Deprem bize neyi öğretiyor?

Önce korkuyu öğretiyor. Hayatın bir iki dakika içinde elimizin arasından kaybolup gideceğini… Ayağımızın kaşla göz arasında kayıp boşluğa uçacağımızı… Başta canımız, sonra sahip olduğumuz her şeyin anında kaybolacağını… Hırslarımızın, arzu ve isteklerimizin, kavgalarımızın anlamsızlığını… Kin, intikam, nefret vs türü duygularımızın saçmalığını… Bunca zaman peşine düştüğümüz, sahip olmak için uğruna her türlü çabayı sarf ettiğimiz her şeyin anlamsızlığını… 

Bir sallantı anında tir tir titriyoruz. Dalıp gittiğimiz, içinde sürüklenip durduğumuz gaflet anından sert bir şekilde uyanıyoruz.

Hayatımız bir pamuk ipliğine bağlı… Üzerinde her türlü suçu ve günahı fütursuzca işlemekten geri durmadığımız şu yeryüzünün küçük bir sallantıda bize anında mezar olacağını anlıyoruz.  Hiçbir ayetin, öğütün, kitabın, sözün kar etmediği bize, 30 saniyelik sallantı nasıl da ders veriyor. 

Hem de ne ders!

Hepimiz, deprem uzmanlarının ve devlet büyüklerinin tavsiyelerine uyup evlerimizi terk ediyor ve ölümden kaçmak için aşağıda bekliyoruz, buz gibi havaya aldırmadan.
Depremden korunmalıyız. Tedbirli olmalıyız. Evimizde oturup salakça beklemek de neyin nesi… Can havliyle atıyoruz kendimizi araçlara ve sokaklara… Sallantının durduğundan emin olmalıyız. 

Deprem ağzımızın tadını kaçırıyor, psikolojimizi alt üst ediyor, üzerimizde kalıcı etkiler bırakıyor. 

Uzak ölüm duygusunu bize derinden hissettiriyor. Ölümü hatırlatan deprem, toplumsal hayatımız üzerinde yumuşak bir etki de bırakıyor. Hırçın ve agresif karakterimizi terbiye ediyor. 

Bazen bizi şiddetli bir sarsıntı kendimize getirir. Yüreğimize oturan korku, içimizdeki kiri temizler. Hoşumuza gitmeyen birçok musibet, kim bilir belki de hayra vesile olur.