Murat ÇETİN / Murat Kurum Var, Memnuniyet Yok!

Malatya’da ilginç bir çelişki var.
Adını duyunca yüzlerin yumuşadığı, “şans” diye anılan bir isim var: Murat Kurum.
Bir de aynı şehirde, adı geçince kaşların “çatıldığı” bir başka şey var: Malatya siyaseti.

Herkes Murat Kurum’dan memnun.
“Fahri Malatyalı” deniyor.
“İyi ki var” deniyor.
“Hakkını veriyor” deniyor.

Ama aynı cümlelerin devamı gelmiyor.
Çünkü memnuniyet Kurum’da bitiyor, şehirde devam etmiyor.

Geçtiğimiz hafta Murat Kurum’un Malatya’da sorduğu soru aslında bir muhasebeydi:
“Bu kadar yatırım, bu kadar para, bu kadar emek… Peki halk neden hâlâ memnun değil?”

Cevap basit ama acı.
Çünkü yapılan anlatılmamış.
Anlatılamamış.
Daha doğrusu, anlatılacak bir dil kurulmamış.

Devlet sahada.
Bakanlık sahada.
Kaynak sahada.
Ama yerel siyaset ya gölgede kalmış ya da gölge etmiş.

Bir şehirde iş yapılır ama “anlatılamazsa”, o iş yapılmamış sayılır.
Bir şehirde hizmet gelir ama “kibir eşlik ederse”, o hizmet itici olur.
Bir şehirde emek vardır ama “temsil yoksa”, halk teşekkür etmez; sorgular.

Malatyalı Murat Kurum’a kızmıyor.
Malatyalı devlete de kızmıyor.
Malatyalı, bu emeği “paketleyemeyenlere” kızıyor.
Bu yatırımı hikâyeye dönüştüremeyenlere…
Üslubuyla hizmeti boğanlara…
Fotoğrafla işi örtenlere…

Murat Kurum’un sorusu aslında bir aynaydı.
O aynaya bakması gerekenler, hâlâ çerçeveyle meşgul.

Hasbihal bu ya…
Taşı gediğine koymadan bitmez.

Devlet çalışmış.
Bakan çalışmış.
Ama siyaset sınıfta kalmış.

Ve halk, notu çoktan vermiş.

BECERİKSİZLİĞİ NASIL BAŞARDIN SAMİ ER?

Bir insan bir iş yapar,
şaşırırsın.
“Nasıl yaptın?” dersin.
Çünkü zordur, emek ister, akıl ister.

Ama bazen insan başka bir hayretle kalakalır:
“Bu beceriksizliği nasıl başardın?”

Karşımızda Sami Er var.
Bağcılar Belediyesi: Çalıştı.
Büyükçekmece Belediyesi: Çalıştı.
Üsküdar Belediyesi: Çalıştı.
Fatih Belediyesi: Çalıştı.
Malatya İl Özel İdaresi Genel Sekreterliği: Yaptı.
TOKİ: Orada da bulundu.

Altı kurum.
Altı tecrübe.
Altı ayrı tabela.

Normal şartlarda bu özgeçmişle bir şehir yürür.
Plan olur, tempo olur, netice olur.
Ama Malatya’da olan ne?
Hiçbir şey.

İnsan ister istemez soruyor:
Bu kadar yerde çalışıp,
bu kadar dosya görüp,
bu kadar koltuk eskittikten sonra
Malatya’da sıfırı nasıl başardın?

Bakın bu kolay iş değil.
Herkes yapamaz.
Bu kadar imkânla bu kadar sonuçsuzluk üretmek,
gerçek bir “ustalık” ister.

Çünkü beceriksizlik de istikrar ister.
Bahane üretmek süreklilik,
hikâye anlatmak tekrar,
sonuçsuzluk ise sabır ister.

Demek ki mesele nerede çalıştığın değilmiş.
Demek ki mesele kaç kurum gördüğün hiç değilmiş.

Mesele şuradaymış:
Malatya seni taşıyamadı değil,
sen Malatya’yı taşıyamadın.

Ve insanın aklında tek bir soru kalıyor:
Bu beceriksizliği gerçekten nasıl başardın Sami Er?

KIŞIN SUYU KESMEYİ BAŞARAN ŞEHİR

Yazın su kesilir,
“tarımsal sulama” derler.
Anladık.

Ama kışın?
Kar yağmış, hava buz, insanlar zaten suyu kısmış…
Su yine yok.

Bu, beceriksizliğin mevsim tanımayan hâli.

Bu defa bahane hazır:
“Havalar çok soğuk, millet musluğu açık bırakıyor.”
Pes.

Su kesiliyor,
borular donuyor.
Borular donunca patlıyor.
Patlayınca “bak gördünüz mü, soğuklar yüzünden” deniliyor.

Yani önce kes,
sonra dondur,
sonra patlat,
en sonda vatandaşı suçla.

Mantık bu.

Oysa çözüm o kadar basit ki…
Sondajlar var.
Bugün 10 basıyorsa, yarın 20 basar.
Devreye alırsın, suyu artırırsın.
Ama yok.
Çünkü mesele su değil,
mesele yönetememek.

Malatya tarihinde ilk kez kışın su kesiliyor.
Bu bir ilktir.
Ve her ilk, bir “başarıdır.”
Tersinden de olsa.

Debiymiş…
Hatmış…
Şebekeymiş…
Hepsi süslü masal.

Asıl sorun şu:
Yönetenler sahaya hiç inmemiş.
Vatandaşın kapısını çalmamış.
Soğukta donan boruyu görmemiş.
Musluğu açıp “su var mı” diye bakmamış.

Çünkü dert yok.
Vizyon yok.
Takip yok.

Bir genel müdür,
birkaç masa,
bir sürü açıklama…

Ortada ise yine yokluk var:
Su yok.

Demek ki Malatya’da artık su değil,
akıl eksik.

...

YAZININ DEVAMI BURADA