Bu Şehir Kime Hazırlanıyor?

Malatya’da 65.000 ev yıkıldı.
Üstüne 35.000 kaçak yapı türedi.
Toplam ihtiyaç?
Taş çatlasa 30.000 konut.

Ama gel gör ki…
Bugün Malatya’da yapılan konut sayısı 150.000’i bulmuş
durumda.

Yani bu şehirde ihtiyaçtan 120.000 fazla ev var.

Evet, yanlış okumadınız.
Yüz yirmi bin.
Bir Malatya daha.

Deprem yıktı…
TOKİ fazlasıyla yaptı…
Peki bu evlerde kim yaşayacak?

Malatyalı mı?
Dışarıdan gelecek yeni bir nüfus mu?
Yoksa birileri Malatya’nın geleceğini bizim haberimiz olmadan mı
çiziyor?

Bilemem…
Ama tablo şöyle:

– 65 bin yıkım
– 35 bin kaçak
– 104 bin TOKİ
– 11 bin yerinden dönüşüm
– Toplam 150 bin yeni ev

İhtiyaç 30 bin…
Aradaki fark: 120 bin

Benim aklıma geleni söyleyeyim:
Bu kadar fazla ev,
bu kadar az nüfus için yapılmaz.

Bir şehrin demografisi böyle “yanlışlıkla” değişmez.
Bu kadar büyük rakamlar tesadüf olmaz.
Bu kadar fazla konut,
“yanlış hesap” diye geçiştirilemez.

Ben böyle düşünüyorum.
Peki siz ne düşünüyorsunuz?

Malatyalı için mi yapılıyor bu şehir?
Yoksa Malatya’nın yerine
başka bir Malatya mı kuruluyor?

KAYISIYI BİZ YETİŞTİRİYORUZ, SAHİBİ BAŞKASI ÇIKIYOR

Malatya’da şartlar yerini buldu mu…
700 bin ton yaş kayısı çıkar.
Kurutursun, 160 bin tonluk altın olur.
Dünya üretiminin yüzde doksanı tek bir şehrin avucunda durur.

Bir de Baskil var…
Onlarınki şekerlemelik garnitür.
En iyi sezonda 10 bin ton.
Yani Malatya’nın kenarında duran küçük bir zeytin tabağı kadar.

Ama ne hikmetse…
Kayısının markası Malatya,
pazarı Malatya,
ihracatı Malatya,
coğrafi hafızası Malatya…
Fakat çıkıp “Kayısı Baskil’indir!” diyeni alkışlıyorlar.

Bu cümle,
somonu Norveç’ten alıp
“Balık bizim denizden çıktı!” demek kadar absürt.
Kuru fasulyeyi Antep baklavasına benzetmek kadar komik.

Çünkü kayısı sadece meyve değil,
bu şehrin tapu senedi.
Toprağın kirecinden, güneşin sertliğinden, ovanın nefesinden
yapılmış bir imza.
Coğrafî işaret dediğin şey de zaten budur:
Ürünün karakteriyle toprağın karakteri aynı hanede yazılı olacak.

Malatya kayısının nüfus kâğıdı burada.
Baskil’inki…
Ancak ikametgâh fotokopisi.

Asıl mesele şu:
Dünya pazarında Malatya’nın sırtından yükselenler,
Malatya’nın adını kullanarak kayısı satanlar,
Malatyalı yüzünden para kazananlar…
Kayısıya sahip çıkıyor.
Malatya’nın vekilleri çıkamıyor.

Özet mi?
Kayısının derdi yok.
Malatya’nın var.

Kayısı marka olmuş,
biz hâlâ markaya sahip çıkmayı öğrenememişiz.

KAYISI VAR, KARACİĞER NAKLİ VAR... AKIL YOK 

Geçen gün Ankara’da, Sağlık Bakanlığı bütçesi konuşulurken
bir cümle düştü masaya…

“Malatya kayısıyla meşhurdur,
ama karaciğer nakliyle dünyada markadır.”

Söyleyen: Veli Ağbaba.

Ve ne yalan söyleyeyim…
Hakkı teslim etmek lazım.
Çünkü bu şehirde yönetenlerin aklına gelmeyen cümleyi
bir muhalefet milletvekili kurdu.

Kayısı zaten toprağın bereketi…
Dalında oluyor.
Ama karaciğer nakli?
O, Prof. Dr. Sezai Yılmaz’ın alın teri…
Kimsenin fark etmediği, kimsenin sahip çıkmadığı bir emek.

Kayısı ticaret oldu,
karaciğer nakli bilim oldu,
Malatya ise hâlâ “biz ne yapıyoruz?” sorusunu soramadı.

Kayısıyı pazarlayamadık…
Karaciğer naklini tanıtamadık…
Sağlık turizmi diye bir kelimeyi duyan olmadı.
Şehirde deprem sonrası bir tuğla bile yerine oturmamışken
dünya çapındaki merkez kendi çabasıyla ayakta duruyor.

O yüzden…
Bu sefer, hak yerini bulsun:

Veli Ağbaba’nın cümlesi,
Malatya’nın unuttuğu gerçeği masaya geri koydu:

Malatya kayısıyla bilinir,
ama karaciğer nakliyle hatırlanmalı.

Kıymet bilene ne mutlu…
Kıymet bilmeyene, iki dünya da dar gelir.

İŞE GÖRE ADAM DEĞİL... ADAMA, PARDON "BAYANA" GÖRE İŞ

Malatya garip bir şehir…
Yoktan var etmeyi beceremez ama varken yok etmeyi iyi bilir.

Mesela sağlık hizmeti…
Yirmi yıl işledi, doktor gördü, diş ünitesi gördü, binlerce insanın
duasını aldı.
Sonra ağır ağır eridi.
Diş hekimi gitti, doktor gitti, muayene bitti…
Geriye fişi takılı mı belli olmayan bir eczane kaldı.

Tam bu boşluğun ortasında Sami Er sahneye çıktı:
“Sağlık Daire Başkanlığı kurdum” dedi.

Hani şu yıllardır zaten var olan birim…
Hani başında iki daireyi aynı anda yöneten, belediyenin nöbetçi
prizine dönen Kadir Çelik olan birim…

Ama bu kez koltuk başka birine:
Kurumda onlarca yönetici dururken,
masanın başına Hatice Bulut oturtuldu.

Poliklinik var mı?
Yok.
Doktor var mı?
Yok.
Hizmet var mı?
Yok.

Ama başkanlık var.
Koltuk var.
Makam var.
Tabelası hazır, içi meçhul.

Şehrin sağlık hizmeti çökmüşken,
boş binaya başkan atamak neyin aklı?
İşe göre adam bulamayınca,
adama göre iş icat etme sanatı mı?

Malatya’yı yönetenler bilmeli:
Eksik hizmet makamla tamamlanmaz.
Boş daire başkanlıkla dolmaz.

Soru basit:
Hani sağlık?
Hani hizmet?
Hani vatandaş?

Koltuk var…
Geri kalanı Allah kerim.

RANDEVU BULUNUR, DOKTOR BULUNAMAZ

Malatya’nın yeni sağlık müdürü Dr. Cezmi Karaca göreve başladı.
Hayırlı olsun diyelim…
Ama şehirde sağlık öyle bir hâlde ki,
müdür geliyor, hizmet gidiyor.

Hastanelerde randevu sistemi artık trajikomik bir duvara
dönüşmüş durumda.
Kalp hastası, tansiyon hastası, kanser hastası…
Hepsi aynı cümlede kilitleniyor:
“Randevu yok.”
Sistemin alt metni ise çok daha acı:
“Ölmezsen sıra sana da gelir.”

Doktorlar Malatya’da durmuyor.
Gelen gideni aratmıyor, giden geleni görmüyor.
Bir başlıyorlar…
Sonra bir bakıyorsun valizler toplanmış.

Hijyen desen,
hastanelerin tuvaletleri artık tıbbi bir uyarı levhası niteliğinde.
Sağlam gireni hasta eden bir başarı hikâyesi…
Bakteriler koridorda gezinse,

“Boş yatak var mı?” diye soracak hâle gelmiş.

Sağlık müdürü elinden geleni yapmaya çalışıyor belki,
ama çalışır görünen tek şey var:
Randevu vermeyen sistemin istikrarı.
Hekim yok, uzman yok, düzen yok…
Ama her sabah o mesaj mutlaka geliyor:
“Uygun randevu bulunamamıştır.”

Malatyalı artık hastaneye dua ederek gidiyor.
Hastalığın geçmesi için değil…
Sisteme düşmek için.

Ve kimse kusura bakmasın;
bu tabloyu düzeltmek sağlık müdürünün de, siyasetin de, şehrin
yönetenlerinin de boynunun borcudur.

KALEM HAKKI: ŞEHRİN ŞARJI BİTİYOR

Malatya Büyükşehir’in logosuna bir bakın…
Kayısının tepesindeki ışıklar var ya…
Hani telefonda pili gösteren o minik barlar gibi olanlar…
En üstteki tamamen sönmüş.
Yanındaki yarım yanıyor.
Aşağıdaki kısık.

Telefon değil bu…
Şehrin ruh hâli.

Malatya’nın logosu, “düşük pil” uyarısına geçmiş.
Işık azalıyor, hizmet azalıyor, umut azalıyor.

Ve en acısı şu:
Logo bile şehrin gidişatını senden benden önce fark etmiş.

LAF EBESİ: “Demedi Deme Malatya…”

İnanç uykuda…
İhsan kuytuda…
Abdurrahman Avrupa’da…

Ve bütün bu tabloda
sahada bir tek Bülent Tüfenkci çalışıyor.

Demedi deme Malatya…
Bazen bir şehrin yükünü
kadrolar değil,
kalan tek bir adam taşır.

FİSKOS MASASI:

Malatya’da bu hafta kulisler yine kaynıyor… Siyaset başka telden,
sokak başka telden çalıyor!

– Büyükşehir İçin “Gizli Lobi Trafiği”!
Öznur Çalık, Bülent Tüfenkci ve Selahattin Gürkan’ın Büyükşehir
Belediye Başkanlığı için çeşitli kanallarda “lobi çalışmaları”
yürüttüğü konuşuluyor. Kim elini kimle sıkıyor, kim hangi kapıya
uğruyor, kim neyin zeminini hazırlıyor… Kulislerde tüm sorular
havada uçuşuyor.

– Ali Bakan’ın Kartları Güçleniyor!
AK Parti İl Başkanı Ali Bakan’ın milletvekilliği ihtimali parti içi
dengelerde ciddi şekilde konuşuluyor. “Ankara bu dosyaya sıcak
bakıyor” diyenler var.

– Kahraman Kavuk’un Sitemi Büyüyor!
Eski İl Başkan Yardımcısı ve milletvekili aday adayı Kahraman
Kavuk’un, Malatya Milletvekili İhsan Koca’ya yönelik sitemi
kulislerde yankı buluyor. “Sadece kırgın değil, incinmiş” yorumu
yapılıyor.

– Uyuşturucu Satışı Korkutuyor!
Malatya’da uyuşturucu satışı o kadar artmış ki, mahallelerde
alarm zilleri çalıyor. Ailelerin endişesi büyüyor, gençlerin durumu
kaygı veriyor. “Bu sessizlik hayra alamet değil” diyen çok.

– Demografik Yapı Değişti, Şehir Yorgun!
Deprem sonrası değişen demografik yapı, Malatya’nın
sosyolojisini altüst etmiş durumda. Asayişten ekonomiye kadar
etkisi hissediliyor. “Malatya eski Malatya değil” sözü artık
neredeyse sokak sloganına dönüşmüş.

Fiskos Masası yine fısıldadı…
Çünkü Malatya’da en çok konuşulanlar, yüksek sesle
söylenemeyenlerdir.

Selam ve dua ile
Fi-Emanillah