AK Parti’de bayrak indi, Malatya’da kurtlar ulumaya başladı

AK Parti’de il başkanlıklarında bayrak değişti.
Net konuşalım.

Çanakkale, Elazığ, Niğde, Tunceli, Bitlis, Muğla, Adıyaman ve Ordu.
Sekiz il.
Sekiz il başkanı.

Ne olduysa ondan sonra oldu.

Malatya’da bir anda kulisler çoğaldı.
Fısıltılar arttı.
“Demek ki sıra bize geliyor” cümlesi,
STK odalarından WhatsApp gruplarına kadar dolaştırılmaya başlandı.

Sebep hazırdı.
Milletvekilleri uyumsuzmuş.
Belediyeler isteneni veremiyormuş.
Büyükşehir yavaşmış.

E peki suç kimde?
Tabii ki AK Parti Malatya İl Başkanı Ali Bakan’da.

Çünkü siyasette kural basittir:
Yapamıyorsan, yukarıyı suçla.
Tutmadıysa, il başkanını hedefe koy.

Bu oyunun sahadaki isimleri de yabancı değil.
Yeşilyurt İlçe Başkanı Ramazan Yaylacı.
Battalgazi İlçe Başkanı Basri Kahveci.

Biri kulis kuruyor.
Biri İstanbul hattını yokluyor.
Arada “değişim olacak” balonu şişiriliyor.

Bir de vitrine konan süs var.
“Genç olsun” denilerek dolaşıma sokulan Enis Aydoğan söylentisi.

Ortada Ankara’dan gelen bir karar yok.
Merkezden tek bir işaret yok.
Ama Malatya’da pusu çok.

Çünkü bazıları için siyaset, hizmet yarışı değil.
Bekleme oyunu.

Av yok.
Ama kurt gibi bekleyenler var.

AK Parti’de sekiz ilde değişim oldu diye,
Malatya’da koltuk sallanmaz.
Sallanıyormuş gibi gösterilir.

Bu da siyasetin en eski numarasıdır:
Başarısızlık yukarı atılır,
hesap aşağıdan kesilir.

Şimdi mesele şu:
Ali Bakan mı ayakta kalacak,
yoksa pusuya yatanlar mı yorulacak?

Cevabı zaman verir.
Ama şurası net:
Bu iş, bayrak değişimi değil.
Bu iş, kurtların erken uluması.

SÖZ ANKARA'DA VERİLDİ

Malatya’da TSO konuşuluyor sanan yanılır.
Asıl konuşulan siyaset.

TSO Başkanı Oğuzhan Ata Sadıkoğlu yeniden aday.
Ama bu bir “meslek örgütü” meselesi değil.
Bu, açık bir siyasi rota.

Planın ilk ayağı Malatya’da,
ikinci ayağı Ankara’da kuruldu.

CHP Malatya Milletvekili Veli Ağbaba,
bu rota için yalnız hareket etmiyor.
İddia o ki,
CHP Genel Başkanı Özgür Özel,
Oğuzhan Ata Sadıkoğlu’nun önünün açılması konusunda
Veli Ağbaba’ya söz verdi.

Yani mesele kulis değil.
Mesele niyet.

Formül basit
TSO Sadıkoğlu’nda kalsın
TSO’nun günlük yükü Basri İlhan’a devredilsin
Sadıkoğlu ise vitrinde dursun
ilk fırsatta siyasete yürüsün

Hangi parti?
Orası esnek.

Malatya AK Parti’nin kalesi denir
ama kale içerden boşaltılırsa
dışardan kuşatmaya gerek kalmaz.

AK Parti cephesinde performans düşüklüğü
CHP cephesinde iştah kabartıyor
Sadıkoğlu bu boşluğu görüyor

İdeolojiyle değil, rakamla bakıyor

Ve Malatya’da artık soru şu:
Sandık gelince kim kazanır değil,
sandık gelmeden kim yer değiştirir…

714 DÜKKÂNLA SANAYİ Mİ OLUR?

Malatya’da sanayi meselesi rakamla konuşur.
Duyguyla değil, hamasetle hiç değil.

Gerçek tablo şu:
Bu şehirde sanayinin ihtiyacı 3300–3400 dükkân.
Devletin yaptığı ne kadar?
714.

Evet, tam 714.

Normal şartlarda bu 714 dükkân, 250–350 metrekarelik planlanmıştı.
Ama ikiye bölündü.
120 metrekareye düşürüldü.
Yani dükkân var ama sanayi yok.

Devamı gelecekti.
714’ten sonra 2300 dönümlük alan daha sanayiye açılacaktı.
Arazi tahsis edildi.
Dosya hazırdı.
Ama sonra…
O dosya bir yerlerde beklemeye alındı.

Bugün ne oldu?
Valilik eski sanayiyi taşımak istiyor.
Taşınacak esnaf sayısı 2300–2400.
Elde ne var?
714 dükkân.

Basit matematik:
714 çıktı,
1700’den fazla sanayici ortada kaldı.

Bir de Özsan Sanayi Sitesi var.
980 dükkân ağır hasarlı.
Onlar da sırada.

Toplam tabloyu topla:
3300 sanayici
714 dükkân
Gerisi…
Muallak.

Konut yapıldı mı?
Hem de bol bol.
Ama sanayi?
Orası sessiz.

Konut anahtarla açılır.
Sanayi ekmekle döner.
Sen anahtarı çoğaltıp ekmeği azaltırsan,
şehir büyür ama yaşamaz.

Bugün Malatya’nın problemi sanayi sitesi yokluğu değil.
Bugün problem şu:
714 dükkânla 3400 kişilik sanayi idare edilmeye çalışılıyor.

Bu bir plan değil.
Bu, plan varmış gibi yapma hâli.

Ve kimse çıkıp sormuyor:
“Bu 1700 sanayici nereye gidecek?”

Çünkü o sorunun cevabı yok.

KAYISIYI PAZARDA BOĞUP MERKEZDE YAŞATAMAMAK

Eski Şire Pazarı yıkıktı, döküktü, hijyen falan zaten yoktu.
Ama bazıları buranın kalmasını istedi.
Neden?
Kayısıyı orada tutmak için.

Sonra ne oldu?
Rezerv alan kaldırıldı.
Dünya Kayısı Ticaret Merkezi yalnız bırakıldı.
Kayısı iki merkeze bölündü.
Ticaret yönünü kaybetti.

İşte sorun tam burada başladı.

Bir şehir, kendi markasını ikiye bölerse
ikisini de zayıflatır.

Mimarlar Odası’nın önerdiği proje bu yüzden kıymetli.
Çünkü diyor ki:
“Burayı kayısının rakibi yapmayalım.”

Wedding Center fikri aslında bir düğün meselesi değil,
istikamet meselesi.

Kayısıyı pazarda tutmak yerine
asıl merkezine yönlendirmek.

İki kayısı pazarı olmaz.
Biri vitrin olur,
diğeri gölge.

Bu proje,
Şire Pazarı’nı kayısının rakibi olmaktan çıkarıyor,
Dünya Kayısı Ticaret Merkezi’nin yolunu açıyor.

Yani ilk kez biri
kayısıya sloganla değil,
akıl ile yaklaşıyor.

Belki de bu kez
kayısıyı siyaset değil,
plan kurtaracak.

BİR AVUÇ KAR, BİR KAMYON BECERİKSİZLİK

Malatya’ya kar mı yağdı?
Yok canım… Serpiştirildi.
Ama yetti.
Arabalar kızak oldu, direksiyonlar dua kitabına döndü.

Bir avuç kar,
bir şehir dolusu panik.

Sürücüler “Buz Devri”ni yaşadı,
öğrenciler sabahın köründe hayatta kalma oyunu oynadı.
Okullar tatil mi?
Estağfurullah…
Bilgi önemli, can teferruat.

Peki belediyeler?
Malatya Büyükşehir? Yok.
Yeşilyurt? O da yok.
Battalgazi? O da izinde.

Ne tuz var,
ne kürek,
ne plan,
ne refleks.

Sanki kar yağmadı da
vatandaş uydurdu.

Kış, belediyeleri gafil avladı denir ya…
Burada kış yok,
av yok,
sadece gaflet var.

Bir şehir düşünün;
kar az,
hazırlık sıfır.

Demek ki mesele kar değil.
Mesele,
kar yağınca donan asfalt değil,
yağmur duasına çıkan idare anlayışı.

Az karla bu hale gelen bir şehir,
çok karda ne yapar,
onu düşünmek bile tehlikeli.

Hasılı…
Kar yağmadı.
Yönetim çözüldü.

KALEM HAKKI: DUA VAR, TATİL YOK

Eskiden kar yağardı, okullar tatil olurdu.
Hatta kar ihtimali olurdu, yine tatil olurdu.
Öğrenciler dua ederdi… dualar kabul olurdu.

Şimdi kar yağıyor, yollar buz…
Ama tatil yok.

Anlaşılan yeni valimiz bu işte biraz katı.
Adı da manidar: Seddar Yavuz.
Biz yine de çocuklar adına dua edelim:
“Ya Seddâr…”
Belki karı örter ama tatili örtmez.

LAF EBESİ: “Demedi Deme Rezerv…”

Evin vardı: 150 metrekare.
Rezerv alan oldu.
Geri dönüş: 75 metrekare.

Peki kalan 75 nerede?
Ev küçüldü, borç büyüdü.

Vatandaş hem evinden oldu,
hem metrekareden,
üstüne bir de devlete borçlandı.

Demedi deme…
Bu hesap dönüşüm değil,
ucubelik.

FİSKOS MASASI:

Malatya’da bu hafta kulisler sessiz değil…
Bir yerde kapılar açık kalmış, bir yerde faturalar kabarmış, bir yerde de sabırlar taşmış.
Masaya gelenler çok, gidenler daha fazla…

– Sultansuyu’nda Atlar Kaçtı, Soru Çok!
Akçadağ’daki Sultansuyu Tarım İşletmesi’nde 19 safkan at ahırlardan kaçmış, 6’sı yollarda telef olmuş. Şehirde herkes aynı soruyu soruyor: “Bu atlar kapıyı açıp kendi mi çıktı?”
Kameraların olmadığı, yıllar önce benzer olay yaşandığı halde önlem alınmadığı konuşuluyor. İhmal mi, yoksa başka bir şey mi… Masada bu soru dönüp duruyor.

– Konteyner Kentte Lüks Araç Fısıltısı!
Deprem konutları teslim edildi ama konteyner meselesi kapanmadı. Konteyner kentlerin önünde lüks araçların park ettiği iddiası kulaktan kulağa yayılıyor.
Bir yandan “evi çıkanlar hâlâ burada” deniyor, diğer yandan tahliyeyi hızlandırmak için yaşam alanlarının daraltıldığı konuşuluyor. Kim hak sahibi, kim değil; masada netlik yok.

– TOKİ’de Ev Var, Fatura Daha Büyük!
Yeni yuvalarına giren depremzedelerin sevinci kısa sürmüş. Doğalgaz ve sıcak su faturalarının bazı yerlerde kira bedelini geçtiği konuşuluyor.
Vatandaşın cümlesi net: “Ev bizim ama biz faturanın kiracısıyız.” Bu sitem masadan düşmüyor.

– Valinin Adı Caddeye mi Yazılıyor?
Yeniden imar sürecindeki çalışmalardan memnun olan bir kesim, Seddar Yavuz’un adının bir caddeye verilmesini istiyormuş.
Bu talep şimdilik fısıltı halinde ama kulislerde “yüksek sesle dile getirilirse şaşırmayın” diyenler var.

Fiskos Masası notunu aldı…
Çünkü Malatya’da bazı sorular yüksek sesle sorulmaz, cevaplar da resmî açıklamalarda bulunmaz.

Selam ve dua ile
Fiemanillah