Murat ÇETİN / Kürsüde Muhalefet... Kasada Tedbir

Veli Ağbaba çıkıyor.

AK Parti’ye yükleniyor.

Mikrofon sıcak.
Ton yüksek.
Muhalefet tam ayarında.

Sonra perde kapanıyor.

Karşımıza başka bir hikâye çıkıyor.

İzmir Büyükşehir Belediyesi’nin milyarlık şirketi:

Egeşehir A.Ş.

Başında kim var?

Süleyman Ekinci.

AK Parti çevrelerine yakınlığı konuşulan isim.

Yetmiyor.

Malatya’da yıllarca etkili olmuş AK Partili bir siyasetçinin oğluyla ortak.

O da yetmiyor.

Yol dönüyor dolaşıyor…

Ağbaba İnşaat’a bağlanıyor.

İşte siyaset burada ilginçleşiyor.

Kürsüde kavga.

Şirkette ahenk.

Mitingde sertlik.

Ortaklıkta huzur.

İnsan bakınca şunu anlıyor:

Bazıları iktidara muhalefet ediyor…

ama iktidar ihtimalini de cebinde taşıyor.

Çünkü memlekette en risksiz siyaset…

her kapıya anahtar bırakmakmış.

Ve galiba Veli Ağbaba’nın asıl başarısı…

seçim kazanmak değil,

hangi devir gelirse gelsin yolu açık tutmak!

HALAY BAŞI SAMİ… FANTAZİ DEDİĞİ ŞEYE DAVUL ÇALIYOR

Bir zamanlar çıktı…

kameraların karşısına geçti.

Cümle netti:

“Deprem yaşamış Malatya’nın parasını bu fantaziye harcayamam.”

Kime dedi?

Futbola.

Özellikle de belediye destekli futbol harcamalarına.

Yani o günkü Sami Er’e göre…

topa para vermek lükstü.

Aradan çok geçmedi.

Bir baktık…

fantazi büyümüş.

Üstelik bu kez 3. Lig’de.

Sahada:

Malatya Yeşilyurtspor.

Arkada:

belediye bütçesi.

Transfer yapılıyor.
Prim dağıtılıyor.
Para akıyor.

Hem de öyle böyle değil.

İnsan izleyince sanıyor ki…

kulüp yarın Şampiyonlar Ligi marşıyla sahaya çıkacak.

İşin en ironik tarafı ne biliyor musun?

Yeni Malatyaspor’un borcunu bahane ediyorlar.

“Borç çoktu” diyorlar.

İyi de…

3. Lig’den takım taşımanın maliyeti ucuz mu?

Önce 2. Lig.

Sonra 1. Lig.

Sonra Süper Lig.

Yani yıllarca para.
Yıllarca transfer.
Yıllarca yük.

Üstelik ortada hazır bir marka vardı.

Süper Lig görmüş şehir takımı vardı.

Bir omuzla toparlanabilecek yapı vardı.

Ama onu ayağa kaldırmak yerine…

yeni vitrin kuruldu.

Çünkü mesele futbol değil artık.

Mesele:

yeni hikâye yazıp eski enkazı unutturmak.

Ve tam burada sahneye çıkıyor:

Halay Başı Sami.

Davul çalıyor.
Ritim yükseliyor.
Fotoğraflar geliyor.

Sanki 3. Lig’de top dönünce…

şehirde hayat düzelecek.

Sanki vatandaşın derdi puan tablosuyla bitecek.

Halbuki Malatya’nın sorunu skor değil.

Yönetim.

Ama bazıları hizmet üretemeyince…

tribün üretmeye başlıyor.

Ve galiba bu hikâyenin en komik tarafı şu:

Dün “fantazi” dediği şeye…

bugün en önde mendil sallıyor.

ASELSAN GELİYOR… YİNE GELİYOR

Malatya yine savunma sanayinin üssü oluyormuş.

ASELSAN geliyor.

Çip geliyor.
Teknoloji geliyor.
Yüksek katma değer geliyor.

İnsan bir an heyecanlanıyor.

Sonra hafıza devreye giriyor.

“Bir dakika…” diyorsun.

“Bu filmi biz daha önce izlemedik mi?”

Çünkü aynı cümleler dün de vardı.

Selahattin Gürkan döneminde de.

O zaman da:
ASELSAN geliyordu.

O zaman da:
Malatya teknoloji merkezi oluyordu.

O zaman da:
şehir savunma sanayinde çağ atlıyordu.

Şimdi sahnede yeni isim var:

Abdurrahman Babacan.

Metin aynı.

Sunum yeni.

Başlık değişmiş.

Müjde makyajlanmış.

İşin en ilginç tarafı şu:

Malatya’da bazı yatırımlar fabrikadan önce…

haber olarak kuruluyor.

Üretim başlamadan manşet hazır.

Bina ortada yok.

Ama vizyon maşallah tam kapasite.

Bir açıklama geliyor.

Sosyal medya ayağa kalkıyor.

Sanki ertesi sabah F-35 parçası üretilecek.

Halbuki şehir yıllardır aynı cümleyi dinliyor:

“Olacak.”

“Başlayacak.”

“Merkez olacak.”

“Üs olacak.”

Ve galiba Malatya’da en hızlı büyüyen sektör artık savunma sanayi değil…

müjde sanayi.

Çünkü bazı projeler yapılmıyor.

Sadece belli aralıklarla yeniden servis ediliyor.

Bir nevi yatırımın kendisi değil…

fragmanı dolaşıyor.

...

YAZININ DEVAMI BURADA