Murat ÇETİN / Nankör Altyapı, Vefalı Övgü

Cumhurbaşkanı Yardımcısı Cevdet Yılmaz Malatya’ya geldi.
Kürsüye çıktı.
Sami Er’i övdü.

Bu, siyasetin en doğal refleksidir.
Aynı partinin belediye başkanını översin.
Muhalefeti değil.

Fakat övgünün tonu ilginçti.
“Altyapı işleri nankör işler” dedi.

Doğru.
Altyapı toprağın altındadır.
Gösterişli değildir.
Kurdele kesilmez.

Ama şu da doğru:
Altyapı nankör değildir.
Anlatılamayan iş nankörleşir.

Eğer gerçekten büyük bir başarı varsa,
neden Malatyalı bunu duymuyor?
Neden hissetmiyor?
Neden konuşmuyor?

Hem basın varken.
Hem ajans varken.
Hem iletişim için ciddi bütçeler ayrılmışken.

Demek ki mesele toprağın altı değil.
Mesele, üstündeki anlatı.

Cevdet Yılmaz’ın cümlesi bir övgüydü belki.
Ama aynı zamanda bir işaretti.

“Biz yaptık ama görünmüyor” demek,
bazen “Görünmesini beceremedik” demektir.

Malatya bugün yatırımı inkâr etmiyor.
Ama ikna da olmuyor.

Ve siyaset şunu bilir:
Seçmen nankör değildir.
Sadece ikna olmadığında susar.

En tehlikelisi de budur.

İŞ DÜNYASI VAR, İŞ YOK

Musluğun başındaki isim kim?
Cevdet Yılmaz.
Cumhurbaşkanı Yardımcısı.

Malatya’ya geldi.
Program neyse ona uydu.
Zaten devlet adamı dediğin, programın dışına çıkmaz.

Peki programın adı neydi?
“Malatya İş Dünyası Toplantısı.”

Şimdi soru basit.
Kaç iş adamı vardı?
Kaç sektör temsilcisi söz aldı?
Kaç oda başkanı gerçekten konuştu?

Hadi diyelim hepsini görmezden geldik.
Peki iş dünyası bu toplantıdan ne kazandı?

Yeni kredi mi?
Yeni teşvik mi?
Yeni pazar mı?
Yeni çözüm mü?

Yoksa sadece yeni bir fotoğraf mı?

Toplantının adı “iş dünyası.”
İçeriği ise daha çok protokol.

Bu şehir üretimle ayakta durur.
Sanayiyle nefes alır.
Ticaretle büyür.

Eğer mesele gerçekten iş dünyasıysa,
o zaman iş dünyası konuşmalı.
Eğer konuşmadıysa,
o zaman adı niye öyle?

Siyasette isim önemlidir.
Çünkü isim iddiadır.
İddia yoksa, isim tabela olur.

Malatya iş bekliyor.
Toplantı değil.

Ve iş dünyası,
başlıkla değil,
sonuçla ikna olur.

PASİFDENİLENİNMERKEZDEKİFOTOĞRAFI

Siyasette iki şey vardır:
Makam
ve erişim.

Makam tabeladır.
Erişim kapıdır.

Bazıları tabelaya bakar.
Bazıları kapının koluna.

Öznur Çalık’a “pasif” dediler.
“Artık sahada değil” dediler.
“Etkisi azaldı” dediler.

Sonra bir fotoğraf çıktı.

Masada Cumhurbaşkanı.
Yanında kim var?

Vali değil.
Büyükşehir Belediye Başkanı değil.
Milletvekilleri değil.

Öznur Çalık.

Siyasette bazı fotoğraflar konuşmaz.
Bazı fotoğraflar bağırır.

Bu fotoğraf bağırmıyor.
Ama çok şey söylüyor.

Çünkü siyaset sadece kürsü değildir.
Siyaset sadece meydan değildir.
Siyaset bazen bir masanın kenarındaki mesafedir.

Kim ne derse desin,
erişim bir güçtür.
Ve güç, görünmezken daha etkilidir.

Bazıları kalabalıkta görünür.
Bazıları merkezde durur.

Pasif denilenin merkezde olması,
birilerini rahatsız edebilir.

Ama siyasette esas soru şudur:
Yanında mı duruyorsun,
yoksa uzaktan mı bakıyorsun?

Fotoğrafın anlattığı hikâye tam da bu.
 

SUYAZAM, AKLAHAKARET

Bu millet geri zekâlı değil.
Bu millet musluğu açtığında sayacı görür.
Bu millet geçen ay kaç lira ödediğini bilir.
Defter tutar. Hesap yapar. Unutmaz.

MASKİ ne yapıyor?
Suya zam yapıyor.
Hem de çamurlu suya.

Ama çıkıp “zam yaptık” diyemiyor.
İnkâr ediyor.
Kıvırıyor.
Yuvarlıyor.

Oysa siyaset basittir.
Zam yaptıysan dersin.
Gerekçeni söylersin.
Bir ay kızarlar.
İkinci ay alışırlar.

Ama zam yapıp inkâr edersen?
İşte o zaman öfke dinmez.
Çünkü mesele para değil, samimiyet olur.

Malatya’da yüz bini aşkın bağımsız bölüm yapıldı.
Beton yükseldi.
Anahtarlar dağıtıldı.
Dev bir organizasyon yürüdü.

Ama ne oldu?
Bir kurum çıktı,
bir fatura gönderdi,
ve bütün başarıyı gölgeledi.

Siyasette bazen muhalefet zarar vermez.
Bazen tek bir kurum yeter.

Çünkü seçmen şunu affetmez:
Zammı değil.
Akılla alay edilmesini.

Su akıyor olabilir.
Ama güven kesilirse,
musluktan gelen su bile
iktidara zarar yazar.

...

YAZININ DEVAMI BURADA