Asfaltsız Şehirde Uluslararası Yarı Maraton!..

Hiç şüphesiz uluslararası yapılan her türlü etkinlik şehrin tanıtımı ve kalkınması açısından çok önemlidir.

Yapılmasına karar verilmiş ve iptal edilmeyecek bir etkinlik öncesi olumsuz şeyler yazılsaydı, henüz ortada gerçekleşmiş bir organizasyon yokken, yapılan eleştirilerin abartılı olduğu söylenebilirdi. Etkinlikten sonra ortaya çıkan eksikleri görüp yazmak daha uygundu.

Şimdi ise ortaya çıkan tabloya bakarak eleştirilerimi daha net ifade edebilirim.

Malatya’da düzenlenen Uluslararası Arslantepe Yarı Maratonu’nun da şehrin tanıtımına katkı sunduğunu inkâr etmek doğru olmaz. Deprem sonrası insanların yeniden sosyal hayata dönmesi, Malatya’nın ulusal ve uluslararası organizasyonlarla anılması elbette kıymetlidir. Bu tür etkinliklerin geliştirilerek devam etmesi de önemlidir.

Ancak mesele sadece organizasyon yapmak değildir. Asıl mesele, şehrin mevcut şartlarının böyle bir organizasyona hazır olup olmadığı ve halkın bu etkinliği gerçekten sahiplenip sahiplenmediğidir.

Ben bugün Malatya’nın mevcut altyapısıyla böyle bir organizasyonun doğru zamanda yapıldığı kanaatinde değilim. Çünkü hâlâ ana arterleri tam anlamıyla rahatlamamış, alternatif güzergâhları oluşmamış, şehir merkezi toparlanamamış bir Malatya’dan söz ediyoruz.

İnsanların çarşıya ulaşmakta zorlandığı, günlük hayatın hâlâ deprem sonrası düzenini aradığı bir dönemde, maratonla ilgisi olmayan binlerce vatandaşı saatlerce trafik çilesinin içinde bırakmak, yollarını kapatmak, halk nezdinde doğal olarak tepki oluşturur.

Şehrin tanıtımı yapılırken halkın gündelik hayatı göz ardı edilmemelidir. Halkın kendisi daha depremin yaralarını saramamışken, belediye sokaklara asfalt dökmemişken, mevcut yollar zaten ihtiyacı karşılamazken, bunun üzerine vatandaşın yükünü daha da artırmak, faydadan çok tepki üretir.

Çünkü vatandaşın sabrı zorlandığında organizasyonun pozitif etkisi gölgelenir. Halkın benimsemediği bir tanıtım çalışması, beklenen sosyal karşılığı üretmez.

Ben belediye yönetiminde olsaydım bu organizasyonu en az bir yıl ertelerdim. Önce şehrin yollarını, ana ve yan arterlerini, ulaşım altyapısını rahatlatır; ardından çok daha güçlü, çok daha profesyonel ve halkın destek verdiği bir organizasyon gerçekleştirirdim.

Sonra organizasyona katılanları, uluslararası kimlikleri, kameraları alır, bu şehri gezdirir, depremden sonra neler yapıldığını, nereden nereye gelindiğini ve hükümetin asrın felaketinden nasıl başarılı çıktığını bir bir anlatırdım.

Bugün bazı yerel yönetim anlayışlarında büyük organizasyonların, şehirdeki eksiklikleri perdeleyeceği düşünülüyor olabilir.
Ulusal ya da uluslararası bir etkinlik yapıldığında, sanki yönetimsel problemler görünmez olacak sanılıyor.

Oysa halk görüyor, yaşıyor ve unutmuyor. Halkın vicdanı yapılan hizmeti de, hatayı da kaydediyor. Sonunda sandık bu milletin önüne konuluyor.

Bugün Malatya’nın henüz reklama değil, planlı toparlanmaya, sağlam altyapıya ve vatandaşın günlük hayatını kolaylaştıran gerçek hizmetlere ihtiyacı vardır. Günübirlik, vitrinlik haberlere, faydası zararını karşılamayacak etkinliklere ihtiyacı yoktur.

Millet konteyner kentleri terk ederken, yeni mahallelere, yeni komşuluklara gidiyor. Tedirgin ve temkinli. Üzüntü ve sevinç bir arada. Bu insanların tereddütlerini gideren, onlara güven verecek işler yapılmalı, söylemlerde bulunulmalı.

Bugün dünyanın en büyük maraton koşusunu da Malatya’da düzenleseniz, birkaç tuzu kuru dışında kimin umurunda!

Umarım bu şehir eski günlerine kavuşuncaya kadar yapılacak etkinliklerin zaman ve zemini tekrar tekrar gözden geçirilir.

Fî Emanillah

Ebuzer AYDIN

“Ey Kalemim! Bir Gün Doğru Bildiklerini Yazmazsan Kolumla Beraber Kırar Atarım Seni”