Seddar Yavuz Çıktı, Müfredat Sustu

Bu ülkede eğitim çok konuşulur.
Toplantılar yapılır, sunumlar açılır, sayfalarca rapor okunur.

Ama bazen biri çıkar,
tek cümle kurar,
herkes susar.

Geçtiğimiz günlerde EDEP – Eğitime Destek Programları Merkezi tarafından düzenlenen toplantıda Malatya Valisi Seddar Yavuz tam olarak bunu yaptı.
Ne ezber vardı,
ne yuvarlak cümle.

“Okullarda mescit açılsın.”
“4–6 yaş grubu yaygınlaştırılsın.”

Bu bir bürokratik talimat değildi.
Bu, unutulan bir hakikatin yüksek sesle hatırlatılmasıydı.

Çünkü nitelikli toplum yalnızca müfredatla yetişmez.
İnsan sadece matematikle, sadece testle, sadece sıralamayla adam olmaz.
Bir nesli ayakta tutan şey;
değer, edep ve yön duygusudur.

Bu topraklar sınav birincileriyle değil,
inançlı ve ahlaklı insanlar sayesinde ayakta kaldı.

Mescit, okulun fazlalığı değildir.
Mescit, pusuladır.

4–6 yaş “erken” değildir.
Tam tersine, karakterin harcının karıldığı zamandır.

O yüzden bu söz önemlidir.
O yüzden bu çıkış kıymetlidir.

Herkes bina yapar.
Herkes tabela asar.
Herkes proje anlatır.

Ama nadiren biri çıkar da şunu söyler:
“İnsan yetiştirelim.”

İşte o an,
müfredat susar.
Ezber bozulur.
Not düşülür.

Ve bazen,
bir cümle
bir kuşağı kurtarır.

RAKAM KONUŞUR, BAHANE SUSAR

Türkiye genelinde 664 bin yeni üye.
Malatya’nın payı yüzde 1,6.

Bir saniye.

Malatya’nın Türkiye nüfusundaki payı yüzde 1 bile değil.
Yani binde onluk şehir,
binde onluk olması gereken yerde
binde on altı üretmiş.

Bu başarı mı?
Evet.
Net.

Çünkü siyaset matematikle ölçülür,
niyetle değil.

Şimdi şartlara bakalım.

Büyükşehir mi destek oldu?
Hayır.

Sami Er mi omuz verdi?
Aksine mesafeli.

Yeşilyurt mu sahaya indi?
İlhan Geçit ortalarda yok.

Bayram Taşkın mı?
Eski teşkilatçı refleksiyle “idare eder” çizgisinde.

Yani teşkilat
ne belediyeden güç aldı
ne vitrin gördü
ne imkan.

Kendi yağında
kendi ateşinde
kavruldu.

Ve buna rağmen
Türkiye ortalamasının üstünde üye yaptı.

İşte bu noktada isim konuşulur.

Ali Bakan.

Sessiz.
Gösterişsiz.
Ama rakam üreten tip.

Siyasette en tehlikeli adamdır bu:
konuşmaz
ama dosya bırakır.

O yüzden
“Ali Bakan gidiyor” diyenler
kuliste çoktu,
ama tabloda yok.

Genel Merkez baktı
nüfusa baktı
orana baktı
ve Malatya’yı kırmızı çizgide tuttu.

Çünkü siyaset duyguyla değil,
excel’le yapılır.

Ve asıl darbe:

Ali Bakan’ı göndermek isteyenler konuştu, Ali Bakan rakam yaptı.

KAR ZAMANINDA GELDİ, BELEDİYELER YİNE GEÇ KALDI

Malatya’ya kar yağdı.
Öyle destanlık değil.
Tipi, boran, kıyamet hiç değil.
Bildiğin kar.

Meteoroloji günler öncesinden söyledi.
Saatini verdi, gününü verdi, milimini bile yazdı.
Yani kar, Google’dan indirilmedi.
Yeni keşfedilmiş bir doğa olayı da değildi.

Ama ne olduysa oldu…
Kar yere düşünce herkes şaşırdı.

Arabalar kızak oldu.
Yollar buz pistine döndü.
Vatandaş direksiyon başında dua etmeye başladı.

Belediyeler mi?
Sessiz.

Sanki kar aniden karar değiştirmiş.
Sanki hava durumu belediyelere bildirilmemiş.
Sanki “kış” bu coğrafyada ilk kez yaşanıyormuş gibi.

İlkokuldayız adeta:
“Ali topu at.”
“Sami tuzu at.”

Ama Sami yok.
Tuz yok.
Top hiç yok.

Sonra klasik cümle geliyor:
“Hazırlıksız yakalandık.”

Hayır.
Hazırlıksız yakalanmadınız.
Hazırlanmadınız.

Kar görevini yaptı.
Zamanında geldi.

Belediyeler yine yapamadı.
Zamanında bile geç kaldı.

TERMOS SİYASETİ

Kar yağar.
Kamera açılır.
Termos ortaya çıkar.

Bayram Taşkın işçiye çay dağıtıyor.
Samimi mi?
Olabilir.

İyi niyet mi?
Muhtemel.

Ama siyaset tam da burada başlar:
iyi niyetin fotoğrafa dönüşüp, icraatsizliğin örtülmesi noktasında.

Çünkü bu şehir çaydan donmadı.
Bu şehir plansızlıktan kaydı.

Yollar buz tuttu.
Araçlar savruldu.
Çocuklar okula korkuyla gitti.
Şehir hazırlıksız yakalandı.

Ama fotoğraf hazırdı.

Termos var.
Turuncu montlar var.
Gülümseme var.
“Biz buradayız” algısı var.

Eksik olan ne?
Plan.
Tedbir.
Önlem.

Siyaset;
kar yağınca çay vermek değildir.
Siyaset;
kar yağmadan önce tuzu atmaktır.

Ama tuz pahalıdır.
Termos ucuzdur.

Biri zahmet ister.
Diğeri kare.

O yüzden bu fotoğraf kötüdür.
Niyetinden değil,
ürettiği algıdan.

Çünkü bugün çay dağıtan,
yarın “biz elimizden geleni yaptık” der.

Ve halk yine kayar.

Kayda geçelim:
Termos ısıtır.
Yönetim kurtarır.

Biri sosyal medyada kalır,
diğeri şehirde.

BİR KADININ EN BÜYÜK SİLAHI GÖZYAŞIDIR

Genel kurullar yapıldı.
Ama usulüne uygun yapılmadı.

Mesele bu kadar basit.
Ne darbe var, ne engelleme, ne yasak.

On beş yıldır söylenen tek şey var:
“Hukuka uygun bir genel kurul yapın.”

Yapılmadı.

Bu kez de yapılacaktı.
Ama yine çağrı eksik, yine usul sorunlu.
 İstanbul 18. Asliye Hukuk Mahkemesi “dur” dedi.
Polis keyfinden gelmedi, hukuk geldi.

Sonra kürsüye gözyaşı çıktı.

Nazife Özdemir ağladı.
Salon sustu.
Kameralar çalıştı.

İşte tam o an, sahnenin perdesini yırtan cümle geldi.
Haşim Karadağ söyledi:
“Bir kadının en büyük silahı gözyaşıdır. Bu gözyaşlarına kanmayın.”

Söz sertti.
Ama gerçeğe yakındı.

Çünkü burada kavga kongre kavgası değil.
Sandık kavgası hiç değil.

Buradaki mesele şu:
Sandık gelmeyince, duygu getiriliyor.

Oysa dernekler gözyaşıyla değil,
usulle yönetilir.

Ve usul yoksa,
ne mağduriyet işe yarar
ne de alkış.

KALEM HAKKI: GÖZÜMÜZ KABİNEDE

Ankara kulisleri kaynıyor, kabine değişecekmiş.
Peki Malatya?
Bakalım bu değişiklikte yüzü gülecek mi?

İki isim dolaşıyor kulislerde:
Öznur Çalık… Selahattin Gürkan…
Biri gelirse “nihayet”, diğeri gelirse “yeniden” denir.

Kim bilir…
Belki bu muştuyla Malatya,
uzun zamandır unuttuğu günleri hatırlar.
Biz yine de temkinliyiz:
Malatya çok bekledi,
sevinmeyi de yavaş öğrendi.

LAF EBESİ: “Demedi Deme Konteyner…”

Konteyneri işgal edenler,
Valiyi istifaya çağırıyormuş.

İyi de…
Evi olup kiraya veren,
konteyneri mesken tutanı
neden konuşmuyoruz?

Demedi deme…
İstifa çağrısı değil,
su-i istimal ifşası çözüm getirir.

Gerçek mağdur,
ancak o zaman görünür.

FİSKOS MASASI:

Malatya’da bu hafta kulisler biraz soğuk, biraz gergin…
Kar yağdı ama asıl buz, koridorlarda tuttu. Masaya gelen çok, cevap veren yok.

– Ali Bakan Gidiyor mu, Kalıyor mu?
AK Parti Malatya İl Başkanı Ali Bakan hakkında kulisler karışık. Bir kesim “görevden alınacak” diyor, bir kesim “yerine daha güçlü bir isim aranıyor” fısıldıyor. Net olan şu: Bu söylentiler şehirde merakı iyice artırmış durumda.

– Üniversitelerde Kar Tatili Karmaşası!
Kar yağdı, tatil karıştı. Turgut Özal Üniversitesi tatil ilan etti, İnönü Üniversitesi derslere devam etti. Öğrenciler şaşkın, akademisyenler tepkili. Rektörlerin farklı tutumu kulislerde eleştiriliyor.

– Kar Mesaisi Sınıfta Kaldı!
Bu hafta Malatya buz pistine döndü. Kazalar arttı, yollar kapandı, önlemler yetersiz kaldı. “Kar sürpriz oldu” diyenlere vatandaşın cevabı hazır: “Kış her sene sürpriz mi?”

– Deprem Davalarında Hayal Kırıklığı!
Depremde yıkılan binalarla ilgili davalar sona yaklaşıyor ama kulislerde memnuniyet yok. Yakınlarını kaybedenler “adalet yerini bulmadı” diyor. Sorumluların yeterince hesap vermediği fısıltısı masadan kalkmıyor.

– Ulaşıma Zam, Tepki Büyük!
Toplu taşıma zamları herkesin dilinde. Tam bilet 25 TL, öğrenci 15 TL olmuş. Özellikle öğrenciler tepkili. “Yol kısa, yük ağır” yorumu şehirde dolaşıyor.

Fiskos Masası notunu aldı…
Malatya’da bazen kar erir,
ama kulislerdeki soğuk uzun sürer.

Selam ve dua ile
Fiemanillah