Kürsüde Muhalefet... Kasada Tedbir

Veli Ağbaba çıkıyor.

AK Parti’ye yükleniyor.

Mikrofon sıcak.
Ton yüksek.
Muhalefet tam ayarında.

Sonra perde kapanıyor.

Karşımıza başka bir hikâye çıkıyor.

İzmir Büyükşehir Belediyesi’nin milyarlık şirketi:

Egeşehir A.Ş.

Başında kim var?

Süleyman Ekinci.

AK Parti çevrelerine yakınlığı konuşulan isim.

Yetmiyor.

Malatya’da yıllarca etkili olmuş AK Partili bir siyasetçinin oğluyla ortak.

O da yetmiyor.

Yol dönüyor dolaşıyor…

Ağbaba İnşaat’a bağlanıyor.

İşte siyaset burada ilginçleşiyor.

Kürsüde kavga.

Şirkette ahenk.

Mitingde sertlik.

Ortaklıkta huzur.

İnsan bakınca şunu anlıyor:

Bazıları iktidara muhalefet ediyor…

ama iktidar ihtimalini de cebinde taşıyor.

Çünkü memlekette en risksiz siyaset…

her kapıya anahtar bırakmakmış.

Ve galiba Veli Ağbaba’nın asıl başarısı…

seçim kazanmak değil,

hangi devir gelirse gelsin yolu açık tutmak!

HALAY BAŞI SAMİ… FANTAZİ DEDİĞİ ŞEYE DAVUL ÇALIYOR

Bir zamanlar çıktı…

kameraların karşısına geçti.

Cümle netti:

“Deprem yaşamış Malatya’nın parasını bu fantaziye harcayamam.”

Kime dedi?

Futbola.

Özellikle de belediye destekli futbol harcamalarına.

Yani o günkü Sami Er’e göre…

topa para vermek lükstü.

Aradan çok geçmedi.

Bir baktık…

fantazi büyümüş.

Üstelik bu kez 3. Lig’de.

Sahada:

Malatya Yeşilyurtspor.

Arkada:

belediye bütçesi.

Transfer yapılıyor.
Prim dağıtılıyor.
Para akıyor.

Hem de öyle böyle değil.

İnsan izleyince sanıyor ki…

kulüp yarın Şampiyonlar Ligi marşıyla sahaya çıkacak.

İşin en ironik tarafı ne biliyor musun?

Yeni Malatyaspor’un borcunu bahane ediyorlar.

“Borç çoktu” diyorlar.

İyi de…

3. Lig’den takım taşımanın maliyeti ucuz mu?

Önce 2. Lig.

Sonra 1. Lig.

Sonra Süper Lig.

Yani yıllarca para.
Yıllarca transfer.
Yıllarca yük.

Üstelik ortada hazır bir marka vardı.

Süper Lig görmüş şehir takımı vardı.

Bir omuzla toparlanabilecek yapı vardı.

Ama onu ayağa kaldırmak yerine…

yeni vitrin kuruldu.

Çünkü mesele futbol değil artık.

Mesele:

yeni hikâye yazıp eski enkazı unutturmak.

Ve tam burada sahneye çıkıyor:

Halay Başı Sami.

Davul çalıyor.
Ritim yükseliyor.
Fotoğraflar geliyor.

Sanki 3. Lig’de top dönünce…

şehirde hayat düzelecek.

Sanki vatandaşın derdi puan tablosuyla bitecek.

Halbuki Malatya’nın sorunu skor değil.

Yönetim.

Ama bazıları hizmet üretemeyince…

tribün üretmeye başlıyor.

Ve galiba bu hikâyenin en komik tarafı şu:

Dün “fantazi” dediği şeye…

bugün en önde mendil sallıyor.

ASELSAN GELİYOR… YİNE GELİYOR

Malatya yine savunma sanayinin üssü oluyormuş.

ASELSAN geliyor.

Çip geliyor.
Teknoloji geliyor.
Yüksek katma değer geliyor.

İnsan bir an heyecanlanıyor.

Sonra hafıza devreye giriyor.

“Bir dakika…” diyorsun.

“Bu filmi biz daha önce izlemedik mi?”

Çünkü aynı cümleler dün de vardı.

Selahattin Gürkan döneminde de.

O zaman da:
ASELSAN geliyordu.

O zaman da:
Malatya teknoloji merkezi oluyordu.

O zaman da:
şehir savunma sanayinde çağ atlıyordu.

Şimdi sahnede yeni isim var:

Abdurrahman Babacan.

Metin aynı.

Sunum yeni.

Başlık değişmiş.

Müjde makyajlanmış.

İşin en ilginç tarafı şu:

Malatya’da bazı yatırımlar fabrikadan önce…

haber olarak kuruluyor.

Üretim başlamadan manşet hazır.

Bina ortada yok.

Ama vizyon maşallah tam kapasite.

Bir açıklama geliyor.

Sosyal medya ayağa kalkıyor.

Sanki ertesi sabah F-35 parçası üretilecek.

Halbuki şehir yıllardır aynı cümleyi dinliyor:

“Olacak.”

“Başlayacak.”

“Merkez olacak.”

“Üs olacak.”

Ve galiba Malatya’da en hızlı büyüyen sektör artık savunma sanayi değil…

müjde sanayi.

Çünkü bazı projeler yapılmıyor.

Sadece belli aralıklarla yeniden servis ediliyor.

Bir nevi yatırımın kendisi değil…

fragmanı dolaşıyor.

Ve insan ister istemez düşünüyor:

Demek ki bu şehirde bazı fabrikalar üretime geçmeden önce…

en az beş kere açılıyor.

BORÇ DİYE GELDİ… MİLYAR DİYE GİDİYOR

Sami Er göreve geldi.

İlk işi ne oldu?

Asfalt değil.

Park değil.

Hizmet değil.

Borç anlatmak.

“17 milyar devraldık” dedi.

“Kasa boştu” dedi.

“Enkaz aldık” dedi.

Öyle anlattı ki…

sanki belediyeyi değil,
batık banka satın almış.

Malatyalı da sandı ki:

Demek artık tasarruf başlayacak.

Başladı.

Ama belediyede değil…

vatandaşta.

Çünkü rakamlar büyümeye başladı.

Önce banka borcu.

3.5 milyardan…

14 milyara.

Faiziyle beraber maşallah küçük çaplı uzay programı.

Yetmedi.

Toplam borç da yürüdü.

17 milyardan…

28 milyarın üstüne.

Ve işin en güzel tarafı şu:

Dün borç anlatanlar…

bugün harcama rakamlarıyla roman yazıyor.

3 milyar İnsan Kaynakları.

1.7 milyar Yol Altyapı.

920 milyon Ulaşım.

803 milyon Fen İşleri.

687 milyon Destek Hizmetleri.

31 milyon Basın Yayın.

Rakam bol.

Hizmet biraz ketum.

İnsan bakıyor…

şehir hâlâ yorgun.

Yollar aynı.

Trafik aynı.

Vatandaşın amortisör yine sanayide.

Ama belediyede rakamlar çok dinamik maşallah.

Demek ki mesele borç değilmiş.

Mesele…

borcu kimin yaptığıymış.

Çünkü bu memlekette bazı siyasetçiler enkaz edebiyatıyla geliyor…

sonra enkazın metrekare fiyatını büyütüyor.

MALATYA VALİSİ NEDEN GİTMEK İSTER?

İnsan bazen makamdan yorulmaz.

Şehirden yorulur.

Malatya bugün tam öyle yer.

Milletvekili var.

Ama ağırlık arıyorsun.

Belediye başkanı var.

Ama kriz anında göz başka yere dönüyor.

Sonra ne oluyor?

Vali büyüyor.

Seddar Yavuz bir süre sonra vali gibi değil…

adeta şehrin zorunlu ağabeyine dönüştü.

Yol desen onda.

Koordinasyon desen onda.

Kriz desen onda.

Deprem desen onda.

Çünkü ortada tuhaf bir boşluk oluştu.

Siyaset geri çekildi.

Devlet öne çıktı.

İlk başta bu görüntü işe yaradı.

Şehir toparlandı.

İnsanlar “nihayet biri masaya vuruyor” dedi.

Ama hayat böyledir.

Bir süre sonra alkış…

yük olmaya başlar.

Çünkü Malatya normal şehir değil artık.

Her gün başka problem.

Her gün başka dosya.

Her gün başka yorgunluk.

Şimdi Ankara temasları konuşuluyor.

İnsan şaşırıyor mu?

Hayır.

Çünkü bazı şehirler makam büyütmez…

ömür tüketir.

Hele bir de herkes geri çekilmişse…

bir süre sonra vali değil,

tek kişilik kriz merkezi oluyorsun.

Galiba mesele tam da bu.

Seddar Yavuz Malatya’dan kaçmak istemiyor belki.

Ama insan bazen…

herkesin sustuğu şehirden gitmek istiyor.

KALEM HAKKI: TÜİK GİTTİ, MASAL BİTTİ

Malatya’nın Ankara’daki birkaç isminden biri TÜİK Başkanı Erhan Çetinkaya’ydı.
O da gitti.

Şimdi dönüp bir daha anlatsınlar bakalım o meşhur “Malatya lobisini.”

Çünkü güçlü şehir,
adamını kolay düşürmez.

Demek ki Ankara’da lobi yokmuş…
Sadece kalabalık varmış.

LAF EBESİ: “AĞBABA MI, AKBABA MI?”

Sosyal medyada iddialar uçuşuyor.
İfadeler konuşuluyor.
Oteller, masalar, şişeler…

Millet şimdi kelimeye takılmış:
“Ağbaba mı, akbaba mı?”

Siyasette bazen bir harf değişir…
Manzara değişir.

Demedi deme Veli…

FIKRA GİBİ MEMLEKET:

Sormuşlar ustaya:
“Bu kaldırım neden böyle?”

Usta demiş:
“Deniz manzaralı yaptık.”

“Peki dükkân kapıları?”

“Onlar da suya yakın olsun istedik.”

Geçen gün Kışla Caddesi’nden geçtim.

Kaldırım değil…
Karadeniz tatbikatı.

Bir yükseliyor.
Bir çöküyor.
Bir kıvrılıyor.

İnsan yürümüyor…
denge sınavına giriyor.

Dükkân kapıları desen…

Kaldırım yukarıda.
Esnaf aşağıda.

Yağmur biraz ciddiye binsin…

İçeri müşteri değil,
sazan girecek.

Şehir yapılıyor deniyor.

Doğrudur.

Ama bazen insan bakıyor…

Bu projeyi mühendis mi çizdi,
dalga mı vurdu… anlaşılmıyor.

FİSKOS MASASI:

Malatya’da kulislerin dili yine uzun…
Bir tarafta rezerv alanlar, diğer tarafta viyadükler…
Şehir yeniden kuruluyor deniyor ama herkesin aklında aynı soru dolaşıyor:
“Kurulan şehir bizim bildiğimiz Malatya mı?”

-Rezerv Alanlarda Yeni Tartışma: Komşu Kim Olacak?
Sokaktaki en büyük fısıltı hâlâ rezerv alanlar. Özellikle Çırmıktı, Gündüzbey, Barguzu ve Banazı tarafında projeler netleşmeye başlayınca bu kez başka bir mesele konuşuluyor.
Eskiden “Evimiz ne olacak?” deniyordu…
Şimdi “Yanımıza kim gelecek?” deniyor.
Bazı mahallelerde “Kültürel doku bozuluyor” endişesi sessiz sessiz büyüyor.

-Çarşı Açıldı mı Açılmadı mı?
Merkez Çarşı için “teslimatlar başladı” denildi ama esnaf ikiye bölünmüş durumda.
Bir taraf:
“Eylülde açıldı dediler, Nisan geldi hâlâ toz yutuyoruz” diyor.
Diğer taraf ise modern dükkanların şehre hava katacağını savunuyor.
Çarşı yükseliyor ama tartışma daha hızlı yükseliyor.

-Viyadük Müjdesi Verildi, Vatandaş İç Çekti
Büyükşehir Belediye Başkanı Sami Er “İkinci Viyadük 2026’da başlıyor” dedi…
Malatyalının cevabı gecikmedi:
“Viyadük bitene kadar biz biteriz.”
Özellikle çevre yolu trafiğinden bunalanlar artık direksiyon değil, sabır çeviriyor.
İkizce-Adıyaman bağlantısının şehri ne kadar rahatlatacağı ise ayrı bir merak konusu.

-İkizce Büyüyor, Merkez Düşünüyor
İkizce tarafı büyüdükçe büyüyor…
Emlakçılar heyecanlı, yatırımcıların iştahı açık.
Kulislerde artık şu konuşuluyor:
“Şehrin merkezi Yeşilyurt’tan İkizce’ye mi kayıyor?”
Eski merkezde mülkü olanlar ise hafiften huzursuz.

-Kayısı Bahçelerinde Gözler Gökyüzünde
Valilikten gelen zirai don ve dolu uyarıları kayısı üreticisini alarma geçirmiş durumda.
Sosyal medyada herkes aynı şeyi soruyor:
“Bu sene yüzümüz gülecek mi?”
Çünkü Malatya’da kayısı sadece meyve değil…
Moral, umut, geçim.

-Asayiş Haberleri ‘Bülten’ Olmaktan Çıktı
Kulislerde en çok konuşulan meselelerden biri de güvenlik.
Hırsızlık olaylarındaki artış, bazı mahallelerde büyüyen tedirginlik ve bitmeyen “polis bülteni” haberleri…
Şehirde artık sık sık şu cümle duyuluyor:
“Nerede o eski huzurlu Malatya?”

Fiskos Masası kulak kabartmaya devam ediyor…
Çünkü Malatya’da artık sadece binalar değil,
alışkanlıklar da yer değiştiriyor.

Selam ve dua ile
Fiemanillah