Malatya'da Listeler Şimdiden Yazılıyor

Erken seçim konuşuluyor.

Tarih belli değil.

Sandık ortada yok.

Malatya’da ise hareket başlamış.

Bir tarafta Büyükşehir.

Öbür tarafta Ankara.

Bülent Tüfenkci Büyükşehir’e yönelirse, milletvekilliği hesabında şu isimler öne çıkıyor:

Ahmet Kızılay.

Selahattin Gürkan.

Ali Bakan.

İlhan Geçit.

Öznur Çalık belediye başkanlığı için devreye girerse, bu kez Ankara tarafında:

Bülent Tüfenkci.

Ahmet Kızılay.

Selahattin Gürkan.

Ali Bakan.

Bir de İnanç Siraç Kara Ölmeztoprak var.

Büyükşehir Genel Sekreter Yardımcılığından milletvekilliğine uzanan hızlı bir siyasi yol yürüdü.

Büyükşehir için niyetinin olduğu konuşuluyor.

Olabilir.

Ama depremden çıkmış Malatya’da o koltuk yalnız siyasi nasiple taşınmaz.

Ortaya konan işe bakılır.

Yönetim kabiliyeti tartılır.

Şehirdeki karşılığı ölçülür.

İlhan Geçit de milletvekilliği kulislerinde.

Benim 21 Eylül 2026 itibarıyla not ettiğim fotoğraf bu.

Seçim tarihi henüz yok.

Malatya’da ise…

koltukların adı konmadan isimleri dolaşmaya başlamış.

SAĞLIK MI, MAKAM MI?

Malatya siyasetinde son günlerde Sami Er üzerinden bir sağlık kulisi dolaşıyor.

Kulis diye not düşelim.

Evvela geçmiş olsun.

Rabbim şifa versin.

Ailesine, sevenlerine bağışlasın.

Makamın alternatifi bulunur.

Sağlığın bulunmaz.

Bir ihtimal gündeme düşünce yeni isimler de ortaya çıkıyor.

Onlardan biri Mikail Sülük.

Pütürge Belediye Başkanı.

Sülük’ün çalışma tarzını bir süredir izliyorum.

Ankara’ya gidiyor.

Dosyayı bırakıp dönmüyor.

Peşini bırakmıyor.

Netice almaya çalışıyor.

Halk tabiriyle, tuttuğunu koparıyor.

Siyasi hiyerarşiyi de gözetiyor.

Kimin emeği varsa teslim ediyor.

Başkasının yaptığı işe sahip çıkmaya hevesli görünmüyor.

İlçeye bakınca elinde göstereceği işler mevcut.

Kentsel dönüşüm.

Tekstilkent.

Deprem sonrası yapılan 192 metrekarelik, iki katlı konutlar da hâlâ konuşuluyor.

Bugün Malatya’da 80–90 metrekarelik deprem konutları tartışılırken…

192 metrekare dikkat çekiyor.

Ben daha çok yönteme bakıyorum.

Bir belediye başkanı Ankara’ya gittiğinde fotoğraf mı getiriyor…

dosyanın sonucunu mu?

Pütürge’nin ölçeği başka.

Malatya Büyükşehir’in yükü daha ağır.

Bütçe genişler.

Sorumluluk artar.

Şehrin derdi çoğalır.

Pütürge’de yaptığını Malatya ölçeğinde yapabilir mi?

Bu soru şimdilik burada kalsın.

Sami Er görevinde.

Mikail Sülük Pütürge’de.

Gerisi kulis.

AĞLAYARAK ODA YÖNETİLMEZ!

Geçenlerde Adnan Dalgakıran’a sordum:

“Rakibiniz Ender Yılmaz mı, 13 yıllık sistem mi?”

Cevabı güzeldi:

“Kim kime rakip? Odakule’de gömü mü var ki?”

Geçtim.

İş dünyasında kavga fazla prim yapmaz.

Mağduriyet de sermaye sayılmaz.

Tüccar güven arar.

Sanayici istikrar.

Yatırımcı önünü görmek ister.

Şimdi Malatya’ya dönelim.

Mahmut Poyraz’ın seçim sürecindeki açıklamalarını baştan alalım.

Önce meslek gruplarına itiraz etti:

“Sayısal üstünlük sağlanıyor.”

Ardından seçmen listeleri gündeme geldi:

“Haksızlık var.”

Tartışma büyüdü.

Seçim tarihi.

Sandığın kurulacağı yer.

Fiziki şartlar.

Listelerin kendilerine verilmediği iddiası.

Odanın seçim ofisi gibi kullanıldığı eleştirisi.

Ve nihayet:

“Allah rızası için artık yeter.”

Süreç orada da bitmedi.

Poyraz cephesi seçmen listelerine ilişkin itirazlarını İlçe Seçim Kurulu’na taşıdı.

Kurulun işlemleri kamuoyuna bu başvuruların sonucu gibi yansıdı.

MTSO ise bunun rutin işlem olduğunu, sayının 155 yerine 140 olduğunu ve yaklaşık 200 üyenin şartları sağladığı için zaten listeye gireceğini açıkladı.

Hukuki hükmü seçim kurulları verir.

Ben kampanyanın diline bakıyorum.

Mahmut Poyraz’ın projelerinden önce itirazlarını öğreniyoruz.

Meslek grubu.

Liste.

Seçim şartları.

Kurul.

Başlık değişiyor.

Şikâyet değişmiyor.

İyi de…

MTSO Başkanlığına talipsiniz.

Yarın sanayicinin kredi düğümünü çözmeye çalışacaksınız.

Tüccarın önündeki bürokrasiyi aşacaksınız.

İhracatçı için Ankara’da kapı çalacaksınız.

Üye sıkıştığında sizden yol bekleyecek.

Kendi seçim sürecinizi sürekli:

“Bana bunu yaptılar.”

“Şunu vermediler.”

“Burada engellediler.”

diye anlatırsanız…

tüccarın aklına şu düşer:

“Sen kendi önündeki engeli aşamıyorsan, benimkini nasıl aşacaksın?”

Hak aramak hakkınız.

İtiraz etmek de.

Ama kampanyanın ana dili mağduriyete dönerse, çözüm iddianız geride kalır.

Oğuzhan Ata Sadıkoğlu da geçmişte benzer hatalar yaptı.

Sertleşti.

Kavgaya girdi.

Bedelini gördü.

Bugün daha kontrollü yürüyor.

Ziyaretini yapıyor.

Projesini anlatıyor.

Bir itham varsa cevap verip yoluna devam ediyor.

Pişmek biraz da bu.

Mahmut Poyraz’ın yapacağı zor değil.

İtirazını yap.

Hakkını ara.

Belgen varsa ortaya koy.

Ardından şunu anlat:

“Ben bu odayı neden daha iyi yöneteceğim?”

İş insanına şikâyetten fazlasını göstermek lazım.

Çözümünü koyacaksın.

Projen olacak.

İradeni göstereceksin.

Sermaye acıma duygusuyla hareket etmez.

Güven gördüğü yere gider.

RUHSAT KİME LAZIM?

Malatya’da işyeri açacaksanız…

evrakınız tam olacak.

Ruhsat.

İskân.

İtfaiye uygunluğu.

İmar.

İmza.

Bir tanesi eksikse…

kapıdan dönersiniz.

Normal.

Kural dediğiniz zaten bunun için var.

Şimdi Karakavak’a gidelim.

Cengiz Başer’in eşi ve çocuklarının ortak olduğu bir şirket kurulmuş.

Faaliyet alanı geniş.

Gıda.

Restoran.

Otomotiv.

Reklam.

Gayrimenkul.

İnşaat.

Taahhüt.

İhale.

Ticaret yapabilirler.

Bunda mesele yok.

Tartışma dükkân açılınca başlıyor.

Ailenin hamburger kafesi, inşaatı tamamlanmadığı ileri sürülen bir binada faaliyete geçmiş.

Belediye kayıtlarında inşaat ruhsatı bulunduğu, işyeri açma belgesinin ise olmadığı iddia ediliyor.

Açılışa İlhan Geçit geliyor.

Misafirleri Cengiz Başer karşılıyor.

Şimdi dönelim sıradan esnafa.

Dükkân açarken ruhsatı soruluyor.

İskânı isteniyor.

Yangın uygunluğu aranıyor.

Evrakı inceleniyor.

Burada da aynı usul geçerli olsun.

Hepsi bu.

Cengiz Başer, Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği İl Müdürlüğü’nün başındaki isim.

İmar, inşaat ve dönüşümün tam merkezinde.

O yüzden herkesin merak ettiği şey belli:

Ruhsat var mı?

CHP’li meclis üyesi Günnur Tabel de binanın oturma ruhsatı bulunmadığını, bu nedenle işletme ruhsatının da olamayacağını söyleyerek konuyu belediye meclisine taşıyacağını açıkladı.

Varsa…

çıkarılır.

Gösterilir.

Tartışma biter.

Yoksa vatandaşa uygulanan mevzuat burada da işler.

Ruhsat vatandaşa lazımsa, müdürün ailesine de lazım.

ÇARŞININ TEMELİNDE DÜKKÂN DEĞİL, HAK VAR

Malatya’nın çarşısı yükseliyor.

Cepheler beliriyor.

Dükkânlar ortaya çıkıyor.

Teslim konuşuluyor.

Ama aşağıda başka bir dosya duruyor:

Kim ne verdi, ne aldı?

Akpınar’dan Turgut Temelli’ye uzanan yeni çarşıyla ilgili aylardır ağır iddialar dolaşıyor.

Dokuz dükkânı olanın bire düştüğü…

Bodrumdaki işyerinin hesaba katılmadığı…

Gerçek malikin dışarıda kaldığı…

Hakkı bulunmayan bazı isimlerin ticari alan aldığı…

Her biri ciddi iddia.

Cevabı da belgeyle verilmeli.

Burada konuşulan şey cephe rengi değil; vatandaşın mülkiyeti.

Anayasa malını koruyor.

Devlet de o güvenceyi gözetmek zorunda.

Eski malik ne verdi?

Karşılığında ne aldı?

Bodrum nasıl değerlendirildi?

Yeni ticari alan kime tahsis edildi?

Ölçü neydi?

“Çarşı güzel oldu” bu soruları cevaplamıyor.

Vatandaş önce tapusuna bakar.

Dokuz dükkânı olan gerçekten bire düşmüşse…

Bir başkası eski payının üzerine çıkmışsa…

Gerçek malik dışarıda kalmışsa…

önce hak sahipliği hesabı açıklanmalı.

Yargıya taşınırsa hükmü mahkeme verir.

Mülkiyet hesabı ise söylentiyle kapanmaz.

Belge ortaya konur.

Tapuyla karşılaştırılır.

Metrekare hesabı yapılır.

Tahsis cetveli açılır.

Yeni çarşı elbette güzel olsun.

Ama biri kepenk açarken…

öteki hâlâ hakkını arıyorsa,

orada iş bitmemiştir.

LAF EBESİ: ŞEMSİYEYİ AÇTIK!

Malatya’nın çarşısı değişti.

Sokaklar değişti.

Esnafın yeri değişti.

Bayram Taşkın da eski Malatya’dan bir hatıra buldu:

Şemsiye Sokak.

Şemsiyeler yeniden asılacak.

Demedi deme Bayram Başkan;
şehir hafızası tavana asılmaz.

FIKRA GİBİ MEMLEKET: BİRAZ DA BİZ ZİFTLENDİK

Vezir kayığını ziftletmiş.

Hesap gelmiş.

Rakam yüksek.

Sormuş:

“Bir kayık bu kadar tutar mı?”

Usta başını eğmiş:

“Kayık ziftlendi Devletlüm…”

“Biraz da biz ziftlendik.”

…

Malatya’da şimdi üç ayda 30 milyon liralık basın ve tanıtım harcaması yapıldığı iddiası konuşuluyor.

Serdar Yıldız da soruyor:

“Bu para nereye gitti?”

Kayık ortada.

Hesap da ortada.

Bir de ziftin kimlere bulaştığı açıklansa…

Fıkra tamamlanacak.

KALEM HAKKI: ASFALTIN DA REKLAMI OLURMUŞ

Asfalt dökülür.

Vatandaş üzerinden geçer.

Malatya’da yeni usul:

Asfalt dökülüyor…

Bir de sosyal medyada sponsorlu gösteriliyor.

Yolun parasını vatandaş ödüyor.

Reklamını görmenin parasını da yine vatandaş.

FİSKOS MASASI:

Malatya’da bu hafta yol anlatılmış, millet çukuru göstermiş. Üç şerit müjdelenmiş, vatandaş yüz metre asfaltın peşine düşmüş. Proje var, kavşak var, yatırım var; ama fiskosa kulak verince herkesin derdi başka sokaktan çıkıyor. Şehir büyüyor deniyor, vatandaş ise hâlâ kendi mahallesinin hesabını tutuyor.

ÜÇ ŞERİT ANLATILDI, VATANDAŞ YÜZ METRE ASFALT İSTEDİ!

Bostanbaşı’nda yolun üç şeride çıkarılacağı, kaldırım ve bisiklet yolu yapılacağı açıklanmış. Fiskos ise hemen Bahçebaşı tarafına kaymış. Mişmiş Park Göleti’nin altındaki bozuk yol, bağlantılar ve asfalt eksikleri yeniden dillendirilmiş. Malatyalının hesabı daha sade: “Üç şerit güzel de, önce şu yüz metreyi bir görelim!”

KAVŞAK PROJEDE HAZIR, KAZMA ORTADA YOK!

Bahçebaşı TOKİ’ye yapılacağı söylenen köprülü kavşak da kulislerde dönüp duruyor. Projenin aylar önce hazırlandığını hatırlatanlar, sahada niçin hâlâ hareket olmadığını soruyor. İkizce’de işler yürürken buradaki sessizlik daha çok göze batmış. Fiskos kısa: “Kavşak kâğıtta hazır; bir tek kazmanın haberi yok!”

YOL KONUŞULDU, CÜZDAN AÇILDI!

Bostanbaşı’ndaki çalışma konuşulurken laf bir anda suya, markete, geçim derdine uzanmış. Kimi faturadan yakınıyor, kimi fiyatlardan. Demek ki Malatyalının gündemi tek şeritten ilerlemiyor. Yol açılıyor, hesap kabarıyor. Çarşıdaki fiskos da hâliyle cebin tarafından geliyor: “Asfalt düzelse de cüzdanın yolu hâlâ yokuş!”

BİR TARAF IŞIL IŞIL, ÖTEKİ TARAF “BİZ DE BURADAYIZ” DİYOR!

Fahri Kayahan, Tecde ve Bostanbaşı hattındaki yatırımlar konuşulurken Kiltepe’den, Çarmuzu’dan, başka mahallelerden de ses gelmiş. Yol isteyen var, aydınlatma bekleyen var, dönüşüm soran var. Yatırımın hesabı rakamla yapılır ama şehirde oluşan kanaat başka: “Bazı mahalleler vitrin, bazıları hâlâ adres tarif ediyor!”

CADDE GENİŞLİYOR, DERTLER TAŞIYOR!

Bostanbaşı’nda yol genişliyor ama mahalle sakinlerinin saydığı meseleler daralmıyor. Başıboş köpek, hafriyat, kaldırım işgali, yağmurda suyla dolan güzergâhlar… Bir iş yapılırken arkadan üç mesele daha çıkıyor. Mahalledeki fiskos şu: “Yolu genişlettiniz, iyi güzel… Şimdi şu dertlere de bir şerit açın!”

İNTERNET YOK, SAAT VAR!

Kent merkezindeki internet arızası günlerce sürmüş. Abonelere saat verilmiş, süre dolmuş, bağlantı yine gelmemiş. Evden çalışan da beklemiş, işini internetten yürüten de. Fiskos artık teknolojiyle değil, takvimle ilgili: “İnternet gelmedi ama verilen saat maşallah tam vaktinde geçti!”

Fiskos Masası kulak kabartmaya devam ediyor… Çünkü Malatya’da bu hafta büyük işler anlatılırken küçük eksikler daha çok konuşulmuş. Bir yerde yol genişliyor, öteki yerde asfalt bekleniyor; bir yerde proje hazır, öteki yerde kazma aranıyor. Şehrin derdi çoğu zaman büyük değil; sadece küçük işlerin sırası bir türlü gelmiyor.

Selam ve dua ile
Fiemanillah.