Nankör Altyapı, Vefalı Övgü

Cumhurbaşkanı Yardımcısı Cevdet Yılmaz Malatya’ya geldi.
Kürsüye çıktı.
Sami Er’i övdü.

Bu, siyasetin en doğal refleksidir.
Aynı partinin belediye başkanını översin.
Muhalefeti değil.

Fakat övgünün tonu ilginçti.
“Altyapı işleri nankör işler” dedi.

Doğru.
Altyapı toprağın altındadır.
Gösterişli değildir.
Kurdele kesilmez.

Ama şu da doğru:
Altyapı nankör değildir.
Anlatılamayan iş nankörleşir.

Eğer gerçekten büyük bir başarı varsa,
neden Malatyalı bunu duymuyor?
Neden hissetmiyor?
Neden konuşmuyor?

Hem basın varken.
Hem ajans varken.
Hem iletişim için ciddi bütçeler ayrılmışken.

Demek ki mesele toprağın altı değil.
Mesele, üstündeki anlatı.

Cevdet Yılmaz’ın cümlesi bir övgüydü belki.
Ama aynı zamanda bir işaretti.

“Biz yaptık ama görünmüyor” demek,
bazen “Görünmesini beceremedik” demektir.

Malatya bugün yatırımı inkâr etmiyor.
Ama ikna da olmuyor.

Ve siyaset şunu bilir:
Seçmen nankör değildir.
Sadece ikna olmadığında susar.

En tehlikelisi de budur.

İŞ DÜNYASI VAR, İŞ YOK

Musluğun başındaki isim kim?
Cevdet Yılmaz.
Cumhurbaşkanı Yardımcısı.

Malatya’ya geldi.
Program neyse ona uydu.
Zaten devlet adamı dediğin, programın dışına çıkmaz.

Peki programın adı neydi?
“Malatya İş Dünyası Toplantısı.”

Şimdi soru basit.
Kaç iş adamı vardı?
Kaç sektör temsilcisi söz aldı?
Kaç oda başkanı gerçekten konuştu?

Hadi diyelim hepsini görmezden geldik.
Peki iş dünyası bu toplantıdan ne kazandı?

Yeni kredi mi?
Yeni teşvik mi?
Yeni pazar mı?
Yeni çözüm mü?

Yoksa sadece yeni bir fotoğraf mı?

Toplantının adı “iş dünyası.”
İçeriği ise daha çok protokol.

Bu şehir üretimle ayakta durur.
Sanayiyle nefes alır.
Ticaretle büyür.

Eğer mesele gerçekten iş dünyasıysa,
o zaman iş dünyası konuşmalı.
Eğer konuşmadıysa,
o zaman adı niye öyle?

Siyasette isim önemlidir.
Çünkü isim iddiadır.
İddia yoksa, isim tabela olur.

Malatya iş bekliyor.
Toplantı değil.

Ve iş dünyası,
başlıkla değil,
sonuçla ikna olur.

PASİF DENİLENİN MERKEZDEKİ FOTOĞRAFI

Siyasette iki şey vardır:
Makam
ve erişim.

Makam tabeladır.
Erişim kapıdır.

Bazıları tabelaya bakar.
Bazıları kapının koluna.

Öznur Çalık’a “pasif” dediler.
“Artık sahada değil” dediler.
“Etkisi azaldı” dediler.

Sonra bir fotoğraf çıktı.

Masada Cumhurbaşkanı.
Yanında kim var?

Vali değil.
Büyükşehir Belediye Başkanı değil.
Milletvekilleri değil.

Öznur Çalık.

Siyasette bazı fotoğraflar konuşmaz.
Bazı fotoğraflar bağırır.

Bu fotoğraf bağırmıyor.
Ama çok şey söylüyor.

Çünkü siyaset sadece kürsü değildir.
Siyaset sadece meydan değildir.
Siyaset bazen bir masanın kenarındaki mesafedir.

Kim ne derse desin,
erişim bir güçtür.
Ve güç, görünmezken daha etkilidir.

Bazıları kalabalıkta görünür.
Bazıları merkezde durur.

Pasif denilenin merkezde olması,
birilerini rahatsız edebilir.

Ama siyasette esas soru şudur:
Yanında mı duruyorsun,
yoksa uzaktan mı bakıyorsun?

Fotoğrafın anlattığı hikâye tam da bu.

SUYA ZAM, AKLA HAKARET

Bu millet geri zekâlı değil.
Bu millet musluğu açtığında sayacı görür.
Bu millet geçen ay kaç lira ödediğini bilir.
Defter tutar. Hesap yapar. Unutmaz.

MASKİ ne yapıyor?
Suya zam yapıyor.
Hem de çamurlu suya.

Ama çıkıp “zam yaptık” diyemiyor.
İnkâr ediyor.
Kıvırıyor.
Yuvarlıyor.

Oysa siyaset basittir.
Zam yaptıysan dersin.
Gerekçeni söylersin.
Bir ay kızarlar.
İkinci ay alışırlar.

Ama zam yapıp inkâr edersen?
İşte o zaman öfke dinmez.
Çünkü mesele para değil, samimiyet olur.

Malatya’da yüz bini aşkın bağımsız bölüm yapıldı.
Beton yükseldi.
Anahtarlar dağıtıldı.
Dev bir organizasyon yürüdü.

Ama ne oldu?
Bir kurum çıktı,
bir fatura gönderdi,
ve bütün başarıyı gölgeledi.

Siyasette bazen muhalefet zarar vermez.
Bazen tek bir kurum yeter.

Çünkü seçmen şunu affetmez:
Zammı değil.
Akılla alay edilmesini.

Su akıyor olabilir.
Ama güven kesilirse,
musluktan gelen su bile
iktidara zarar yazar.

DUVAR YETMEDİ, AKIL DA KALDIRILDI

Malatya’da çarşı esnafı yeni dükkânlara taşındı.
Dükkânlar küçük.
Gerçekten küçük.

Ne yapıyorlar?
Aradaki duvarları kaldırıyorlar.

Sebep bir:
Planlama küçük. Hayal küçük. Metrekare küçük.
Devlet yapmış ama esnafın ihtiyacını tam hesap edememiş.
Kâğıt üstünde kare var.
Sahada yetmiyor.

Esnaf çaresiz.
Yan dükkânla birleşiyor.
Duvar gidiyor.

Buraya kadar “ekonomik refleks” diyelim.

Ama asıl mesele şu:

Deprem şehri burası.
Kolonun ne demek olduğunu herkes biliyor.
Taşıyıcı sistem laf değil, hayat.

Ve biz hâlâ
duvarı estetik zannediyoruz.

Şimdilik duvar gidiyor.
Yarın kolon mu?

“Bir şey olmaz” cümlesi bu memleketin en pahalı cümlesidir.
En çok cana mal olan cümledir.

Devlet küçük yapmış olabilir.
Bu eleştirilir.
Bu konuşulur.

Ama millet de küçük düşünüyorsa,
orası daha vahim.

Depremden ders çıkarmayan şehir,
yeniden sınava girer.

Duvarı kaldırmak kolay.
Aklı yerinde tutmak zor.

Malatya’da mesele metrekare değil artık.
Mesele hafıza.

Ve hafızası kısa olan şehir,
duvarı değil,
geleceğini yıkar.

KALEM HAKKI: MESTON’A VERDİK DEMEKLE BİTMİYOR

Malatya 280 milyonluk kütüphaneyi unutmayacak.
Bu rakam hafızaya kazındı.

Sami Er diyor ki:
“Biz bunu MESTON’a ihale ettik.”

İyi de…
MESTON kaça yapıyor?
Kendi mi yapıyor?
Başkasına mı veriyor?
Kaça veriyor?

Eğer MESTON 280’e alıp 200’e yaptırıyorsa,
aradaki 80 nerede?

“MESTON’a verdik” demek hesap değil.
Asıl mesele şu:

Bu kütüphane kaça mal oldu?

LAF EBESİ: “SOSYAL MEDYA CAHİLLERİ”

Gündüz kafede.
Akşam iftarda.
Gece sahurda.

Fotoğraf var.
Algı var.
Ama akıl yok.

Millet açlıkla sınanırken,
siz filtreyle sınanıyorsunuz.

Siyaset kahve masası değildir.
Hele sosyal medya hiç değildir.

Demedi deme partililer…
Algı, sandıktan hızlı koşar.

FİSKOS MASASI:

Malatya’da bu hafta kulisler hem tedirgin hem öfkeli…
Depremin gölgesi kalkmadan, yeni korkular konuşuluyor. Şehir bekliyor, kulisler kaynıyor.

– Akçadağ Radarı Hedef mi?
İran-İsrail gerilimi büyüdükçe gözler Akçadağ’daki o meşhur radara çevrilmiş. Şehirde sessiz bir tedirginlik var. Vatandaşın cümlesi sert: “Boykot kola dökmekle olmaz, mesele o radarı kapatabilmek.”
“Bir füze gelirse Akçadağ’dan merkeze kadar yanarız” korkusu, yüksek sesle değil ama derinden konuşuluyor.

– 1,5 Milyon Yetmiyor!
Yerinde dönüşüm için verilen 1,5 milyon TL desteğin yetersiz kaldığı kulislerde sıkça dile getiriliyor. İnşaat maliyetleri ortada. Vatandaş “Bu parayla temel bile zor atılır” diyor. Destek var ama yetmiyor fısıltısı yayılıyor.

– Kışla Caddesi İkiye Bölünmüş!
Malatya’nın en işlek caddelerinden Kışla Caddesi tam bir tezat sahnesi. Bir taraf modern binalarla yükseliyor, diğer taraf hâlâ enkaz ve bakımsızlık içinde. Halkın ironisi hazır: “Bir yanı Şanzelize, diğer yanı arka mahalle.” Koordinasyon mu, plansızlık mı; masada iki ihtimal dönüyor.

– Yollar Dar, Şehir Yorulmuş!
Daralan yollar, ağır tonajlı araçların kontrolsüz geçişleri ve bozulan asfaltlar ulaşımı çileye çevirmiş. Alternatif güzergâh eksikliği her gün yeni bir krize sebep oluyor. “Depremden çıktık ama trafikten çıkamıyoruz” diyenler artıyor.

– Savunma Hattı Kimin İçin?
Şehirde en çok konuşulan konulardan biri de bu: Bir ilçe belediye başkanının, kendi sınırındaki sorunlar yerine sürekli Büyükşehir Belediye Başkanı Sami Er adına savunma hattı kurması. Bu durum kulislerde “siyasi nezaket mi, bağımlılık mı?” sorusunu doğurmuş. İlçe halkının kaygısı net: “Bizim sorunlarımız ikinci planda mı?”

Fiskos Masası notunu düştü…
Malatya’da korku yüksek sesle konuşulmuyor,
ama herkes aynı soruyu içinden geçiriyor.

Selam ve dua ile
Fiemanillah