Sevgi BERK / Acıyı Bile Hikaye Süsü Yaptık

İşim gereği günün bir bölümünü sosyal medyada geçiriyorum. Kim nerede, ne yapmış, kentimizde hangi çalışmalar var, kim neye ses veriyor derken akışın içinde adeta bir şehir turuna çıkıyorum. Malum, yaz mevsiminin tam ortasındayız. Ekranlar cıvıl cıvıl; deniz, kum, güneş, yaylalar, şelaleler, piknik sofraları, içilen keyif kahveleri ve yapılan alışverişler peş peşe diziliyor. Buraya kadar her şey insana "ne güzel, hayat devam ediyor" dedirtiyor, içiniz açılıyor.

Fakat sabah saatlerinde sosyal medyada dolaşırken peş peşe izlediğim hikayeler silsilesinde öyle bir noktaya geldim ki, parmağım ekranda donakaldı.

Hikaye akışı şöyle ilerliyor: Sabah harika bir tatil beldesinde, şezlongda çekilmiş bir fotoğraf… Bir sonraki görselde mükellef bir sofra, ardından keyif kahveleri, alışveriş torbaları… Ve hemen ardındaki hikaye: Gazze’de açlıktan ölen, bomba altında can veren bir çocuğun yürek dağlayan görüntüsü ve altında "Gazze’de insanlık ölüyor" notu.

Siz ne dersiniz, nasıl yorumlarsınız bilmiyorum ama ben bu tabloyu gördüğümde derin bir samimiyetsizlik hissettim.

Amacım kesinlikle kimsenin yaşam tarzını yargılamak, kimseye "Tatil yapmayın, gülmeyin, yemek yemeyin" demek değil. İnsanız; gezeceğiz, dinleneceğiz, hayatın getirdiği güzellikleri yaşayacağız. Ancak yediğini, içtiğini, gezdiğini, gösterişli yaşamını dakika dakika sergileyip, hemen bir tık sonrasına "Gazze’de çocuklar aç" görseli koymak ne kadar samimi?

...

YAZININ DEVAMI BURADA