Gazze, Sana Geldim...

“Sana geldim ayaklarına kapanmaya geldim
Af dilemeye geldim affa layık olmasam da"
~ Sezai Karakoç ~

Gazze, sana geldim...
Bir özür taşımıyorum ellerimde. Çünkü hangi özür, kaybettiğin evlatlarını geri getirebilir? Hangi kelime, yıkılmış evlerinin taşlarını yeniden yuvaya dönüştürebilir? Hangi cümle, bir annenin kucağından eksilen evladının yerini doldurabilir?

Sana geldim Gazze. Başımı eğmeye, susmaya, utanmaya geldim. İnsanlığın adını taşıyan bizlerin, senin çığlığını duyduğu hâlde bu kadar çaresiz kalabilmiş olmasının mahcubiyetini taşımaya geldim.

Şimdi yağmur yağıyormuş sana. Çadırların su alıyor, çocukların ıslanıyor, annelerin gecenin karanlığında kuru bir yer arıyor. Bir zamanlar gökyüzünden gelecek güzellikleri bekleyen çocuklar, şimdi yağmurun dinmesini bekliyor. Anneler, evlatlarının başını örtebilmek için ıslanmamış bir parça kumaş arıyor. Ne acı Gazze... İnsan, bir çocuğun çocukluğuna bile sığınak bulamadığı bir dünyada hangi kelimeyle teselli bulabilir?

Gazze...
Sana geldim. Heybemde bir çare yok, yalnızca dilimde binlerce dua var. Bir de senin çocuklarına borçlu olduğumuz kocaman bir insanlık var.

Kalbimde sana olan sevgi ve mahcubiyetle, seni kendi gökkuşağında karanlığa mahkûm edenlere duyduğum kin ve öfke savaşıyor... Bir yanım sana sarılıp ağlamak istiyor, bir yanım seni bu karanlığa itenlere karşı haykırmak istiyor. Sevgiyle öfke, dua ile isyan aynı gönülde çarpışıyor. Ve ben bu savaşın ortasında, sana olan sevgimle susuyor, sana kıyanlara olan öfkemle yanıyorum.

Rabbim, bir gün Gazze'nin sabahına ölüm değil, hayat doğsun.
Çocuklar gökyüzüne korkuyla değil, uçurtmalarının peşinden baksın. 

Sevim Levent