,

Madem büyük alimleri bir çırpıda silip atabiliyorsunuz,

Oturun, bir Şerh-ül Akaid okuyun da görelim.

Molla Lütfü ne dedi?

“Siz bir kere hoca değilsiniz.”

Çok net, çok açık!

Çünkü hoca olmak için ilim lazım…

Bilgi lazım…

Biraz da edep lazım!

Ama sizde ne var?

Dedikodu var.

Fitne var.

Hainlik var.

Düne kadar Hocaabi’nin yanında bir Bismillahirrahmanirrahim’i bile doğru düzgün okuyamayanlar…

Bugün Hocaabi hakkında ahkâm kesiyor!

Hani eskiler der ya…

“Elini öptüğünüz hocayı, elinizin tersiyle itmeyin.”

İşte tam da bu!

Hocaabi aynı Hocaabi…

Değişen, sizsiniz!

Sizin gibiler de çok gördü bu dünya…

Dün el pençe duranlar,

Bugün Hocaabi’nin kellesini istiyor.

Ama unutmayın…

Kendi Hocaabi’sine ihanet eden,

Oturduğu sofraya ihanet eden,

Aldığı ilme ihanet eden,

Kendi ihanetinde boğulur!

Murat Çetin

Bu soruya en doğru cevabı yine Kur’ân verir. Çünkü en büyük müfessir Kur’ân’dır ve onun beyanı asıldır.

Peygamberlerin Diliyle Tevbe

Hz. Yunus aleyhisselam, kavmini terk ettiğinde yaşadığı imtihanın ardından Rabbine şöyle yalvarmıştı

لَا إِلَهَ إِلَّا أَنتَ سُبْحَانَكَ إِنِّي كُنتُ مِنَ الظَّالِمِينَ
(Enbiyâ, 21/87)

La ilahe illa ente subhaneke inni kuntu minez zalimin

Senden başka ilah yoktur. Seni her türlü noksan sıfatlardan tenzih ederim. Şüphesiz ben zalimlerden oldum

Hz. Adem aleyhisselam, yasak ağaca yaklaşması üzerine Hz. Havva ile birlikte tövbe ederken şöyle dua etmiştir

رَبَّنَا ظَلَمْنَا أَنفُسَنَا وَإِن لَّمْ تَغْفِرْ لَنَا وَتَرْحَمْنَا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخَاسِرِينَ
(A’râf, 7/23)

Rabbenâ zalamnâ enfusenâ ve illam tagfir lenâ ve terhamnâ le nekûnenne minel hâsirîn

Rabbimiz, biz kendimize zulmettik. Eğer bizi bağışlamaz ve bize merhamet etmezsen kesinlikle kaybedenlerden oluruz

Hz. Nuh aleyhisselam, oğlunu kurtarmak için ettiği duanın yanlış olduğunu fark edince Rabbine şöyle yalvarmıştır

قَالَ رَبِّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ أَنْ أَسْأَلَكَ مَا لَيْسَ لِي بِهِ عِلْمٌ وَإِلَّا تَغْفِرْ لِي وَتَرْحَمْنِي أَكُن مِّنَ الْخَاسِرِينَ
(Hûd, 11/47)

Rabbi inni eûzü bike en es’eleke mâ leyse li bihi ilmun ve illâ tagfir li ve terhamni ekun minel hâsirîn

Rabbim, hakkında bilgim olmayan bir şeyi senden istemekten sana sığınırım. Eğer beni bağışlamaz ve bana merhamet etmezsen kesinlikle kaybedenlerden olurum

Hz. Musa aleyhisselam, yanlışlıkla bir adam öldürdüğünde yaptığı hatayı fark edip Allah’tan bağışlanmasını dilemiştir

قَالَ رَبِّ إِنِّي ظَلَمْتُ نَفْسِي فَاغْفِرْ لِي فَغَفَرَ لَهُ إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ
(Kasas, 28/16)

Qala Rabbi inni zalamtu nefsi fağfir li feğafere leh, innehu huvel ğafûrur rahîm

Rabbim, ben kendime zulmettim, beni bağışla. Allah da onu bağışladı. Şüphesiz ki O, çok bağışlayan ve çok merhamet edendir

Peygamberler Beşeri Konularda Hata Yapar mı?

Kur’ân’ın bu örneklerle verdiği mesaj çok açıktır. Peygamberler, risalet hususunda hata yapmazlar, ancak beşerî konularda hata yapabilirler.

Bu yüzden, peygamberlerin istiğfarları sadece ümmetlerine örnek olsun diye değil, kendi nefislerini tezkiye etmek içindir. Çünkü enbiyâ bile beşer olduklarından ben diyerek şirki hafiye düşebilirler. Fakat onların istiğfarı, bu şirki hafinin tesirini ortadan kaldırır.

Nitekim Peygamber Efendimiz de bu hakikati şöyle ifade eder:

“Ey insanlar! Rabbinize tevbe edin. Zira ben günde yüz defa tevbe ediyorum.” (Müslim, Zikir, 42)

Peygamberler, Allah’ın kudret ve rahmeti karşısında kendi acziyetlerini sürekli itiraf etmişlerdir. Bu yüzden onların istiğfarları, sıradan bir tövbeden çok daha derin bir tevhid şuurunun göstergesidir.

Sonuç olarak, insanın zalûmen cehûlâ olarak tanımlanmasının sebebi, ene yani benlik iddiasıdır. Peygamberler bile bu ene sırrını taşımış, ancak sürekli istiğfar ile bunu temizlemişlerdir.

Kur’ân’ın öğrettiği hakikat budur. Ve her müminin bu hakikatten ders alması gerekir.

Murat ÇETİN

“Biz emaneti göklere, yere ve dağlara sunduk da onlar onu yüklenmek istemediler, ondan korktular. Onu insan yüklendi. Şüphesiz o, çok zalim ve çok cahildir.”

Bediüzzaman Said Nursî, bu ayette geçen “emanet” kavramını açıklarken, onun çok yönlü olduğunu ifade eder. Ama en kritik cihetlerinden biri, “ene” yani “ben”liktir.

Çünkü kainatta yalnızca insan “ben” diyebiliyor.
Hiçbir ağaç, hiçbir hayvan, hiçbir taş “ben” demez.
Ama insan, her şeyi kendine mal eder:

“Ben kazandım.”
“Ben yaptım.”
“Ben olmasaydım olmazdı.”

İşte tam da bu noktada, insan farkında olmadan bir “şirk-i hafi”ye yani gizli şirke düşer. Çünkü Allah’tan başka mutlak varlık yoktur. Ama insan “ben” diyerek, kendisini varlığın merkezine koyar.

Peki, peygamberler de “ben” dediklerinde aynı duruma düşerler mi?

Evet!

Çünkü peygamberler de insandır ve “ben” demek zorundadırlar. Ancak onlar, bu şirki hafiye karşı sürekli istiğfar ederek korunurlar.

Bu yüzden Peygamber Efendimiz (sav): “Ben günde yetmiş defa istiğfar ediyorum.” buyurmuştur.

Oysa ki peygamberler günahsızdır.
Öyleyse neden istiğfar ediyorlardı?

Çünkü istiğfar, yalnızca günahların affı için değil, insanın kendi varlığını Allah’a karşı bir iddia gibi görmekten kaçınması içindir.

Peygamberler bile, ene yani benlik sahibi olmaktan dolayı istiğfar ederken, biz ne yapıyoruz?

Bugün insanın en çok kullandığı kelime “ben”.

Ama kaç kişi bunun ne anlama geldiğini biliyor?

Ve kaç kişi bunun vebalini düşünüyor?

Murat Çetin

Bütün ümmetin ittifak ettiği temel bir husus vardır: Peygamberler, tebliğ-i risalette ve dinin tebliğinde masumdurlar. Allah onlara neyi vahyetmişse, onlar kusursuz ve hatasız bir şekilde tebliğ ederler. Bu noktada en ufak bir şüpheye yer yoktur. Peygamberlerin hatası olmaz, çünkü onlar, vahyin taşıyıcısı ve Allah’ın elçileridir.

Ancak, peygamberlerin mutlak masum olup olmadığı, yani küçük günahlardan da korunup korunmadıkları meselesi İslam âlimleri arasında farklı görüşlerle ele alınmıştır.

Büyük Günahlardan Masumiyet: İcma-ı Ümmet

Bütün Müslüman âlimler şunu kabul eder ki; peygamberler büyük günahlardan kesinlikle masumdurlar. Zina, içki içmek, hırsızlık yapmak, küfür ve şirk gibi büyük günahlar asla peygamberlerden sadır olmaz.

İmam Nevevî bu hususta şöyle der:

“أجمع المسلمون على أن الأنبياء معصومون من الكبائر”

“Bütün Müslümanlar, peygamberlerin büyük günahlardan masum olduğu konusunda icma etmiştir.”

Bunun en açık delili, Allah’ın peygamberleri seçerken onların tertemiz bir fıtrata sahip olmasını emretmesidir. Kur’an’da şöyle buyrulur:

“اللَّهُ أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسَالَتَهُ”
(Allah, risaletini kime vereceğini en iyi bilendir.) (En’âm, 6/124)

Eğer peygamberlerin büyük günahlara bulaşması mümkün olsaydı, ümmetleri onlara karşı güven duyamazdı. Zira bir peygamberin, Allah adına tebliğde bulunurken kendisinin büyük günahlara düşmesi, hem vahyin güvenilirliğini zedeler hem de ümmetin ona olan sadakatini sarsardı.

Bu nedenle, bütün İslam âlimleri peygamberlerin büyük günahlardan masum olduğu konusunda ittifak etmişlerdir.

Küçük Günahlar Konusunda Farklı Görüşler

Peygamberlerin küçük günahlardan da tamamen masum olup olmadıkları konusunda alimler arasında ihtilaf vardır. Ekseri ulema, küçük günahların peygamberlerden sadır olabileceğini, ancak bu günahlarda ısrar etmeyeceklerini ve Allah’ın onları hemen düzelteceğini ifade etmişlerdir.

İbn Teymiyye bu konuda şöyle der:

“وَالصَّحِيحُ أَنَّهُ قَدْ يَصْدُرُ مِنْهُمْ بَعْضُ الصَّغَائِرِ وَلَكِنْ لَا يُقِرُّونَ عَلَيْهَا”

“Sahih olan görüş şudur ki; peygamberlerden bazı küçük günahlar sadır olabilir, fakat Allah onları bu hatalarında bırakmaz.”

Bu noktada İmam Fahruddin er-Razi de şu açıklamayı yapmıştır:

“إنّ الأنبياء لا يقعون في الصغائر إلا سهواً أو تأويلاً، ولا يقرّون عليها أبداً”

“Peygamberler küçük günahları ancak sehven veya yanlış bir içtihat sonucu işlerler. Fakat Allah onları hemen ikaz eder ve düzelttirir.”

Sonuç: Peygamberlerin Masumiyeti Üzerine Genel Değerlendirme

• Bütün ümmetin ittifakıyla peygamberler büyük günahlardan masumdurlar.

• Ekseri ulema, küçük günahların peygamberlerden sadır olabileceğini, fakat Allah’ın onları hemen düzelttiğini söylemiştir.

• Peygamberler hata edebilir, fakat bu hatalarında kalmazlar.

• Vahyin rolü, peygamberleri sürekli en doğru yolda tutmaktır.

Bu mesele, sadece teorik bir tartışma değildir. Günümüzde de peygamberlerin masumiyetine dair yanlış algılar oluşturularak, peygamberler hakkında şüphe uyandırılmaya çalışılmaktadır. Bunun arkasında, ümmetin vahdetini bozmaya yönelik büyük bir fitne vardır.

Bu Yazı Dizisinin Devamında…

Bu yazı dizisi 12 bölümden oluşmaktadır ve her bölümde farklı bir konu detaylı olarak ele alınacaktır.

Sonraki Bölüm: “İbn Teymiyye’nin Görüşleri ve Klasik Ulemanın Yaklaşımı”

Bu bölümde, İbn Teymiyye’nin peygamberlerin masumiyeti konusunda yaptığı açıklamaları ve klasik ulemanın bu meseleye nasıl yaklaştığını detaylı bir şekilde ele alacağız.

Üstad’ın eserleri, özellikle Kastamonu Lâhikası’ndaki belirsiz ifadeler, bazı okuyucular tarafından kıyametin kesin tarihini işaret ediyor gibi algılanmış olsa da, bu tür yorumlar eserin genel bağlamından izole edilmiş durumdadır. Risale-i Nur, kıyametin zamanını belirlemekten ziyade, insanları manevi dirilişe ve İslam’ın yüceliğine odaklanmaya teşvik eder.

Hz. Mehdi ve Hz. İsa’nın geleceği, İslam’ın dünya üzerinde hakim olacağı ve bu sürecin uzun bir dönemi kapsayacağı gibi konular, Üstad’ın eserlerinde mufassal bir şekilde ele alınmaktadır. Bu yüzden, okuyucuların eserleri sadece kıyamet senaryoları üzerinden değil, içerdiği derin manevi mesajlar ve yaşam rehberi olarak değerlendirmeleri önem taşır.

Gerçekten anlamak isteyenler için Üstad’ın eserleri, kıyametin ne zaman kopacağından çok, nasıl bir hayat sürmemiz gerektiği ve İslam’ın hayatımızdaki yeri hakkında değerli bilgiler sunar. Bu nedenle, Risale-i Nur’un gerçek mesajını kavramak ve hayatımıza tatbik etmek, olası bir kıyamet tarihi spekülasyonundan çok daha mühimdir.

Sonuç olarak, 1545 yılında kıyamet kopacak mı sorusundan ziyade, bizlerin Üstad’ın öğretilerinden nasıl bir yaşam dersi çıkarabileceğimizi düşünmek, daha yapıcı ve faydalı olacaktır. Risale-i Nur’la ilgili bu tür yanılgılara düşmeden, eserin ruhunu anlamaya ve hayatımıza uygulamaya odaklanmalıyız.

Murat Çetin

Ayetlerde geçen “Bir de senden acele azap istiyorlar. Hâlbuki Allah, asla va’dinden caymaz. Şüphesiz Rabbinin nezdinde bir gün, sizin saydığınız bin yıl gibidir” ifadesiyle, bu bin yıllık sürecin, aslında bin beş yüz yıl süreceği anlamına gelir. Çünkü hadiste “Allah o günü uzatır” diyor. Üstad Bediüzzaman, Hz. Ali’nin (ra) vefatından sonra geçen süre kadar, Allah’tan “En az bin sene zafer” istemiştir. “Kırk sene ile razı değiliz, en ekall bin sene galebeyi isteriz.”

Bu süreçte, Asya kıtasının önemli bir rol oynayacağına dair Üstad’ın kesin bir inancı vardır: “İstikbal semâvatı, zemin-i Asya / Bâhem olur teslim, yed-i beyza-yı İslâm’a.” Bu ilahi senaryo, İslam’ın yeryüzünde hükmedeceğini müjdeliyor.

Bu bilgiler, İslam’ın gelecekteki hâkimiyetinin sadece bir ümit değil, kesin bir inanç olduğunu gösteriyor. Üstad Bediüzzaman’ın işaret ettiği bu zafer, kıyametin kopacağı gün dahi olsa, Allah’ın İslam’ı zaferle taçlandıracağını garantiliyor. Müminler olarak, bu sürece sabırla ve kararlılıkla hazırlanmalı, dua ve ibadetlerimizi artırmalıyız. Yüce Allah’ın vaadi şüphesiz gerçekleşecektir ve bizler, bu ilahi sözün yeryüzünde tecelli ettiğine şahit olacak olan nesillerden olabiliriz. 

Murat Çetin

Velâyetin Tamamlanışı:

Peygamber Efendimiz (sav) “Hazret-i İsa nâzil olup gelecek, ümmetimden olacak, şerîatımla amel edecektir” buyurmuş ve böylece İsa (as)’ın gelecekteki misyonunu belirtmiştir. Her ne kadar İsa (as) daha önce peygamber olarak gelmiş olsa da, onun dönüşü, bu kez bir ümmet mensubu olarak ve bir veli sıfatıyla olacaktır. Bu durum, İsa (as)’ın ilk gelişinde tamamlanamayan bir velâyet devresinin son bulacağını işaret eder.

İslâmiyet ve İsevîlik’nin Buluşması:

Risale-i Nur’da belirtildiği üzere, İsa (as)’ın manevi şahsiyetinden zuhur edecek hakiki İsevîlik dini, mevcut Hristiyanlık dininin hurafelerden ve tahrifatlardan arınarak İslamiyet ile bütünleşeceği bir dönemi müjdelemektedir. Bu, İslamiyet’in hakimiyetinin ve Kur’an’ın metbuiyetinin bir göstergesidir.

Hz. Mehdi ile Olan İlişkisi:

İsa (as) ahir zamanda Hz. Mehdi’nin liderliğindeki bir cemaate katılacak ve ona namazda tabi olacaktır. Bu durum, İsa (as)’ın kendi peygamberlik misyonundan ziyade, ümmeti Muhammed’in bir ferdi olarak İslami liderliğe tabi olacağını gösterir. Hilafet ve liderlik, ümmet-i Muhammed’e verilmiş bir görevdir ve İsa (as) bu göreve icabet edecek, bu yapı içinde bir pozisyon alacaktır.

Sonuç:

Hazret-i İsa’nın dönüşü, peygamberlikten öte bir velilik görevini yerine getirmek üzere tasarlanmıştır. O, ümmet-i Muhammed (asm) içerisinde bir veli olarak yer alacak ve İslami şeriat ile amel ederek, dinin büyük bir kuvvete ulaşmasına vesile olacaktır. Ahir zamanın bu büyük buluşması, semavi ve yerin birlikteliğinin, ahir zamanın sırlarını da çözüme kavuşturacak bir anahtar niteliğindedir.

Murat Çetin

"Eğer rakip doğruyu söylüyorsa ve biz bu doğruyu kabul edersek ne kaybederiz? Gururumuz mu?" Evet, belki gururumuz incinir ama bilgi kazanırız, horozlanma sahamız daralır. İşte hakiki mümin bu durumda bile sevinir, çünkü "hak kendisine bir adım daha yaklaşmıştır".

"Ehli din, ehli hakikat, ehli tarikat, ehli ilim"... Hepimiz! Bu, sadece onların değil, bizlerin de rehberi olmalı. "İhlasla amel etmek, uhrevi vazifelerde muvaffakiyet, ve felaketler karşısında ilahi kurtuluş"... Tüm bunlar için, Bediüzzaman'ın bu öğretisi bir meşale gibi önümüzü aydınlatmalı.

Unutmayın, "hakikat peşinde koşmak, hakkı bulmak, nefsimizin en derin kuyularında yankılanan bir ses olmalı." "Haklı çıkmak" ise, bu yolda sadece bir yanılsama, bir serap. Gerçek mücadele, "hakikatin peşinde, gururumuzu ayaklar altına alarak yürümekte."

Murat Çetin

Üstad Bediüzzaman, dersimizde Hazreti Yunus’un denize atılmasını, büyük bir balık tarafından yutulmasını ve çevreleyen zifiri karanlığı anlatıyordu. “La İlahe İlla Ente Sübhaneke İnni Kuntu Minezzalimin” duasıyla, Yunus Aleyhisselam’ın karşılaştığı karanlık gecenin nasıl aydınlığa kavuştuğunu, denizin fırtınasının nasıl dindiğini ve balığın adeta bir denizaltı gemisine dönüştüğünü dile getiriyordu. Bu anlatım, her türlü zorluk ve karanlık anın üstesinden gelmenin yollarını öğrenmemiz için bir kapı aralıyordu.

Üstad, bu kıssadan çıkarılacak derslerle, yaşamımızda karşılaşabileceğimiz zorluklar için bize bir perspektif sunuyordu. Özellikle, Yunus’un duasının sürekli tekrarlanması gerektiğini vurguluyordu. Çünkü bu dua, karşılaştığımız zorlukları aşmamızda bize rehberlik ediyor. “Gaflet nazarıyla senin istikbalin Yunus’un gecesinden daha karanlık,” diyordu Üstad. Yani, kabirde ve haşirde her birimizi bekleyen zorluklar, Hazreti Yunus’un deneyimlerinden daha büyük olabilir ve bu zorluklarla başa çıkmak için onun duasına ihtiyacımız var.

Bu derste, Üstad’ın sözlerini dinlerken, kendi iç dünyamda bir sükunet bulmaya çalıştım ve dersin sonunda, arkadaşlarıma ve kendime, Yunus’un duasının tesirini hatırlattım. Her birimizin hayatındaki ‘deniz’ ve ‘balık’ metaforlarıyla başa çıkabilmemiz için bu münacatın sürekli bir rehber olması gerektiğini anladım. Ve böylece, dersimiz, karanlık bir denizdeki fırtınaların ardından gelen sakin bir sabaha dönüştü.

Fiemanillah