Malatya Büyükşehir Belediyesi’ne Kayyım Atandı!

Cumhurbaşkanı geldi…
Vali konuştu.

Bakanlar geldi…
Vali açıkladı.

Murat Kurum geldi…
Vali muhatap oldu.

Belediye başkanı?
Sami Er.

Tek cümlesi var:
“TOKİ’de çalışan bir arkadaşınız.”

Koca şehrin başkanı…
Ama tek unvanı “arkadaşınız.”
Koca belediye…
Ama tek makamı “emanetçi.”

Çünkü sahne Seddar Yavuz’un.
Mikrofon onda.
Yetki onda.
İnisiyatif onda.

Resmî kayyım yok.
Ama soft kayyım var.

Ankara’da atama yok.
Ama Malatya’da fiilî kayyım var.

Protokolde bypass edilen başkan,
Kulislerde azarlanan başkan,
Meydanlarda susturulan başkan…

Tabelada belediye, sahnede valilik.
Koltukta başkan, direksiyonda vali.

Ve Malatya görüyor ki…
Büyükşehir Belediyesi artık bir belediye değil,
Bir valilik şubesi.

Sami Er başkan değil…
Sami Er, soft kayyımın süsü.

Rüzgâr Tersine Döndü

31 Mart 2024…
Sami Er: 190 bin oy, %48,97.
Veli Ağbaba: 145 bin oy, %37,33.

CHP, yıllardır Malatya’da görmediği oyu aldı.
Peki neden?
Çünkü DEM desteğini verdi.
Çünkü PKK henüz silah bırakmamıştı.
Çünkü rüzgâr hâlâ esiyordu.

Ama rüzgâr gibidir…
Bir gün eser, bir gün diner.
Ve Malatya’da estiği yerden değil, tam tersinden esmeyi seçti.

Bugün tablo başka.
PKK silahı bıraktı.
DEM, AK Parti’ye yanaştı.
CHP’nin içi darmadağın.
Özgür Özel sahneden çekiliyor, Kemal Kılıçdaroğlu geri dönüyor.
Ve Ağbaba’nın üzerine çizik atılıyor.

Bir zamanlar “Malatya’nın sesi” diye pazarlanan isim…
Şimdi Malatya’da kendi sesini bile duyamıyor.

Çünkü siyaseti yanlış okudu.
Çünkü sırtını yanlış yere dayadı.
Çünkü gençlerin önünü tıkarken, kendi yolunu da kapattı.

Artık Malatya’da Ağbaba yok.
Ne bir rüzgâr, ne bir fırtına…
Sadece külleri savrulmuş bir hatıra var.
Sadece sessizliğin duvara çarpan boş yankısı var.

Boyun Kadar Değil, Sanayin Kadar Konuş!

Kasım Özkan’ın çizgisi hâlâ aklımda…
Bir fabrika bacasından kafasını uzatmış fabrikatör.
Aşağıdan bir büfeci sesleniyor:
“Boyun kadar değil, oyun kadar konuş!”

Sandıkta doğru…
Herkesin bir oyu var.
Ama memlekette herkesin yükü aynı değil.
Biri bin kişiye ekmek kapısı açıyor.
Öteki kendi tezgâhında anca karnını doyuruyor.

Ve işte mesele bu!
Oğuzhan Ata Sadıkoğlu…
Malatya TSO Başkanı.
Ama hâlâ büfecinin mantığıyla hareket ediyor.
Oy hesabı yapıyor, sanayi hesabı yapmıyor.
Lokantada, berberde, kafede boy gösteriyor…
Ama fabrikada hiç yok!

Bak İç Anadolu’ya!
– Konya: ASELSAN Konya kurulmuş, yüzlerce yan sanayi kümelenmiş, ihracat 4 milyar dolara dayanmış.
– Kayseri: Batarya fabrikaları yükseliyor, enerji yatırımlarıyla ihracat patlıyor.
– Eskişehir: Uçak motoru üretiyor, dünya devleriyle rekabet ediyor.
– Kırıkkale: Mühimmat fabrikaları yeniden ayağa kalkıyor.
– Sivas: Çelik işliyor, raydan silaha kadar stratejik üretim yapıyor.

Peki Malatya?
Organize Sanayi can çekişiyor.
Tekstilciler göçmen kuşu gibi Malatya’yı terk ediyor.
Savunma sanayi, enerji, makine…
Hiçbirinde adımız yok.

Ve TSO Başkanı ne yapıyor?
Sanayiciyle toplantısı yok.
Fabrikada fotoğrafı yok.
Ama büfeciyle, kahveciyle, berberle pozları çok.
TSO değil, sanki Esnaf Lokali!

Oğuzhan Bey…
Malatya’nın ekonomisi çöküyor, sen hâlâ büfecinin oy hesabında boğuluyorsun.
Unutma: Konya’nın fabrikatörü ülkenin geleceğini inşa ediyor.
Senin TSO’n ise Malatya’nın geleceğini imha ediyor.

Ve tarih seni tek cümleyle anacak:
“Konya savunma sanayinde yükselirken, Malatya Oğuzhan Ata Sadıkoğlu sayesinde sadece tabelada kaldı.”

Dünyanın Karaciğer Başkenti: Malatya

Malatya…
Deprem gördü, don gördü, susuz kaldı.
Ama bir mucize var ki…
İnönü Üniversitesi Turgut Özal Tıp Merkezi Karaciğer Enstitüsü.

Bugün geldiğimiz noktada 4 binin üzerinde karaciğer nakli yapılmış.
Sadece geçenlerde gerçekleştirilen 180. çapraz nakil bile başlı başına bir tarih.
Bu toprakların adı artık sadece kayısıyla değil, tıbbın zirvesiyle anılıyor.

Başında Prof. Dr. Sezai Yılmaz var.
Adını tarihe altın harflerle yazdıran bir hekim.
Bir bilim insanı.
Bir öncü.
Arkasında, gece gündüz emek veren bir ekiple.

Ve düşünün…
Dünyada en çok karaciğer nakli yapılan merkez Malatya.
Evet, yanlış duymadınız, Malatya!
Şehirde her şey ters gidebilir, siyaset çürüyebilir, belediye susuz kalabilir…
Ama bilim, dimdik ayakta duruyor.

Bazen bir ameliyat bir milleti onurlandırır.
Bazen bir başarı bir şehrin kaderini değiştirir.
Karaciğer Enstitüsü işte tam da böyle bir destan yazıyor.

Tarihe not düşün:
Malatya, artık yalnızca kayısının değil, insanlığa umut olan bilimin de başkenti.

Kalem Hakkı: Kod Adı Başkan
Eskiden bankayı arardık, hesap numaramızı söylerdik. Onlar da “aa 123456 arıyor” derdi. Ne vardı bunda? İşimiz hızlı görülürdü. Numara, hafıza kolaylığıydı. Şimdi Malatya’da da öyle… “8-5 Bayram” denince Battalgazi Başkanı, “223 Sami” denince Büyükşehir akla geliyor. Kodlama bu. İnsanlar unutmamak için rakam koyuyor. Eğer rakam sana dokunuyorsa, demek ki hafızalarda o rakamla kalmışsın. Yani mesele numarada değil, sende.

LAF EBESİ: “Kayıp Zamanın Sahibi”

Sami Er her fırsatta söylüyor:
“Depremden sonra Malatya bir buçuk yıl kaybetti.”

Doğru…
Ama eksik!

Çünkü 31 Mart 2024’te seçildi.
Bugün 15 Eylül 2025.
Geçen süre? Bir yıl, beş buçuk ay.

Yani o kayıp yıl,
tam da Sami Er’in başkanlık defterinde yazıyor.

Vatandaş soruyor şimdi:
Malatya depremle yıkıldı…
Ama Sami Er’le kayboldu.

FİSKOS MASASI

Malatya’da bu hafta fısıltılar yine koridorlardan sokaklara sızıyor… Herkes başka bir şey konuşuyor, ama kulaklar aynı dedikoduda birleşiyor!

– Emniyet Müdürü Değişti, Sırada Kim Var?
Malatya Emniyet Müdürü’nün değişmesinin ardından kulisler kaynamaya başlamış. “İki kritik kurumda daha atama yolda” fısıltısı dolaşıyor. Yeni gelecek isimlerin şehrin dengelerini nasıl etkileyeceği çok konuşuluyor.

– Turgut Özal Üniversitesi’nde Rektörlük Kulisleri!
Üniversitede yeni dönem için adaylar ortaya çıkmaya başlamış. Kulislerde mevcut rektör Prof. Dr. Recep Bentli’nin koltuğunun sallandığı konuşuluyor. Ankara’dan destek arayan gruplar ve lobi faaliyetleri şimdiden devreye girmiş.

– Arazi Takası Skandalı Bitmiyor!
Yeşilyurt ilçesi’ndeki tartışmalı arazi takası hâlâ gündemde. Mezarlık karşısındaki dükkânlarla Ege’deki değerli arsaların değiş tokuşu, “kazanan kim, kaybeden kim?” sorusunu büyütüyor. Zarar raporlarının yargıya taşındığı söylense de, bazı isimler hâlâ sessiz.

– Zabıta ile Esnaf Arasında Taşlı Gerilim!
Şehir merkezinde bir zabıta aracına taş atıldığı ve memurların yaralandığı iddiası büyük yankı uyandırmış. Esnafın tepkisi “yetki nerede başlıyor, nerede bitiyor?” sorusunu gündeme taşımış. Kimi zabıtayı suçluyor, kimi esnafı savunuyor. Kamuoyu hâlâ net bir cevap bekliyor.

– Bilgi Akışı Kopuk, Güven Sarsılıyor!
Son günlerde belediyelerde ve kamu kurumlarında bilgi akışının aksadığı konuşuluyor. Bazı kararların ilgililere ulaşmadan uygulanması, bazılarınınsa çarpıtılarak servis edilmesi, güveni ciddi şekilde zedelemiş. “Kurumsal ahenk bozuldu” yorumları artıyor.

Fiskos Masası yine fısıldadı…
Çünkü Malatya’da en önemli mesele, yüksek sesle değil, kısık sesle konuşuluyor.

Selam ve dua ile
Fiemanillah