Babayla Aşılan Dağlar

Bilgisayar mühendisi oğlum Tekin, Brisa’da görev yaptığı yıllarda Babalar Günü nedeniyle Brisa’nın düzenlediği “Cesaretle Yol Alırız” temalı “Babanızla yaşadığınız bir anı” yarışmasına katılmıştı.
Oğlum ve eczacı kızım Tülin art ardına Mersin Fen Lisesini kazanıp okumaya başlayınca bize de Mersin yolu gözükmüştü. 1990’lı yıllarda Mersine yaptığımız bir yolculuk anımızı oğlum; Babayla aşılan dağlar başlığıyla kaleme almış ve kitapta yayınlanmıştı. Bu anıyı sizlerle paylaşıyorum.

Babayla aşılan dağlar
Karanlık bir yaz akşamı, sonbahar ağaçların arkasından bakarken, Mut Dağı’nı aşıyoruz. İstikamet Mersin. 
Tıklım tıklım dolu bagaj, pır pır çarpan 2 kalp taşıyor emektar Murat 124. Mavi rengi ve gece karanlığında yere sağlan basan lastiklerle zorlansa da aşıyor yokuşları. 
Yeni bir şehre, yeni bir yatılı okula yolculuğun bilinmezliği ve heyecanı. Ne de olsa babam yanımda, heyecanıma, macerama ortak, gözlerini dikmiş kıvrılan karanlık yollara, pür dikkat… 
Arabada klima yok ama açık camlardan süzülen dağ serinliği bize yetiyor. Sağa sola kıvrılan yollar ve dağ havası bizi kurt gibi acıktırıyor. Bu yollarda yiyecek bir şey bulma ihtimalimiz, bir kurda yem olma ihtimalimizden daha düşük görünüyor. 
Derken virajların arasında bize eşlik eden kamyonları takip ederek dağ başında sadece kamyon şoförlerinin uğradığı, camlarında kesilmiş etlerin sallandığı bir mola yerine atıyoruz kendimizi. 
Ortamı ben biraz garipsesem de gençliğinde şehir dışında benzin istasyonlarında çalışmış babam oldukça rahat. Bakıyoruz tüm masalarda sac kavurmalar. 
Foursquare, Tripadvisor gibi kavramlar henüz hayal bile değilken yan masadan aldığımız referans ile biz de bir sac kavurma söylüyoruz. Yemeği ve ortamın samimiyetini o kadar beğeniyoruz ki, oradan elinde tesbihiyle, ayakkabısının arkasına basmış atletli şoförler edasıyla ayrılıyoruz.
Yemek sonrası ağırlık çökmüş, yıldızlar eşliğinde yola devam ederken birden ileride polis çevirmesi görüyoruz. 
Belli belirsiz yanan mavi ışığıyla bir Renault 12 polis aracı yol kenarında. Bize yaklaşan polis memuru elindeki fener ile arabanın içine bakıyor ve babama, her arabaya bindiğinde mutlaka kemer takan babama; 
“Beyefendi, kemer takmadığınız için ceza kesmek zorundayım” diyor. 
Ben ise içimden “Herhalde karanlıkta yanlış gördü, şimdi babam gösterir takılı kemeri ve durumu açıklar” diye beklerken saniyeler geçiyor ve babam sessizce önüne bakarak bir sigara yakıyor.
 Sonra sitem ediyorum ona “Nasıl takmazsın kemerini? Hadi unutsan bile polisi gördükten sonra o hızla polise yaklaşırken 5 defa çıkarıp takabilirdin!” 

Kurallara saygılı bir memur olarak cezaya çok içerleyen babamın ağzından kısa bir açıklama çıkıyor: “Yemeği fazla kaçırdık. Pantolon kemerini açayım derken koltuk kemerini çıkarmışım. Takılı olmadığının farkında bile değildim ki”

 Mersin’in ışıkları uzaktan göründü, o yollar 3 yıl boyunca gidildi. O yemeğin tadı damağımızdan, yolculuğun keyfi aklımızdan hiç gitmedi…

    Evlatları için ter döken, her zorluğa göğüs gerip emek veren tüm babaların BABALAR GÜNÜNÜ kutluyor, vefat eden babalara da rahmet diliyorum.