Malatyalı Ana ile 14 Şubat Röportajı

Değerli dostlar;
Yine bir 14 Şubat arifesindeyiz.
Bu hafta 14 Şubat Sevgililer Günü üzerine düşünmek ve düşündürmek istedim.
Anadolu hikmet ve irfanı bu 14 Şubat meselesine nasıl bakar ne düşünür diye...

Ve Malatya'lı bir ananın ağzından bir röportaj yapalım istedi.

Buyrun işte o röportaj...

(Muhabir mikrofona konuşur: "Evet sayın seyirciler, yarın 14 Şubat Sevgililer Günü. Malatya'nın o irfan ve hikmetli analarından birine mikrofon uzatalım, 14 Şubat'ı ondan dinleyelim... Teyzeciğim, yarın Sevgililer Günü, bir mesajın var mı?")

Malatyalı Ana: "Abooov... Yine mi gelmiş o ecnebi icadı, içi boş, dışı boyalı 14 Şubat günü?"

(Şöyle bir durur, elindeki pazar poşetini yere bırakıp yazmasını arkaya doğru bağlar)

"Bak hele kurban olduğum, kulağını da eyi aç da; şu '14 Şubat' fitnesine, o içi gof gürültüye Malatya avradının hakikatli aynasından bi' bak hele... Eyi diyne! Sen şimdi bana 'mesaj' mı diysin? Bizim bir ömrümüzün tamamı 14 Şubat çağam... Gerçek sevgi, saygı neymiş; emek neymiş; 'bir yastıkta gocamak' nasılmış, aslı astarı neymiş ben sana ağnadam da eyi dinle."

Muhabir: "Peki teyze, hediye falan beklemiyor musun? Çiçek falan?"

Malatyalı Ana: "Uy çağam; televizyonlar bağırıyi, çarşı pazar çalkalanıyi... Yahu siz kimi gandırıysınız? İki tene eğilmiş bükülmüş daldan çiçeğnen, bir tene kıytırık gutuynan sevgi mi olurmuş? Vallaha da suni, billaha da sahte! Bu işler hep o tükanların, o bezirganların uydurduğu, milletin cebini çarpmak için kurulan birer pazarlamadır! Gelsin o 14 Şubatçılar da, sevgi nasıl olurmuş Malatya avradının ağzından öğrensinler!"

Muhabir: "Peki ana, sizin zamanınızda nasıl olurdu bu işler?"

Malatyalı Ana: "Bizim buralarda sevgi öyle 'canım, cicim' diyerek dilde sakız edilmez çağam. Bizde sevgi; kışın ayazında herifin potinlerinin çamurunu kapı eşiğinde üşenmeden, gık demeden sevgi ve gayretinen silmektir. Dar günde, kara günde; herif darda kaldı mı, 'Sıkma canını efendi, Allah kerimdir' diyerek sırtındaki yükü bölüşmektir.
Tandırın dumanı gözünü yakıyı deyi ocağı terk edenin sevgisinden ne hayır gelir? Ay oğul! Hakikatli sevgi dediğin o dumanı yutup, sofraya o sıcak ekmeği koyabilmektir. Malatya avradının elinin hamuru, alnının teri sevginin en has mühürüdür."

Muhabir: "Peki ya eşiniz, amca size nasıl davranır?"

Malatyalı Ana: "Bizim erkeğimiz dışarda aslan kesilse de, evine şefkat ile geliyi, kapıdan içeri sevgi ile giriyi; ama cıvık cıvık belli etmiyi, yürekten seviyi... Bizim herif vakar ile kapıdan girerken 'Hatun, Allah senden razı olsun' demesi bizim için dünyanın bütün hazinelerine bedeldir.

Sadakat dediğin, ak saçlar omuza döküldüğünde bile o ilk günkü hürmeti, o ilk günkü edebi muhafaza etmektir. Ocağı tütmeyen evin sevgisi muma benzer; rüzgar esti mi söner gider. Ama gönlünde Allah korkusu olanın sevgisi Malatya’nın kerpiç evi gibidir; dışı belki tozlu görünür ama içi zemheride bile sımsıcaktır."

Muhabir: "Gençlere son bir sözün var mı?"

Malatyalı Ana: "He çağam var: Şimdiki nesil kalkmışlar, senede bir gün hediye alıp 'seni seviyim' diyiler. Uy çağam, sevgi hediye paketine, o uyduruk gutulara sığar mı? Sevgi nedir biliyimisin çağam; kışlık zahireyi hazırlarken omuz omuza vermektir, bir bardak tavşankanı çayı 'şükür' diyerek karşılıklı yudumlamaktır. Bizim mayamıza sabır çalınmış, vefanan pişmiştir. Gidin o sahte fiyonklarınızı başka kapıya satın! Buralarda hakiki sevgi; çilenin içinde olgunlaşmış, imtihanla pişmiş, 'mezara kadar' diye söz verilmiş bir yemin gibidir. Bizim sevgimiz 14 Şubat’ta değil, her sabah seher vaktinde Besmeleyle yeniden başlar. Hadi şimdi başka kapıya, benim tandırda ekmeğim var, hadi gurban olduğum!"
Hakiki sevgi; tüketmek değil, tükenmeden bir ömrü 'Rıza-i İlahi' yolunda harcamaktır.

Selam ve Muhabbetle...