Murat ÇETİN / Bazıları İftar Verir, Bazıları Şehir Kurar

Malatyalı İş Adamları Derneği…
Kısaca MİAD.

Yine bir programa imza attı.

Yer Ataköy Hyatt.
Salon dolu.

Ama mesele kalabalık değil.
MİAD çağırınca insanlar yemek için gelmez.
İnsan görmek için gelir.

Çünkü herkes bilir:
MİAD’ın daveti
sohbetten fazlasıdır.

Salon bayram gibiydi.

Ama asıl mesele iftar değildi.

6 Şubat’tan sonra Malatya’da birçok cami hasarlı.
Birçok mabet sessiz.
Birçok şehir hâlâ toparlanmaya çalışıyor.

Tam bu noktada kürsüye Yunus Akdaş çıktı.

Bir cümle kurdu.

“Benim Hazreti Ömerlerim var” dedi.

Salon sustu.
Çünkü bazı isimler anlatılmaz.

Ömer Gümüştekin.

Hazreti Akdemir.

Ve…

Arif Karaca.

Burada bir kelime oyunu var.

Çünkü eskiler boşuna söylemez:

Arife tarif gerekmez.

Arif Karaca’nın yaptığı iş de tam bu.

Malatya Şehir Mezarlığı Camii için imza attı.
Yakınca’daki cami ve külliye için imza atıldı.
Genç MİAD Bilim ve Gençlik Merkezi için protokol yapıldı.

T3 Vakfı.
TÜBİTAK.
Malatya Büyükşehir Belediyesi.

Bir iftar sofrasından çıkan şey…
proje oldu.

Bazıları iftar verir.
Fotoğraf verir.
Ertesi gün unutulur.

Bazıları iftar verir.

Ve şehir bırakır.

KONUŞMAK SANATTIR, AMA HER KONUŞAN SANATKÂR DEĞİLDİR

Konuşmak…
Öyle herkesin yaptığı bir iş değildir.

Konuşmak icaz ister.
Konuşmak belagat ister.
Konuşmak retorik ister.
Konuşmak tefennün ister.

Yani söz, ağızdan çıkmadan önce akıldan süzülür.
Kısa olur.
Keskin olur.
Yerini bulur.

Eskiler boşuna söylememiş.

“Dağ yerinden oynadı” deseler inan.
Ama “huylu huyundan vazgeçti” deseler…
İnanma.

Malatya Büyükşehir Belediye Başkanı Sami Er konuşuyor.
Hem de sık sık konuşuyor.

Ama mesele konuşmak değil.

Nasıl konuştuğun.

Bir siyasetçi gibi değil…
Bir bürokrat gibi konuşuyor.

Cümle başlıyor.
Dallanıyor.
Budaklanıyor.
Kıvrılıyor.
Dolambaçtan geçiyor.

Sonra…

Dinleyici kayboluyor.

Salon sıkılıyor.
İnsanlar saate bakıyor.
Mesele nereye gitti, kimse bilmiyor.

Halbuki siyasetçinin sözü
ok gibi olmalı.

Hedefe gider.
Saplanır.
Biter.

Ama bizde söz başlıyor…
ve bitmek bilmiyor.

Ne dinleyen mutlu.
Ne konuşan.

Birilerinin Sami Er’e şu küçük sırrı söylemesi lazım.

Çünkü bu söz bana ait değil.
İbn-i Sina’ya ait.

Ve aslında bütün meselenin özeti.

“Sözün güzelliği kısalığındadır.”

Hepsi bu.

Bir söz kısa ise icazlıdır.
İcazlı ise retoriktir.
Retorik ise belagatlidir.

Yani taş yerine oturur.

Yoksa…

Söz uzadıkça anlam büyümez.

Sabır azalır.

SİYASET BAZEN MEZAR BAŞINDA BAŞLAR, BAZEN İFTAR SOFRASINDA

Bazen insan kendi kendine soruyor:
Ey siyaset… sen nelere kadirsin?

Dün…
Kamer Genç’in mezarı başında rakı içtiği görüntülerle gündeme gelen
Malatya Milletvekili Veli Ağbaba…

Bugün…
Ramazan ayında iftar veriyor.

Demek ki siyaset bazen insanı mezar başına götürüyor…
Bazen de iftar sofrasına.

Kimsenin inancı kimseyi bağlamaz.
O kısmı kişinin kendi meselesidir.

Ama siyaset kısmı…
Orası kamuya açık bir sahnedir.

Ve kabul edelim:
Bu iftar sıradan bir iftar değildi.

Bu iftar bir stratejiydi.
Bir siyasi akıl yürütmesiydi.
Bir algı hamlesiydi.

Çünkü davetliler listesine bakınca tablo ortaya çıkıyor.

Muhtarlar.
STK’lar.
Oda başkanları.
Sendika temsilcileri.
Kanaat önderleri.
Depremde yakınlarını kaybeden aileler.
Basın mensupları.

Ve…

Malatya Büyükşehir Belediye Başkanı Sami Er.

Yani tablo şu:
Muhalefetin milletvekili iftar veriyor…
İktidarın belediye başkanı misafir koltuğunda.

Veli Ağbaba da sosyal medyada şu cümleyi kuruyor:

“Bugün Malatya ittifakını bir kez daha güçlendirdik.”

Ardından devam ediyor:

“Birlikte güçlüyüz, birlikte Malatya’yız.”

Şimdi insan durup düşünmeden edemiyor.

Bu cümleler kime yakışır?

Bir muhalefet milletvekiline mi…

Yoksa
Malatya Büyükşehir Belediye Başkanı’na mı?

Siyasette bazen söz söylemek yetmez.

Sahneyi kurmak gerekir.
Masayı kurmak gerekir.
Gündemi kurmak gerekir.

O akşam iftar sofrasında kurulan şey sadece yemek değildi.

Siyasi sahneydi.

Ve kabul edelim…

Veli Ağbaba o sahneyi iyi kurdu.

Ama işin ironik tarafı şu:

Sahne onun…
Cümle onun…
Algı onun…

Ama masada oturanlardan biri
Malatya Büyükşehir Belediye Başkanı Sami Er.

Bazen siyaset böyle bir şeydir.

Birisi sofrayı kurar.

Diğeri…
misafir olur.

120 BİN KONUT, 100 METRE YOL

Bazen insanın aklı gerçekten zorlanıyor.

Bir tarafta 120 bin bağımsız konut yapan bir devlet iradesi var.
Öbür tarafta…

Malatya’nın göbeğinde
100 metrelik bir yol.

Evet, yanlış duymadınız.

Sadece 100 metre.

Fuzuli Caddesi.
İnönü Caddesi.

Şehrin en prestij noktası.

Ve yedi aydır bitmeyen bir yol.

Şimdi insan sormadan edemiyor:

Devlet 120 bin konut yapıyor…
Ama Malatya’nın merkezinde 100 metre asfalt atılamıyor.

Bu nasıl matematik?

Bu nasıl mühendislik?

Bu nasıl idare?

Üstelik mesele sadece yol da değil.

Malatya Valiliği aylar önce açıldı.
Devletin kapısı açıldı.

Ama valiliğin yolu yok.

Evet…
Yanlış duymadınız.

Valilik var.
Ama etrafı çamur.

Arabalar girerken zorlanıyor.
İnsanlar yürürken zorlanıyor.

Sanki valilik açılmış…
Ama şehir habersiz.

İşin ironisi şu:

Tam yedi ay sonra İnönü Caddesi kısmen asfalta kavuştu.

Ama Malatyalı artık temkinli.

Çünkü bu şehirde asfaltın ömrü bazen bir mevsim bile sürmez.

Bugün asfalt dökülür.

Yarın…

Elektrik kurumu gelir kazı yapar.

Ertesi gün…

Türk Telekom gelir kablo döşer.

Sonra…

MASKİ gelir boru değiştirir.

Her kurum ayrı kazı yapar.
Her kurum ayrı kapatır.

Şehir de o arada şantiye gibi yaşar.

Halbuki bu işin bir aklı vardır.

Bir planı vardır.

Bir koordinasyonu vardır.

Bu işlerin tek merkezden, özellikle Valilik koordinasyonunda yapılması gerekir.

Yoksa şehir sürekli kazılır.

Sürekli yamalanır.

Sürekli sökülür.

Ve sonunda ortaya çıkan şey…

Ne yol olur.

Ne şehir.

Malatya’da bugün bir esnafa dokunun.

Bir vatandaşa sorun.

Bir taksi şoförüne kulak verin.

Bin ah işitirsiniz.

Çünkü insanların sabrı artık asfalt gibi.

Kazındıkça kazınıyor.

...

YAZININ DEVAMI BURADA