Kadro Açıldı, Hatır Yapıldı... Bir Rette Hepsi Silindi!
15 Kasım 2026, Pazar 22:46
Aysun Bay Karabulut’a atfedilen anlatı üzerinden Malatya’yı okuyalım.
Bir gazetecinin çocuğu.
Ötekinin eşi.
Berikinin yeğeni.
İşe alınmış.
Sonra yeni bir talep gelmiş.
Bu kez karşılanmamış.
Kendisine yönelik husumetin o cevapla başlandığını söylüyor.
Onca kabulün hatırını, bir ret silmiş!
Anlatılan doğruysa yöneticinin karnesini hazırlamak kolay.
Gazetecinin yakını işe giriyor…
Yönetici sınıfı geçiyor.
Sıradaki isim kapıda kalıyor…
Bütün notlar düşüyor!
Peki kusurlar, son başvuruyla birlikte mi ortaya çıktı?
Karabulut’un, dönemin il sağlık müdürüyle de dekanlık talebini karşılamayınca arasının bozulduğunu anlattığı aktarılıyor.
Birinde kadro.
Öbüründe makam.
İmkân sürerken muhabbet, talep karşılanmayınca husumet.
Mamafih, Karabulut’un da cevaplaması gereken soru da var:
Gazetecinin yakınına açılan kapı, aynı şartlardaki başka bir vatandaşa açık mıydı?
Haberlerde doğru bilgiler bulunabilir.
Araştırılır.
İnsanı aşağılayan yayınlar da ayrıca sorgulanır.
Karabulut’un anlattıkları, benzer ilişkiler kuran yöneticiler için de bir uyarı.
Gelelim Sami Er’e.
Büyükşehir ve MASKİ’de bazı medya mensuplarının yakınlarının çalıştığı ileri sürülüyor.
Sami Başkan, bu anlatıdaki uyarıyı dikkate alın.
Bugün hizmetiniz mi alkışlanıyor…
Yoksa yarın açmanız beklenen kadronun “avansı” mı veriliyor?

OMURGA MI, YOL ARKADAŞI MI?
Oğuzhan Ata Sadıkoğlu, Bülent Tüfenkci’yi ziyaret etmiş.
Biri Malatya TSO Başkanı.
Diğeri Malatya milletvekili.
64 ve 65. hükümetlerin Gümrük ve Ticaret Bakanı.
Rûberû konuşmuşlar.
Malatya’da mesele olmuş.
Şehrin ticaretini konuşacak iki kişinin, birbirleriyle konuşabilmesi haber!
Mahmut Poyraz da sosyal medya hesabında, “omurga” üzerinden yüklenmiş.
Söz ikisine uzanıyor.
Bana kalırsa asıl hedef Sadıkoğlu.
Peki ne yapsın?
Seçimde ayrıştı diye şehrin işinde de mi ayrı düşsün?
Esnafın dosyasını götürürken eski kavgalarını da mı koltuğuna sıkıştırsın?
Poyraz bir zamanlar Sadıkoğlu’nun yanındaydı.
Şimdi karşısında.
Benim gördüğüm, bu ayrılığın ardından Sadıkoğlu’nun daha mutedil, görüşmeye ve iş birliğine daha açık bir tavır aldığı.
Poyraz’ın paylaşımında ise eski kavganın sesi var.
Öyleyse soralım:
Sadıkoğlu’nun iki dönemine damga vuran gerginlikte, yanındakilerin hiç mi hissesi yoktu?
Çıraklık geçti.
Kalfalık bitti.
Ustalıkta hava yumuşuyorsa insan yalnız ustaya bakmaz.
Ekipte kim kalmış, kim gitmiş…
Ona da bakar.
Mahmut Bey, ziyaretin hesabını soruyor.
Bir de ziyaretin bunca zaman niçin yapılamadığının hesabını konuşsak?
.jpeg)
AKŞAM MALATYALI… SABAH ELBİSTANLI!
Elbistan il olacakmış.
Darende de oraya bağlanacakmış.
Sivas’ın Gürün’ünü ekleyenler de var.
Durun.
Meclisteki teklifte Darende yok.
Gürün de yok.
Teklif komisyonda bekliyor, söylenti sınır çiziyor!
Yine de konuşulan senaryoyu düşünün.
Erman Ilıcak’a sabah telefonu:
“Memleketiniz değişti!”
MİAD Genel Başkanı Yunus Akdaş’a haber:
“Başkanım, artık Elbistanlı sayılıyorsunuz!”
Derneğin adı?
Malatyalı İş İnsanları Derneği.
Başkanı?
Bu hesaba göre Elbistanlı!
Başkan yerinden kalkmadan memleket değiştirmiş.
Elbette aidiyet, haritaya çekilen çizgiyle silinmez.
Mesele de kimlik kartından büyük.
Somuncu Baba’nın Darende’deki manevi mirası…
Kudret Havuzu.
Günpınar Şelalesi.
Malatya’nın yıllardır anlattığı güzellikler, başka ilin tanıtım broşüründe.
Şelale aynı yerden akıyor.
Adresi değişmiş!
Milletvekillerimiz de Darende’ye kazandırılan eserleri anlatırken konuşmalarını düzeltsin artık:
“Malatya’ya yaptık…”
Pardon.
“Elbistan sınırlarında kaldı!”
Darende’yi bağlayan bir karar bulunmuyor.
Fakat şehrin temsilcileri bu söylentiler karşısında Malatya’nın iradesini açıkça ortaya koymalı.
Elbistan’ın büyüme hayaline, Malatya’yı küçülterek yer açılmaz.
.jpeg)
SORU HAZIR… CEVAP NEREDE?
Sami Er, Antalya’daki COP31 İklim Zirvesi’nde NTV’ye konuştu.
Bir arkadaşım yayını gönderdi:
“Sorular nasıl, cevaplar nasıl?”
Dökümü okudum.
Muhabir, belediyenin önemli adımlar attığını söylüyor.
Ardından soruyor:
“Evsel atıkların ayrıştırılması konusunda ne durumdasınız?”
Başkan anlatıyor:
Konutlar.
İkizce.
Bahçebaşı.
Yeni yerleşimler.
Evsel atık soruldu, evlerin sayısı geldi!
Moloz miktarı soruluyor.
Hasarlı bağımsız bölümler, ayrıştırma alanı, finansman ve millet bahçesi hedefi sıralanıyor.
Kaç ton moloz işlendi?
Ne kadarı geri kazanıldı?
Bu soruların rakamla karşılığı yok.
Muhabir de peşine düşmüyor.
Bende oluşan izlenim, soruların önceden konuşulduğu, cevapların buna göre hazırlandığı yönünde.
Binaenaleyh, daha somut bir anlatım bekliyorum.
Soru sürpriz olmayınca cevabın da soruyu şaşırmaması gerekir.
Bir de bütçe meselesi var.
Bu tanıtım için kaynak ayrılmış olabileceğini düşünüyorum.
Elimde ödeme belgesi yok.
Açıkça soruyorum:
NTV’deki bu yayın için belediye kasasından para çıktı mı?
Çıktıysa ne kadar?
Şehrin tanıtımına kaynak ayrılabilir.
Ama ekrana çıkmakla şehri anlatmak arasında fark var.
Sorular önceden biliniyorsa hazırlık nerede?
Bir de para ödendiyse karşılığı nerede?
KAPIYI GÖSTERDİ… USULÜ UNUTTU!
CHP Malatya İl Başkanı Hakan Satılmış, Veli Ağbaba için:
“Ensesinden tuttuk, kapının önüne koyduk.”
demişti.
Yazıhan Belediye Başkanı Abdulvahap Göçer’den itiraz geldi.
Ağbaba’yla geçmişte anlaşamadıkları konular olduğunu söylüyor.
Eleştirilerini geri almıyor.
Ama ekliyor:
“Seçilen insanlara hitap ederken dikkatli olmamız lazım.”
Demek ki fikrinde durmak için birinin ensesine yapışmak gerekmiyormuş.
Göçer’in çıkışını kıymetli yapan da bu.
Vaktiyle karşı karşıya geldiği bir isim aşağılanırken alkışa katılmıyor.
Kendi hesabını kapatmak için başkasının öfkesine yaslanmıyor.
Satılmış’ın Ağbaba’ya itirazı olabilir.
Örgüt yönetimini eleştirir.
Tercihlerini sorgular.
Hesap sorar.
Bunların hepsi siyasetin içinde.
Peki ense nereden çıktı?
Hesap sormak, insanın haysiyetini hedef alma hakkı mı veriyor?
Üstelik o söz yalnız Ağbaba’ya ulaşmıyor.
Ona oy verenlere de gidiyor.
Yarın aynı insanların kapısını çalacaksınız.
Bugün temsilcilerini ensesinden tutarak anlattığınız seçmene, yarın hangi yüzle el uzatacaksınız?
Göçer bunu hatırlatıyor.
Bir kişiye kapıyı gösterirken, kaç seçmenin kapısını kendinize kapatıyorsunuz?
KALEM HAKKI: YÜZDE 101’LİK SU İŞİ
MASKİ yatırım karnesini açıkladı.
Kuluncak:
Yüzde 101.
Battalgazi:
Yüzde 30.
Bir yerde hedef aşılmış.
Öbüründe üçte birine bile ulaşılamamış.
Elbette her yatırımın şartı, büyüklüğü, takvimi ayrı.
Tam da bunun için açıklama gerekiyor.
Kuluncak’ta hedefi aşan çalışma, Battalgazi’de nerede bekliyor?
Suyun terazisi var.
Yatırımın muvazenesi nerede?
FIKRA GİBİ MEMLEKET
ÇAYA ZAM GELDİ
Orta Direk Şaban’da Şaban parayı uzatıyor.
Soruyor:
“Bu ne abi?”
Cevap geliyor:
“Elinin körü… Çay parası.”
Bir ses daha:
“Bir on lira daha at abi.”
“Niye?”
“Çaya zam geldi.”
…
Malatya’da da bir belediyenin 1 milyon liralık çay alımı gündemde.
Şaban’ın zamanında çaya on lira zam gelmişti.
Bizim zamanda…
Çay parası bir milyona gelmiş.
LAF EBESİ: AİLE SICAKLIĞI
Aysun Bay Karabulut, Recep Bentli dönemine ilişkin akraba kadrolaşması iddialarını yeniden gündeme taşıdı.
Üniversite…
Bilim yuvası.
Liyakat yeri.
Ama iddialardaki isimler yan yana gelince insan ister istemez soy ağacına bakıyor.
Demedi deme Recep Hoca;
Üniversitede aile sıcaklığı güzel…
Yeter ki kadronun şartı akrabalık olmasın.
FİSKOS MASASI:
Malatya’da bu hafta siyaset fotoğraf karesine, Ankara’daki masalara, ziyaret güzergâhlarına ve isim listelerine takılmış. Herkes resmî açıklamayı yapmış ama kulis başka yerden yürümüş. Kimin yanında kim var, kim hangi kareye girmiş, kim hangi kapıyı çalmış… Şehirde siyaset bazen kürsüden çok koridorda konuşuluyor.
KARE TAMAM, SİYASET EKSİK!
Numan Kurtulmuş’un Malatya programında iktidar ve muhalefetten isimler aynı kareye girmiş. Sonrasında paylaşılan bazı fotoğraflarda Veli Ağbaba’nın görünmemesi, Ağbaba’nın da ortak kareleri kendi hesabında öne çıkarmaması kulisin dikkatinden kaçmamış. Kimse açık açık bir şey söylemiyor ama fiskos hazır: “Fotoğrafçı herkesi sığdırmış, siyaset yine kadrajı daraltmış!”
BABACAN MASAYI KURDU, KULİS SANDALYELERİ SAYDI!
Abdurrahman Babacan’ın Ankara’daki Malatya istişare toplantısında Bülent Tüfenkci, Mehmet Fendoğlu, Azmi Ekinci, Miraç Akdoğan, Cemal Akın, MİAD ve TSO’dan isimler aynı masaya oturmuş. Böyle toplantılarda konuşulan kadar davet listesi de merak edilir. Kulis bu kez toplantı notundan önce sandalye saymış: “Kim vardı?” sorusu kadar “kim çağrılmadı?” sorusu da dolaşıyor.
DOSYA MALATYA’NIN, ADRES BAHÇELİ!
Oğuzhan Ata Sadıkoğlu, Mehmet Fendoğlu’yla birlikte Devlet Bahçeli’yi ziyaret edip Malatya’nın meselelerini içeren bir dosya sunmuş. İş dünyası açısından Ankara teması olağan; fakat siyaset kulisi adresi görünce hemen kendi hesabını yapmış. “Bu yalnız bir talep ziyareti mi, yoksa yeni bir siyasi yakınlaşmanın işareti mi?” diyenler var. Fiskos fısıltıyla: “Dosyanın kapağında Malatya yazıyor, kulis içindekinden çok adresi konuşuyor!”
“MEVLÜT ASLANOĞLU GİBİ İSİMLER LAZIM” SÖZÜ KİME GİTTİ?
MAGİNDER Başkanı Salih Karademir’in siyasi parti ziyaretlerinde kullandığı “Malatya’nın Mevlüt Aslanoğlu gibi isimlere ihtiyacı var” sözü kuliste hemen karşılık bulmuş. Kimine göre özlem, kimine göre mevcut siyasi temsil biçimine ince bir gönderme. Fiskosun asıl merakı cümlenin kendisinden çok muhatabı: “İsim verildiğine göre, acaba kimlerin kulağı çınladı?”
SANDIK BİTTİ, ŞİMDİ İSİM LİSTESİ BAŞLADI!
Yeni Parti’nin Malatya’daki genel başkanlık ön seçiminde yüksek katılım açıklanmış. Sandık kısmı bitmiş ama siyaset kulisi şimdi başka bir listeyi konuşuyor: Ankara’daki yeni kadrolarda Malatya’dan kim yer alacak, kim kapıda kalacak? Teşkilatta ses yüksek çıkmıyor ama herkes aynı yere bakıyor. Fiskos kısa: “Oylar sayıldı, şimdi isimler sayılıyor!”
TOPLU AÇILIŞTA MAKAS ÇOK, KULİSTE HESAP DAHA ÇOK!
Numan Kurtulmuş’un Malatya programında birkaç tesisin aynı başlık altında açılması şehirde yine “toplu açılış” hesabını gündeme getirmiş. Hangi tesis yeni, hangisi hazırdı, hangisi programa yetişti; bunlar kuliste ayrı ayrı konuşuluyor. Fiskos şu: “Açılış toplu yapılınca Malatyalı artık alkıştan önce listeyi sayıyor!”
Fiskos Masası kulak kabartmaya devam ediyor…
Çünkü Malatya’da bu hafta siyaset kürsüden çok karede, ziyarette, sandalyede ve listede konuşulmuş. Resmî cümleler yerli yerinde ama kulisin huyu belli: Söylenene değil, söylenmeyene kulak veriyor.
(1)(1).jpg)
Selam ve dua ile
Fiemanillah
Yorum Yazın
E-posta hesabınız sitede yayımlanmayacaktır. Gerekli alanlar ile işaretlenmişdir.


Yorumlar
Mehmet Kaya
16-11-2026 01:18Bugün adı “şeker” tartışmalarıyla anılan, hakkında tüyü bitmemiş yetimin hakkına ilişkin ağır ithamlar bulunan eski bir milletvekilinin bu kişiyi rektörlüğe taşıdığı söyleniyorsa, mesele artık yalnız bir atama meselesi olmaktan çıkar. İnsan ister istemez soruyor: Böyle bir referans zincirinden nasıl bir yönetim anlayışı çıkar? Makamı verenin sicili tartışmalıysa, makama gelenin icraatı neden hiç sorgulanmasın? Devlet makamı emanet yeridir; eş, dost, yakınlık ve hatır üzerinden değil, liyakat ve ehliyet üzerinden yürümelidir. Bugün önümüze çıkan tabloya bakınca, kimin kimi taşıdığı kadar, o taşımanın memlekete neye mal olduğunu da sormak gerekir. Gerisini artık herkes kendi vicdanında tartar.
Fuat
16-11-2026 01:16Allah bir kuluna imtihan verecekse bazen en yakınıyla verir derler. Aysun Bay Karabulut meselesine bakınca insanın aklına bu geliyor. Kendi hayatını yıprattı, Öznur Çalık’ın siyasi hayatını da tartışmaların içine çekti. Öznur Çalık bugün belki çok daha farklı makamlarda olabilirdi. Fakat aile bağlarıyla siyaset ve makam birbirine karışınca, faturası çoğu zaman yalnız bir kişiye çıkmıyor. Kardeşine yönelik rektörlük tartışmaları da bunun en ağır örneklerinden biri oldu. İnsan bazen en yakınına iyilik yaptığını zannederken hem ona hem kendine zarar verebiliyor. Yazık gerçekten. Çok yazık. Çünkü siyasette insanı rakibinden önce, bazen kendi yakını yıpratıyor.
Fettah
16-11-2026 01:14Sayın Çetin, ben bu tabloya biraz başka yerden bakıyorum; Aysun Bay Karabulut, Öznur Çalık, Malatya’daki bazı çevreler ve malum gazeteciler uzun süre aynı düzenin içinde birbirini besledi, birbirini büyüttü, birbirine alan açtı. Şimdi ise aynı isimler birbirine düşmüş durumda. Açıkçası insan “kendi düşen ağlamaz” demeden edemiyor. Çünkü bugün yaşanan gerilim bir günde oluşmadı; dün kurulan ilişkilerin, verilen desteklerin, görmezden gelinen yanlışların ve karşılıklı hesapların bugünkü faturası gibi duruyor. Herkes şimdi birbirinden şikâyet ediyor ama kimse geçmişte bu zeminin nasıl oluştuğunu konuşmak istemiyor. Bana göre asıl ibretlik taraf da burada: İnsan bir düzeni kurarken yarın o düzenin kendisine dönebileceğini de hesaba katmalı. Bugün birbirine düşenlerin dün aynı safta durduğunu unutursak meseleyi eksik okuruz. Selametle…
Gürcan
16-11-2026 01:07Bence Oğuzhan Ata Sadıkoğlu’nun Bülent Tüfenkci ziyareti, Mahmut Poyraz cephesinde beklenenden fazla rahatsızlık oluşturduysa bunun sebebi ziyaretin kendisinden çok, seçim döneminde kurulmuş bazı siyasi hesapları bozması olabilir. Çünkü bir taraf uzun süre “Oğuzhan ile Bülent karşı karşıya” görüntüsünden beslenmişse, iki ismin aynı karede görünmesi o anlatının altındaki zemini çekip alır. Düşünün; rakibinizi belirli bir siyasi cepheye karşı konumlandırıyorsunuz, sonra o rakip gidip o cephenin en önemli isimlerinden biriyle oturup konuşuyor. Birden elinizdeki ayrışma hikâyesi zayıflıyor. Bana göre sosyal medyadaki sert tepkinin asıl okunması gereken tarafı burada. Mahmut Poyraz’ın çevresi bu ziyareti neden bu kadar büyüttü? Çünkü mesele belki de “kim kimi ziyaret etti?” meselesi olmaktan çıktı, “kim hangi siyasi hikâyeyi kaybetti?” meselesine dönüştü. Eğer böyleyse Oğuzhan Ata Sadıkoğlu’nun yaptığı ziyaret, bir nezaket görüşmesinden daha fazla şey anlatıyor: Malatya’da bazı eski cephelerin artık eskisi kadar işe yaramadığını gösteriyor. Siyasette ve iş dünyasında en tehlikeli şey rakibinizin güçlenmesi kadar, sizin yıllardır üzerine kurduğunuz hikâyenin bir fotoğrafla çökmesidir. Ben olaya biraz da buradan bakıyorum. Selametle…
Liyâkat
15-11-2026 23:33Turgut Özal Üniversitesi rektörleri nedense hep adamcılık mevzularıyla anılıyor.Bir üniversite ilim merkezi olmalı ama ne yazıkki adaletsizliklerle anılıyor.
Yusuf
15-11-2026 23:11Şehrin gerçeğini lafı uzatmadan, iğneyi en hassas yere batırarak özetlemişsin
Nilüfer
15-11-2026 23:11Emeğinize sağlık. Koltuklar sadece siyasilerin kendi hesaplarına yarıyormuş. Halk ya da memleket lafı çok konuşuluyor, ama kimsenin gerçek derdi bunlar değil. Bunu yazıda açıkça ortaya koymuşsunuz. Darende meselesinde bu yazıdan sonra Malatyalıların ayaklanacağını düşünüyorum. Sami Er ve ekibi yanlış yapmaya doymuyor. Malatya’nın siyasi ikiyüzlülüğünü tam on ikiden vurmuşsun.