Murat ÇETİN / Malatya'da Kale Düşmüyor... Eriyor

Malatya…
Bir zamanlar kale.

2019…
AK Parti: %68,47
CHP: %28,69

Aradaki fark?
Neredeyse 40 puan.

Bu seçim değil.
Ezici üstünlük.

Şimdi sar ileri.

2024…
AK Parti: %48,97
CHP: %37,78

Fark?
11 puan.

Yani ne oldu?

40 puanlık fark…
11 puana düştü.

AK Parti eksi 19 puan.
CHP artı 9 puan.

Matematik basit.
Sonuç ağır.

Bu şehirde birileri düşerken
birileri yükselmiyor.

Birileri düşerken…
diğerleri yukarı çekiliyor.

Ve o isim:
Veli Ağbaba.

Şimdi soralım:

Bu bir CHP başarısı mı?

Hayır.

Bu bir boşluk başarısı.

Çünkü seçmen durup dururken yön değiştirmez.
Seçmen itilir.

İtildikçe gider.
Gittikçe alışır.
Alıştıkça sahiplenir.

Bugün Malatya’da olan tam bu.

Dün %28 olan CHP…
bugün %37.

Dün “olamaz” denilen…
bugün “acaba.”

Yarın ne olur?

İşte korku burada başlıyor.

Malatya artık kale değil.
Kapısı açık bir şehir.

Ve içeride en tehlikeli şey
düşman değil.

Yanlışta ısrar.

Şimdi gelelim asıl soruya:

Selahattin Gürkan neden %68 aldı?

Çünkü adam
parti toplamadı.
İnsan topladı.

Sağcı geldi.
Solcu geldi.
CHP’li geldi.
MHP’li geldi.

Alevi geldi.
Sünni geldi.

Çünkü karşısında
“benim adamım” değil…
“şehrin adamı” vardı.

Siyasetin sırrı budur.

Herkesi alırsan
şehri alırsın.

Şehri alırsan
seçimi alırsın.

Bugün yapılan ne?

Herkesi almak yerine
herkesi kaybetmek.

Sonra dönüp soruluyor:

“CHP neden yükseliyor?”

CHP yükselmiyor.
Sen düşüyorsun.

Ve düşüşün sesi yoktur.
Ama etkisi büyüktür.

Sandık günü geldiğinde
alkış duyulmaz.

Hesap görülür.

Ve unutma…

Malatya’da seçim artık garanti değil.
Sadece ertelenmiş sonuç.

RAKI MASASI KURAN, FOTOĞRAFI DAĞITAN

Fotoğrafı kim paylaştı?
Barış Yıldız.

Yani CHP İl Başkanı.

Demek ki kare kimin?
CHP’nin.

Şimdi geri sar.

Dün…
Mezar başı.
Rakı.

Bugün…
Bayram.
Protokol.

Aynı isim:
Veli Ağbaba.

Siyaset bu işte.
Zemin değişir…
oyun değişmez.

Geçen Ramazan ne oldu?

İftar kuruldu.
Sami Er gitti.
Tek başına oturdu.

Masayı kim kurdu?
Ağbaba.

Görüntüyü kim verdi?
Sami Er.

Kazanan kim oldu?
Ağbaba.

Şimdi bugüne bak.

Bu sefer masa yok.
Kare var.

Ortada kim var?
Ali Bakan.

Dik.
Mesafeli.
Ağırlığını koymuş.

Kimseye yaslanmıyor.
Kimsenin masasının parçası değil.

İşte fark burada.

Biri davete gider…
kullanılır.

Biri durduğu yerde durur…
kullandırmaz.

Siyaset bu kadar basit.

Ağbaba sahne kurar.
Sami Er sahneye çıkar.

Ali Bakan?
Sahneyi izler…
ama oyuna girmez.

Ve en acı gerçek:

Aynı şehirde…
aynı partiden iki isim.

Biri fotoğrafa girer.
Biri fotoğrafı yönetir.

PARA SEL OLDU, PROJE DAMLA BİLE OLMADI

Geçen hafta yazdım.

Dediler ki:
“Çalışıyor…”
“Koşturuyor…”
“Bayramda bile sahada…”

İyi.

Ben de baktım.
Saydım. Tarttım.

Çünkü mantık nettir:

Kıyas,
aynı olanlar arasında yapılır.

Aynı parti.
Aynı koltuk.
Aynı Battalgazi.

Ama iki farklı hikâye.

Osman Güder.

Kırkgöz Sahil Park.
Derme Deresi ıslahı.
Eski Malatya Meydanı.
Hidayet Mahallesi dönüşümü.

Yani…

Sahil yapmış.
Dereyi düzeltmiş.
Meydan kurmuş.
Mahalleyi dönüştürmüş.

Şehri büyütmüş.
Çehreyi değiştirmiş.
Kimlik kazandırmış.

Şimdi bugüne gel.

Deprem olmuş.
Devlet gelmiş.
Para akmış. Kaynak yağmış.

Şartlar değişmiş.

Dün yokluk vardı.
Bugün bolluk var.

Dün sınırlı imkân.
Bugün sınırsız destek.

Peki sonuç?

Bayram Taşkın.

“10 dev proje” diyor.

Bakıyorsun…

Barınak.
GES.
Kilit taşı.
Taziye evi.

Liste var.
Ama etki yok.

Faaliyet var.
Ama dönüşüm yok.

Hareket var.
Ama iz yok.

Güder bir iş yapıyordu…
şehir değişiyordu.

Taşkın on iş sayıyor…
şehir yerinde sayıyor.

İşte fark burada.

Biri inşa etmiş.
Biri idare ediyor.

Biri büyütmüş.
Biri oyalıyor.

Biri eser bırakmış.
Biri faaliyet listesi yazıyor.

Ve en sert gerçek:

Dün para yoktu…
iş büyüktü.

Bugün para var…
iş küçük.

Dün Battalgazi yapılmıştı.
Bugün Battalgazi meşgul ediliyor.

Ve şimdi herkes aynı soruyu soruyor:

Para sel gibi akarken…
neden ortaya çıkan şey
damla kadar etki etmiyor?

Çünkü mesele çalışmak değil.

Mesele vizyon.

Biri şehir kurar.
Diğeri günü kurtarır.

...

YAZININ DEVAMI BURADA