Murat ÇETİN / Fikir Eskiydi, Alkış Bayram'a Kaldı

Malatya’da kahraman olmak bazen kolay.

Eski dosyayı açıyorsunuz.

Tozunu üflüyorsunuz.

Yeniymiş gibi anlatıyorsunuz.

Alkış hazır.

Bayram Taşkın, Cezmi Kartay’daki eğlence mekânlarının taşınacağını açıkladı.

Muhafazakâr Malatya sevindi.

Başkan alkışlandı.

Neredeyse “kırk yıllık meseleyi çözen adam” ilan edilecek.

İyi de…

Mesele kırk yıllık, Bayram Başkan iki yıllık.

Takvim yalan söylemiyor.

25 Kasım 1983.

Cezmi Kartay’ın içkili yer bölgesi statüsünün tarihi.

18 Ekim 2023.

Malatya Emniyeti mevcut bölgenin asayiş açısından uygun olmadığı yönünde belediyeye yazı gönderiyor.

1 Kasım 2023.

Battalgazi Belediye Meclisi taşınmayı ve yeni alanların belirlenmesini İmar Komisyonuna havale ediyor.

Karar numarası: 129.

Başkan kim?

Osman Güder.

Bayram Taşkın?

Henüz koltukta yok.

Yani dosyayı açan Osman Güder dönemi, bugün alkışı alan Bayram Taşkın dönemi.

Sonra seçim oluyor.

Bayram Taşkın geliyor.

12 Kasım 2025 ve 8 Ocak 2026’da bu kez işletmeciler masaya oturuyor.

Onlar da mevcut yerde kalmak istemiyor.

Denetlenebilir, çarşı dışında, şehirle iç içe olmayan bir alan talep ediyor.

Yani taşımak isteyen yalnız belediye değil; taşınacak esnaf da aynı şeyi istiyor.

Haziran ve Ağustos 2026’da dosya yeniden meclisin önünde.

Ardından Bayram Taşkın çıkıyor:

Cezmi Kartay taşınacak.

Alkış.

Manşet.

Kahramanlık.

İyi güzel de…

Bu hikâyede kahraman çok, yeni fikir yok.

Bayram Taşkın işi sonuçlandırırsa alkışlarız.

Hakkıdır.

Fakat tamamlamak başka…

Başlatmış gibi alkışlanmak başka.

Cezmi Kartay taşınır.

Tabelalar sökülür.

Mekânlar gider.

Ama 18 Ekim 2023 orada.

1 Kasım 2023 orada.

129 sayılı karar orada.

Osman Güder’in adı da orada.

Kurdeleyi son gelen kesebilir…

Geçmişi kesemez.

PROTOKOL OMUZDA BİTTİ

Malatya’da protokol biraz değişmiş.

Vali Seddar Yavuz…

Takım elbise tamam.

Kravat yerinde.

Yanında Sami Er.

Gömlek açık.

Başkan rahat.

El, mülkî idarenin omzunda.

Kareye bakınca insanın aklına protokol sırası gelmiyor.

Mahalle arkadaşlığı geliyor.

Oysa biri Malatya Valisi.

Öteki Büyükşehir Belediye Başkanı.

Makam, insan nerede duracağını bildikçe ağırlık kazanır.

Üstelik görüntüyü yayımlayan da Seddar Yavuz’un kendi hesabı.

Sami Er’in teşkilatla münasebeti malum.

Vekillerle arasındaki soğukluk da…

Belli ki Başkan yakınlaşmaya karar vermiş.

Yanlış makamdan başlamış.

Devletle omuz omuza çalışmak güzel.

Sami Er, deyimi biraz fazla ciddiye almış.

MALATYA SIĞDIRAMADI, ANTEP KAPTI

Malatya yeniden kuruluyor.

Binalar yükseliyor.

Çarşı şekilleniyor.

İşyerleri yapılıyor.

Bazıları 8 metrekare.

Sonra soruyoruz:

Esnaf neden gidiyor?

Hacı Baba Sinan Et Lokantası…

Mehmet Zeki Saygı’nın yıllarca yaşattığı, dışarıdan gelen kıymetli misafirimizi gönül rahatlığıyla götürdüğümüz mekân.

Sıradan bir lokanta değildi.

Malatya’nın sofrasına konmuş kartvizitiydi.

6 Şubat yıktı.

Devlet yeniden yaptı.

Gelgelelim cetvel başka türlü çalıştı.

Dükkân çıktı…

Hacı Baba sığmadı.

Çareyi Gaziantep’te buldu.

Geçenlerde bizzat gittim.

Antepli arkadaşlarıma,

“Size kendi memleketinizde, Gaziantep mutfağına meydan okuyacak bir Malatya lezzeti yedireceğim” dedim.

Pek ciddiye almadılar.

Yemek geldi.

Çatal çalıştı.

Muhabbet kesildi.

Yüzlerindeki hayret görülmeye değerdi.

Daha acısı neydi biliyor musunuz?

Mekân doluydu.

Antepli gelmiş.

Tatmış.

Beğenmiş.

Ben ise oturmuş, bizim kaybettiğimiz değerin tadını başkalarının çıkarmasını seyrediyordum.

Gastronominin başkenti, Malatya’nın elinden kaçırdığı lezzeti sahiplenmişti.

Sami Er’e sitemim burada.

Belediye başkanlığı asfalt, park, kaldırım hesabından ibaret olamaz.

Şehrin markasına da sahip çıkacaksın.

Hacı Baba bavul topluyorsa, belediye başkanının haberi sonradan olmaz.

Olmuş.

Gaziantep kazanmış.

Fatma Şahin’in yönettiği şehir, bizim elimizden kaçırdığımız markayı sofrasının başköşesine oturtmuş.

Biz?

Yeni çarşıyla övünüyoruz.

Övünelim.

..

YAZININ TAMAMI BURADA