Anadolu irfanı ile yetişmiş, bozulmamış, kendisi kalmış hasbi, samimi bir genç; SİNAN BUDAK

Daha Otuz beşindeydi.
Vefat haberini duyar duymaz beni bin kilometre uzaklıkta bulunduğum İstanbul'dan Darende'nin Ayvalı ilçesindeki cenaze namazına katılmaya sevk eden onun saf, samimi, içten tavırları ve üç yıldır her aradığında dilinden düşürmediği, "Babam, canım babam! Özür dilerim, inşallah rahatsız etmedim değil mi..?" cümleleri, sonra geçen yıl Aralık ayında onca uzak mesafeden Sakarya’da beni ziyarete gelmesiydi. 
Varlıklı ya da makam sahibi biri değildi. 
Bir aşirete mensup da değildi. 
Lakin temiz, sıcak bir kalbi, aslan gibi bir yüreği vardı.
Malatya'da Darende'de çok sayıda varlıklı, makam/mevki  sahibi dostlarım, arkadaşlarım var. Fakat-Allah geçinden versin- vefat etseler bin km mesafeden onların cenaze namazlarına gider miyim, sanmıyorum. Elbette üzülürdüm ama yakınlarına telefonla taziyede bulunurdum her halde.
İşte Sinan, bu denli yer etmişti kalbimde…
…. 
Bana babam diye hitap ederdi. Önceleri yadırgamış, ‘benim çocuklarım var’, diyerek karşı çıkmıştım. 
Daha sonra onun samimiyeti beni bu hitaba rıza gösterir hale getirmişti. 
Benimle dört yıl kadar önce facebook vasıtası ile tanışmıştı. 
Paylaşımlarıma yaptığı yorumlar zamanla onu kesmemiş depremden sonra her nasılsa telefon numaramı almayı başarmıştı. Öyle ki her gün yazmak hatta aramak istiyordu. Buna izin vermem mümkün değildi. Neyse sonunda haftada bir- iki kez (Salı-Cuma günleri) aramasına rıza göstermiştim. 
Her cuma namazından sonra arar--sınır koymasam saatlerce- konuşur, yaşadığı günlük, haftalık olayları kendine has şivesi ile bir solukta anlatırdı. 
Sadece 35 yaşındaki bu temiz kalpli, saf gariban gencin vefatını duyar duymaz cenazesine katılma isteğimi  seküler/dünyevi mantık ve nedenlerle anlatmak imkânsız. 
Bir iç sesi, adeta şok etkisi yapan acı haberi duyar duymaz bana "gitmelisin!" dedi. Kendimi manen bu görevi yapmaya mesul hissediyordum. 
Bende bir hakkı, alacağı mı vardı, hayır! 
Fakat içimdeki ses, bu cenaze namazına katılmam gerektiğini söylüyordu. 
O sese kulak vererek, kuzenim Nejdet Bey ile birlikte Darende'ye giderek görevimizi yerine getirdik. Allah kabul eylesin.
Kendisi annesiyle birlikte yaşar. Darende'de Belediye Ekmek Fabrikasında çalışır. Ayvalı Mahallesinde bulunan babadan kalma kayısı bahçesi ile ilgilenirdi.
Sosyal medyada aktif olarak bulunur. Her her yaş ve düşünceden insanlarla kurduğu menfaatsiz samimi ilişkilerle çevresinde tanınan sevilen bir gençti. 
İkinci bir yüzü olmayan dürüst, hasbi, dobra, mert biriydi.
Çocukta Darende’de, Ayvalı’da Hulusi Efendi ve Emin Efendi (Boyraz)’nin manevi ikliminden kaynaklı olduğunu sandığım bir saflık vardı. Bütün konuşmalarımızda bunun üzerine naçizane mütevazı ilaveler yapmaya gayret ederdim ki, son görüşmelerimizin birinde de Kadir Gecesi’nde yaptığı ibadetleri müjde verir gibi anlatmış, beni ziyadesi ile sevindirmişti.
Rabbim rahmet eylesin.
..... 
Bazen kelimeler gerçekten yetersiz kalıyor.
Onu anlatmaya, içimde bıraktığı izi tarif etmeye yetmiyor…
Mekânın cennet olsun güzel çocuk.
Kabrin nurla dolsun.
Başta annen olmak üzere kardeşlerine (cenazede tanıştığım) eniştene ailene, yakınlarına ve sevenlerine başsağlığı ve sabır diliyorum. 
Dualarım seninle evladım. 
..... 
Üzüldüğüm, "amcam" diyerek hemen her hafta arayıp halini hatırını sorduğu 20 kadar kişiden - il dışında olup, hasta ve mazereti olanları anlamak mümkün- Fakat Malatya'da yaşayanlardan hiç birini cenaze namazında görememek oldu.
Umarım bir kısmı da olsa gelmişler, ben görememişimdir. 
…..
Kaç yaşında olursa olsun,  'zamansız' deriz her ölüme.. 
Gerek defin esnasında gerekse taziye yerinde Sinan için de 'zamansız ve erken ' diye yorum yapanlar çoktu. Bütünüyle haksız değillerdi. 
Fakat gerçekte tüm ölümler hayatın asıl sahibine göre tam vaktindedir. 
O takdir buyurmuşsa mümine Allaha zaman hatırlatması yapmak yakışmaz.
Emrine ancak boyun eğilir, teslim olunur.
Annesi Fatma Ablanın o acılı halinde iken bana dediği gibi; “ Allah verdi, Allah aldı.”
Şükür ki Allah var. 
O varsa her şey var.
Şükür ki ölüm yokluk değil!
Hiçlik değil!
İdam değil!
Dağılmak değil!
Ebedi ayrılık değil!
Zahiren ayrılma, çürüme gibi görünse de gerçekte yeniden doğmak için bir hazırlık, bir geçiş kapısı,
Bir terhis, bir mekân değişikliği,
Montaigne'nin dediği gibi;
Ölüm, başka bir yaşamın kaynağıdır. 
Yine Bayezid-i Bestami'nin dediği gibi:
"Her kalbin çarpıntısı, kendi ecelinin ayak sesiydi" Fakat layıkıyla okuyup anlayamadık 
Toprağa düşerek zahiren çürüyen tohumları unutmayıp baharda yeniden dirilten Allah, insan gibi kâinat çapında büyük iyilikleri ve cinayetleri bulunan bir varlığı bir daha kalkmamak üzere yatırır mı hiç? 
Evet, bu büyük gerçeği de kâmilen göremedik, okuyamadık.
Selam olsun,
Bizden evvel gidenlere ve ölümü doğru okuyanlara
Vee ibret alıp sonrası için hazırlık yapanlara..
Selam olsun, gencecik evladının ölümünü teslimiyetle karşılayan Anadolu’nun Fatma annelerine... Rabbim Sinan’la cennetinde buluştursun.

Not: Darende’de olduğum süre içerisinde ilgisini esirgemeyen Malatya Büyükşehir Belediyesinde uzun yıllar birlikte çalıştığımız Darende Belediye Başkanı Alican Bozkurt ve daire başkanı İsmail Nacar’a teşekkür ediyorum.