Kendi Seçtiğin İsim, Koltuğuna Talip

Malatya Turgut Özal Üniversitesi’nde bir dönem kapanıyor.

Dün…

Aysun Bay Karabulut.
Bugün…

Prof. Dr. Recep Bentli.

Yarın?

Henüz belli değil.

Ama kulisler sessiz değil.

Geçen dönem 18 aday vardı.
İsim çoktu.
Rekabet vardı.

Ama sonuç yine tek çıktı.

Bugün yine benzer bir tablo kuruluyor.

Ve bu kez sahnede dikkat çeken bir isim var:

Prof. Dr. İlhan Erdem.

Nasıl geldi?

Kendi kariyer akışıyla mı?

Hayır.

Bentli’nin tercihiyle.

Aynı çevre.
Aynı yakınlık.
En çok güvenilen isim.

Yani sıradan bir akademik atama değil…

kişisel tercih.

Ama şimdi o tercih…

farklı bir anlam kazanıyor.

Çünkü İlhan Erdem’in adı
rektörlük için anılıyor.

Sessizce.
Derinden.
Planlı şekilde.

Ve asıl soru şu:

Bentli bu tabloyu görüyor mu?

Çünkü bazen mesele dışarıdan gelen rekabet değildir.

İçeride büyüyen ihtimaldir.

Bentli dönemi ne verdi?

Beklenen atılımı veremedi.
Üniversite akademik başarıyla değil…

tartışmalarla anıldı.

Hakan Kahtalı’nın desteği…
siyasi gölge…
Aysun Bay Karabulut’la yaşanan gerilimler…

Kurumsallık yerine…

gündem öne çıktı.

Şimdi yeni bir eşik var.

Ama bu kez mesele sadece adaylık değil.

yakınlığın dönüşmesi.

Çünkü akademide en kritik kırılma şudur:

Güvendiğin isim…

bir gün alternatif olur.

Ve o gün geldiğinde…

en zor soru şudur:

Bu bir tesadüf mü?

Yoksa…

kaçınılmaz bir sonuç mu?

İKİ HAFTALIK GENEL MÜDÜR

Esenlik’te yönetim kuruldu…

iki haftada dağıldı.

Sahne hazır:
Sami Er.
Koşturuyor.
Arıyor.
İstiyor.

Eski vekil Hakan Kahtalı’ya gidiyor.
“Bana Mehmet Orhan’ı ver” diyor.
“Dürüst, işi bilir” diyor.

Israr ediyor.

Veriliyor.

Mehmet Orhan geliyor.

Şart koyuyor:
“Ekibimle gelirim.”

Neden?

Çünkü Esenlik’te iş satın almada kazanılır.
Piyasa bilinir.
Firma tanınır.
Sözleşme doğru kurulur.

Tamam deniyor.

Ekip geliyor.

Telefonlar açılıyor.
Eski düzen taranıyor.

Ve ilk teşhis:

“Bu kadroyla olmaz.”

İsim veriliyor:
Naci Bayrakçı.

“Bu yapı değişecek” deniyor.

Cevap?

“Kalacak.”

Peki.

“Bize karışmasın” deniyor.

Bir hafta geçiyor.

Yeni cümle:

“Yetkili olacak.”

Biraz daha zaman…

Yeni karar:

Genel müdür değişti.

Kadir Çelik geliyor.
Mehmet Orhan?

Yardımcı.

Yetmez…

Tartışmalı kadro kalıyor.
İnsan kaynakları aynı.

Yani:

Eski düzen korunuyor.
Yeni isim küçültülüyor.

Mehmet Orhan bakıyor tabloya.

Ve tek cümle kuruyor:

“Bu iş olmaz.”

Çekiliyor.

Ekibi çekiliyor.

Kapı kapanıyor.

İki haftalık yönetim…

iki haftada bitiyor.

Sonra ne oluyor?

Mehmet Orhan
eski yerine dönüyor.

Ekip dağılıyor.

Esenlik?

Aynı yerde.

Çünkü mesele adam bulmak değil.

adamı tutabilmek.

Mesele ekip kurmak değil.

ekibi koruyabilmek.

Ve en net fotoğraf şu:

Yalvararak getirdiğin adamı…

iki haftada harcıyorsan,

sorun adamda değil.

yönetende.

MALATYASPOR, YENİ MALATYASPOR… SIRADA YEPYENİSİ

Malatya’da futbolun hikâyesi sahada yazılmıyor artık.

isimde yazılıyor.

Bir zamanlar vardı:

Malatyaspor.
Efsane.

Düştü.

Ne oldu?

Bir kulüp çıktı.

Belediyespor.

Hızlı yükseldi.

Adı değişti:

Yeni Malatyaspor.

O gün dalga geçiliyordu.

“Bu düşerse…”
yepyeni Malatyaspor kurarlar diyorlardı.

Gülüyorlardı.

Şimdi?

Kimse gülmüyor.

Çünkü o cümle…

gerçek oldu.

Yeni Malatyaspor düştü.

Sahneye yeni bir isim çıktı:

Malatya Yeşilyurtspor.

İsim mi?

Karışık.

Yeşilyurt mu?
Malatya mı?

Hangisi?

Belli değil.

Ama mantık belli:

eski gider, yenisi gelir.

Sonra o da gider…

daha yenisi gelir.

Ve döngü devam eder.

Ama değişmeyen bir şey var:

para.

Kaynak akıyor.
Hesap yok.

Büyükşehir’den…
Belediyeden…

akıl almaz destek.

Sahada karşılık?

yok.

Ama yönetici var.

Gezen var.
Tozan var.
Yiyen var.
İçen var.

Futbolcu var.

astronomik ücret var.

Ama sonuç?

yok.

Çünkü burada futbol oynanmıyor.

yapı kuruluyor.

Kulüp değil…

mekanizma kuruluyor.

Ve en acı tarafı şu:

Yıllar önce dalga geçilen cümle…

bugün gerçeğe dönüşmüş.

Malatyaspor…
Yeni Malatyaspor…
ve şimdi…

yepyeni Malatyaspor.

Adı farklı olabilir.

Ama hikâye aynı.

Giden gider.
Gelen gelir.

Ama bedel?

hep aynı yerden ödenir.

Ve o hesap…

bir gün mutlaka sorulur.

Hem devlette…

hem vicdanda.

YEDİR, İÇİR, GEZDİR… HİZMET DİYE ANLAT

Malatya’da yeni bir belediyecilik keşfedildi.

Çalışmadan başarılı olma yöntemi.

Tarif basit:

Yedir.
İçir.
Gezdir.

Sonra bekle.

Anlatsınlar.

Her gün aynı sahne.

“Şu kadar yemek dağıttık.”
“Bu kadar misafir ağırladık.”
“Şu grubu gezdirdik.”
“Bu ekibi oraya götürdük.”

Program var.
Etkinlik var.
Fotoğraf var.

Ama bir şey yok:

hizmet.

Çünkü bunlar belediyeciliği ters anlamış.

Zannediyorlar ki insanları gezdirince…

başarı anlatılır.

Hayır.

İnsan önce çalışır.

Üretir.
Yapar.
Ortaya koyar.

Sonra der ki:

“Gel, bak.”

Ama burada tablo ters.

Önce çağırıyorlar:

“Gel.”
Sonra gösteriyorlar:

“Bak… hiçbir şey yok ama seni gezdirdik.”

Battalgazi aynı.
Yeşilyurt aynı.
Büyükşehir aynı.

Gezi var.

Ama gezilen şey?

eski işler.

Dün yapılanı bugün anlatıyorlar.

Bugün yapılan?

yok.

Çünkü üretmeyen anlatır.

Yapmayan gösterir.

Boş olan süsler.

Ve sonra buna “etkinlik” denir.

Oysa gerçek şu:

Yiyen adam anlatmaz.

İçen adam savunmaz.

Gezen adam ikna olmaz.

Çünkü insan gördüğünü anlatır.

görmediğini değil.

Ve Malatya’da artık herkes aynı şeyi görüyor:

Yemek var.
Gezi var.
Program var.

Ama belediyecilik?

yok.

İKİ YIL GEÇTİ… ANLATILACAK BİR ŞEY YOK

İki yıl doldu.

Anlatıyoruz.

…

…

…

Altı satır.

Hiçbir şey yok.

…

…

…

Bir altı satır daha.

Yine yok.

…

…

…

Bir sayfa daha açıyorsun.

Yine aynı.

Çünkü ortada anlatılacak bir şey olmayınca…

en çok nokta kullanılır.

Üç nokta.

Boşluğun edebiyatı.

İki yılın özeti.

“Değerlendirme” yapılmadı.

Neden?

Çünkü değerlendirecek bir şey yok.

Ne diyecek?

Ne gösterecek?

Neyi anlatacak?

Başlık atsan boş.

İçini doldursan yok.

Çünkü iki yıl boyunca yapılan şey…

yapılmamış.

Ama anlatı hazır.

Her yerde aynı ses:

“Çalışıyoruz.”

Nerede?

Belli değil.

“Yapıyoruz.”

Ne?

Bilinmiyor.

“Anlatıyoruz.”

Neyi?

hiçbir şeyi.

Ve işin en ironik tarafı:

Birileri zannediyor ki…

yazdırınca oluyor.

Parayla anlatılınca gerçek oluyor.

Bir yerde övülünce…

şehir değişmiş sayılıyor.

Hayır.

Şehir yazıyla değişmez.

işle değişir.

Metinle büyümez.

icraatla büyür.

Ve Malatya bugün şunu söylüyor:

İki yıl geçti.

Ortaya bakıyoruz.

Ne yeni bir iz var…

ne yeni bir iddia.

Sadece anlatı var.

Sadece tekrar var.

Sadece gürültü var.

Ama altını kazıyorsun…

boş.

Ve bütün hikâye tek cümle:

İki yıl geçmiş.

Ama şehir…

yerinde saymamış.

hiç başlamamış.

KALEM HAKKI: ROZETİ KİM TAKIYOR?

CHP’li meclis üyesi “asla geçmem” dedi… geçti.
Rozeti kim taktı? İl başkanı değil… Sami Er.

Yeniden Refah’tan istifa eden geçti…
Rozeti kim taktı?
 Ali Bakan.

Normalde bu işin adresi bellidir.
Ama Malatya’da rozetler başka ellerde.

Bu sadece transfer değil…
part içi ihtilafın ilanı.

LAF EBESİ: “ERHAÇ’IN HÂLİ”

Malatya Erhaç Havalimanı terminali yapılır…
Ama Malatya’da bitmez.

Sebep beton değil,
sahipsizlik.

Ne Abdurrahman…
Ne İnanç…
Ne İhsan…

Ortada proje var,
ama sahip yok.

Malatya’nın Öznur ablası olsaydı,
o terminal çoktan açılmıştı.

Demedi deme Malatya…

FIKRA GİBİ MEMLEKET

Adamın biri çıkmış demiş ki:
“Bu evi ben yaptım.”

Sormuşlar:
“Tuğlayı kim koydu?”

“Usta.”

“Demiri kim verdi?”

“Devlet.”

“Peki sen ne yaptın?”

Adam gülmüş:
“Ben… fotoğraf çektim.”

Malatya’da da durum aynı.

120 bin konut yapılmış.
Devlet yapmış.
TOKİ yapmış.

Sami Er konuşuyor.

“Ben yaptım.”

Doğru.

Fotoğraf…
gayet güzel.

FİSKOS MASASI:

Malatya’da kulisler bu hafta daha da ısındı…
Bir yanda siyaset içten kaynıyor, diğer yanda sokakta tedirginlik büyüyor.
Masada konuşulan çok, üstü kapalı kalan daha çok…

– Ali Bakan’dan Ankara Hamlesi!
AK Parti İl Başkanı Ali Bakan’ın, Büyükşehir Belediye Başkanı Sami Er’i Ankara’da genel merkeze şikayet ettiği konuşuluyor. Bu iddia sonrası Sami Er ve ekibinin perde arkasında acil toplantı yaptığı fısıldanıyor. Kulislerde soru net: “İpler gerildi mi?”

– Don Korkusu Bahçeleri Sardı!
Şehrin bir numaralı gündemi dondurucu soğuklar. Vali Seddar Yavuz’un uyarısı üreticiyi ayağa kaldırmış. Bahçelerde nöbet tutuluyor, dualar ediliyor. Fısıltı kısa: “Bir gece her şeyi götürebilir.”

– Esenlik Sessizliği Tepki Çekiyor!
Saadet Partisi’nin Meclis’e taşıdığı Esenlik meselesi şehirde büyük yankı bulmuş. Vatandaşın tepkisi artıyor: “Neden kimse konuşmuyor?” Sessizlik kulislerde daha çok konuşuluyor.

– “Ali Bakan Geldi, İşler Hızlandı” Diyenler Var!
Şehirde dikkat çeken bir başka yorum ise bu. Özellikle bazı kesimler, İl Başkanı Ali Bakan’la birlikte işlerin hızlandığını konuşuyor. Fısıltı olumlu: “Bir hareket geldi.”

– Siyasette Saflar Kaynıyor!
“Kim nerede?” sorusu Malatya siyasetinin yeni gündemi. Meclis üyeleri başta olmak üzere bazı isimlerin saf değiştirdiği konuşuluyor. Kulislerde merak şu: “Dengeler tamamen değişir mi?”

– Yeşilyurt’ta Üretim Üssü Heyecanı!
Yeşilyurt’a kurulması planlanan büyük üretim üssü için beklenti yüksek. Teknoloji, istihdam, yatırım… Şehir soruyor: “Malatya savunma sanayiinin merkezi olur mu?”

– İşe Alım ve Yardımda ‘Adalet’ Tartışması!
Sosyal medyada en çok konuşulan başlıklardan biri bu. “Partisi olanın işi görülüyor” algısı hızla yayılıyor. Bu söylem, siyasilere olan güveni zedeliyor.

– Sokakta Bıçak, Evde Tedirginlik!
Malatya sokaklarında artan bıçaklı kavgalar halkı huzursuz etmiş. Kulislerde herkes aynı şeyi söylüyor: “Bu gidiş iyi değil.”

Fiskos Masası kulak kabartıyor…
Çünkü Malatya’da bazen en büyük gerilim, en sessiz cümlelerde gizlidir.

Selam ve dua ile
Fi-emanillah